(Για μια πιο σφαιρική και διεξοδική ανάλυση των μεθόδων σαμποτάζ στην ηλεκτρική ενέργεια δες προηγούμενο άρθρο με τίτλο «ΤΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΣΑΜΠΟΤΑΖ: ΤΟ ΠΙΟ ΚΑΙΡΙΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ»).
Σ’ ένα πρώτο επίπεδο, η Ελλάδα φαίνεται να τρέχει με επιτυχία τη μετάβαση στην καθαρή ενέργεια. Στην πραγματικότητα αυτό το κάνει στη βάση μίας στενής αντίληψης συμμόρφωσης με την ΕΕ αλλά και με τη λογική της ενίσχυσης της εξάρτησης από την κυρίαρχη στις ΑΠΕ, ειδικά στα φωτοβολταϊκά Κίνα, και όχι με γνώμονα την ανάπτυξη της παραγωγικής δυνατότητας της χώρας. Οι επιπτώσεις έχουν γίνει ορατές, με κύρια στην παρούσα φάση την υψηλή τιμή του ηλεκτρικού που πλήττει τη βιομηχανία και την αναπτυγμένη αγροτική παραγωγή κι έχει τελικό αποδέκτη τον εργαζόμενο, ο οποίος εξαθλιώνεται ολοένα και περισσότερο. Τώρα με το κλείσιμο του Κόλπου η πίεση στο λαό και στη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη της παραγωγής θα γίνει τεράστια.
Έτσι, η χονδρεμπορική αγορά ρεύματος στη χώρα μας θεωρείται από τις πιο ακριβές της Ευρώπης. Αυτό οφείλεται στο ότι η παραγωγή φτηνής ενέργειας από τις ΑΠΕ μειώνεται τις βραδινές ώρες και η ζήτηση πρέπει να καλυφθεί από συμβατικές μονάδες, που παράγουν ακριβότερα και καθορίζουν την πολύ υψηλή τελική τιμή του ρεύματος.
Η αιτία γι’ αυτό είναι:
1ο) Το μερίδιο του πιο ακριβού φυσικού αερίου στην ηλεκτροπαραγωγή. Μάλιστα, σημειώνει η BusinessDaily στις 29/12: «την περίοδο 2024-2025 η «ψαλίδα» μεταξύ μεσημεριανών χαμηλών και βραδινών υψηλών τιμών διευρύνθηκε αισθητά. Παρά την αύξηση της πράσινης παραγωγής, η ηλεκτροπαραγωγή από φυσικό αέριο αυξήθηκε ακόμη περισσότερο, αποκτώντας κυρίαρχο ρόλο στο μίγμα».
2ο) Το ότι απουσιάζουν επενδύσεις κυρίως σε υποδομές αποθήκευσης ενέργειας (όπως με αντλησιοταμίευση και μπαταρίες), και σε δίκτυα μεταφοράς που θα απέτρεπαν τις περικοπές ενέργειας οι οποίες μέσα στο 2025, σύμφωνα με τον ΑΔΜΗΕ, άγγιξαν τις 1.867GWh, κάτι που αντιστοιχεί στο 6,6% της συνολικής πράσινης ηλεκτροπαραγωγής, ποσότητες που αναμένεται να αυξηθούν φέτος. Στον αντίποδα της Ελλάδας εμφανίζεται η Πορτογαλία, χώρα με παρόμοια χαρακτηριστικά ως προς το μέγεθος της οικονομίας, τον πληθυσμό και τις κλιματικές συνθήκες, και με συστηματικά χαμηλότερες τιμές στην προ-ημερήσια αγορά ηλεκτρικής ενέργειας. Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα: «Το «μυστικό» της Πορτογαλίας δεν είναι κάποιο διαφορετικό μοντέλο αγοράς, αλλά οι στρατηγικές επιλογές. Από το 2023 και μετά, το μερίδιο του ορυκτού αερίου στην ηλεκτροπαραγωγή της μειώθηκε δραστικά, παραμένοντας κατά μέσο όρο γύρω στο 14%. Την ίδια στιγμή, η χώρα επένδυσε συστηματικά στην αποθήκευση ενέργειας, κυρίως μέσω αντλησιοταμίευσης, αυξάνοντας την αποθηκευτική της ισχύ στα 3.71 GW, ενώ η Ελλάδα παραμένει στάσιμη σε υπο-πενταπλάσια ισχύ αντλησιοταμίευσης (0.7 GW)».
Καθόλου τυχαία, η Ελλάδα βρέθηκε πολύ πρόσφατα ένα βήμα πριν την παραπομπή της στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την αδυναμία της να νομοθετήσει μεταρρυθμίσεις που θα διευκόλυναν την αδειοδότηση και κατασκευή έργων ΑΠΕ. Μαζί με άλλα 7 κράτη-μέλη της ΕΕ, δεν κατάφερε να ενσωματώσει την αναθεωρημένη ευρωπαϊκή οδηγία για τις ΑΠΕ REDIII του 2023 με αποτέλεσμα να λάβει αιτιολογημένη γνώμη της Κομισιόν στα μέσα Δεκέμβρη του ‘25. Η επιτροπή έδινε 2μηνη προθεσμία συμμόρφωσης με σαφή προειδοποίηση για παραπομπή στο ΕΔΑΔ κι επιβολή χρηματικών κυρώσεων. «Η “RED III” εισάγει, μεταξύ άλλων, αυστηρούς κανόνες για την επιτάχυνση των διαδικασιών αδειοδότησης των μονάδων ΑΠΕ αλλά και των ηλεκτρικών δικτύων τα οποία θα βοηθήσουν στην ενσωμάτωση της πράσινης ενέργειας στο ηλεκτρικό σύστημα. Επίσης, θέτει σαφείς, σύντομες προθεσμίες, καθιερώνει την έννοια των “Περιοχών Επιτάχυνσης ΑΠΕ”, ενισχύει την “Υπηρεσία μιας Στάσης” στην αδειοδότηση έργων και αναγνωρίζει τα έργα ΑΠΕ και τις υποδομές δικτύων ως υπέρτερου δημόσιου συμφέροντος» (EnergyPress, 26/1). Στην Ελλάδα, περιοχές επιτάχυνσης των ΑΠΕ δεν έχουν καθοριστεί ακόμα, διαδικασία που συνδέεται με το νέο χωροταξικό των ΑΠΕ που καθυστερεί, οι προθεσμίες αδειοδότησης δεν τηρούνται κι αυτό δεν έχει καμία συνέπεια για τους αρμόδιους φορείς, οι επενδυτές απευθύνονται σε πολλές υπηρεσίες γιατί το ψηφιακό σύστημα που θα απλοποιούσε τις διαδικασίες δεν έχει ολοκληρωθεί, απουσιάζει τέλος ένας σύννομος με την οδηγία χαρακτηρισμός ως υπέρτατου δημόσιου συμφέροντος των ΑΠΕ και των υποδομών δικτύου. «Για να καταλάβει κανείς πόσο μεγάλη είναι η απόσταση ανάμεσα στο γράμμα του κοινοτικού νόμου και την ελληνική πραγματικότητα, η Οδηγία προβλέπει ότι στις περιοχές επιτάχυνσης τα νέα έργα ΑΠΕ θα πρέπει να αδιειοδοτούνται το πολύ σε 1 έτος και 6 μήνες. Σήμερα στην Ελλάδα ο μέσος χρόνος αδειοδότησης ενός αιολικού πάρκου είναι τα.. 10 χρόνια και ενός φωτοβολταϊκού τα 2-5 χρόνια. Η νέα κοινοτική νομοθεσία ορίζει επίσης ότι για την ανανέωση (repowering) υφιστάμενων εγκαταστάσεων, δηλαδή για την αντικατάσταση ίδιας ισχύος έργων με νέα τεχνολογία που στη περίπτωση των αιολικών σημαίνει λιγότερες και μεγαλύτερες ανεμογεννήτριες, η αδειοδότηση δεν θα πρέπει να ξεπερνάει τους 9 μήνες (εντός περιοχών επιτάχυνσης) και το 1 έτος και 3 μήνες (εκτός περιοχών επιτάχυνσης). Τόσο στη μια όσο και στην άλλη περίπτωση, οι χρόνοι σήμερα στην Ελλάδα υπολογίζεται σε 5-6 χρόνια» (EnergyPress, 2/4).
Τα εμπόδια που βάζουν οι ελληνικές αρχές στις επενδύσεις ΑΠΕ, και ειδικά οι καθυστερήσεις σε σταθμούς αποθήκευσης, οι εμπλοκές στις διασυνδέσεις με τον ΑΔΜΗΕ, η αβεβαιότητα για την εξέλιξη των συμβάσεων μακροχρόνιας πώλησης και οι συνεχείς παρεμβάσεις στην τιμολόγηση των υφιστάμενων έργων, θεωρούνται από παράγοντες της αγοράς ότι έχουν ήδη οδηγήσει στην αποχώρηση από την Ελλάδα μιας σειράς ευρωπαϊκών εταιρειών ενέργειας, όπως είναι η πορτογαλική EDPRenewables ή η γερμανική ABOWind στα μέσα του ’25. Με ανάλογο τρόπο έφυγε προσφάτως και η ελβετική Landis+Gyr που διέθετε το εργοστάσιο «έξυπνων» μετρητών στην Κόρινθο αλλά είχε αποκλειστεί από το μεγάλο διαγωνισμό του ΔΕΔΔΗΕ.
Ήταν κάτω από την πίεση της παραπομπής στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο που η κυβέρνηση προχώρησε ένα νομοσχέδιο για ένα νέο Ειδικό Χωροταξικό των ΑΠΕ που ονομαστικά τουλάχιστον περιλαμβάνει τον καθορισμό ασφαλών περιβαλλοντικά περιοχών όπου οι αδειοδοτήσεις θα μπορούν να προχωρούν πιο γρήγορα. Αυτό βρίσκεται στο στάδιο της διαβούλευσης. Αντί να λύνει προβλήματα και να εντάσσεται στην κοινή ευρωπαϊκή πολιτική για αύξηση της παραγωγής ενέργειας από τις ΑΠΕ, περιλαμβάνει οριζόντιους αποκλεισμούς ψηλών βουνών και νησιών με ψηλό αιολικό δυναμικό. Ταυτόχρονα, δεν έχει ακριβή χωροθέτηση των μη αποκλειόμενων περιοχών, των λεγόμενων περιοχών επιτάχυνσης, αλλά μία γενική περιγραφή τους ώστε να μπορεί να προσβληθεί η αδειοδότηση οποιουδήποτε έργο ΑΠΕ επιχειρηθεί να γίνει σε αυτές τις περιοχές.
Τα πρώτα αποτελέσματα για το πως το νέο νομοσχέδιο αποτρέπει αντί να προσελκύει επενδύσεις στις ΑΠΕ φάνηκαν στον πρόσφατο διαγωνισμό για νέα αιολικά πάρκα που επανεκκινήθηκε μετά από 3,5 χρόνια. Με το ζόρι καλύφθηκε η ισχύς των 400 MW για την οποία έγινε η προκήρυξη ενώ σε παλαιότερους διαγωνισμούς υπήρχε υπερκάλυψη.
Το κυνηγητό των ΑΠΕ και ειδικά των ανεμογεννητριών από τους φαιο“κόκκινους”
Η πιο δραστική μορφή σαμποτάζ και μια συχνή αιτία καθυστέρησης των διαδικασιών αδειοδότησης είναι τα τοπικά κινήματα που ξεπηδούν όπου και όποτε ανακοινώνεται ο σχεδιασμός ή η τοποθέτηση μιας εγκατάστασης ΑΠΕ, κινήματα που υποκινούνται από τις φαιο-«κόκκινες» πολιτικές δυνάμεις (βλ. ψευτοΚΚΕ, ΝΕΑΡ, Βαρουφάκης, Βελόπουλος, Νατσιός κλπ.) και συνήθως καθοδηγούνται από το κόμμα του Περισσού, το κόμμα ναυαρχίδα του ρωσικού σοσιαλιμπεριαλισμού στη χώρα μας. Μια απλή σταχυολόγηση τίτλων δημοσιευμάτων από τα προπαγανδιστικά μέσα που εμφανίζει στο διαδίκτυο αρκεί για να καταδείξει την ηγετική θέση που καταλαμβάνει στο σαμποτάρισμα της ενέργειας.
«Όχι στα σχέδια για ανεμογεννήτριες στο Λασίθι» (Ριζοσπάστης, 6/7/22), «Να μην δοθεί αδειοδότηση σε έργα εγκατάστασης Σταθμών Αποθήκευσης Ηλεκτρικής Ενέργειας σε Κάρυστο και Θήβα» (902.gr, 5/4/24), «Ούτε σκέψη για εγκατάσταση αιολικού πάρκου στον Πατραϊκό Κόλπο!» (Ριζοσπάστης, 2/9/24), «Δυναμικό «Όχι» των κατοίκων στην εγκατάσταση των ανεμογεννητριών στη Δίρφυ – Στο πλευρό τους το ΚΚΕ» (902.gr, 21/10/24), «Να ακυρωθεί το σχέδιο εγκατάστασης ανεμογεννητριών MORES 2 στην περιοχή «Γαϊδουροβούνι», στον Δήμο Δυτικής Μάνης» (kke.gr, 23/10/24), «Να μην εγκατασταθεί φωτοβολταϊκό πάρκο στην είσοδο του χωριού Μακρυράχη Δομοκού» (kke.gr, 17/1/25), «Να μη γίνει το φωτοβολταϊκό πάρκο στο Όρος Πάστρα της Δημοτικής Κοινότητας Ερυθρών, του Δήμου Μάνδρας – Ειδυλλίας» (kke.gr, 20/1/25), «ΤΕ Σάμου του ΚΚΕ: Να ακυρωθούν οι σχεδιασμοί που προβλέπουν την εγκατάσταση 67 νέων ανεμογεννητριών» (902.gr, 12/5/25), «ΚΟ Κυθήρων του ΚΚΕ: Να εκφραστεί μαχητικά η αντίθεση του λαού στην προωθούμενη εγκατάσταση ανεμογεννητριών στο νησί» (902.gr, 28/5/25), «Να μην εγκατασταθούν ανεμογεννήτριες μέσα στο Εθνικό Πάρκο Δάσους Δαδιάς Λευκίμμης Σουφλίου στη Π.Ε. Έβρου» (kke.gr, 13/6/25), «Να μην πραγματοποιηθεί η εγκατάσταση Αιολικού πάρκου στον Πάρνωνα στα όρια της Κοινότητας Κοσμά του Δήμου Νότιας Κυνουρίας» (kke.gr, 16/1/26), «Αρκαδία: Κάλεσμα συντονισμού των κινητοποιήσεων κατά των αιολικών στον Πάρνωνα και το Μαίναλο» (902.gr, 22/1/26), «Ερώτηση του ΚΚΕ για την εγκατάσταση Υδροηλεκτρικού σταθμού στην περιοχή «Ποταμός Βενέτικος» Γρεβενών» (902.gr, 23/1/26).
Το σύνθημά τους είναι «καμία ανεμογεννήτρια, κανένα φωτοβολταϊκό πάνελ, καμία εγκατάσταση αποθήκευσης, όχι στην πυρηνική ενέργεια!» Οι περισσότερες αντιδράσεις βέβαια αφορούν τα αιολικά πάρκα που παλεύουν να κατασκευαστούν και να επιβιώσουν στις βουνοκορφές της χώρας μας. Ήδη από το 2001 ο Περισσός είχε εκπονήσει το πρόγραμμά του σε σχέση με την αιολική ενέργεια προβάλλοντας τον ισχυρισμό ότι μόνο στο «σοσιαλισμό» (ό,τι κι αν εννοούν με σοσιαλισμό οι απολογητές του Μπρέζνιεφ) η χρήση της μπορεί να είναι αναγκαία και χρήσιμη για τους εργαζόμενους (Μ. Παπαδόπουλος, «Οι πολιτικοί όροι αξιοποίησης της αιολικής ενέργειας»). Δηλαδή αν δεν υπάρξει σοσιαλιστική επανάσταση – που δεν μπορεί να υπάρξει με τους κνίτες να έχουν αλυσοδέσει, κατασυκοφαντήσει και κυρίως περιθωριοποιήσει παραγωγικά και πολιτικά προλεταριάτο- δεν πρέπει να υπάρχουν ανεμογεννήτριες.
Η αντιμαρξιστική δημαγωγία του ψευτοΚΚΕ περί “καπιταλιστικών” και “λαϊκών” ΑΠΕ
Σε μια γενικευμένη εκστρατεία που παραμένει επίτηδες πολιτικά αναπάντητη από την ΝΔ, για να δηλητηριάζεται η κοινή γνώμη με τα επιχειρήματα του σοσιαλ-μεσαίωνα, οι σαμποτέρ αυτοί επιχειρούν να αναιρέσουν τα επιστημονικά δεδομένα που θέλουν την πράσινη ενέργεια φιλική για το περιβάλλον, και τις ΑΠΕ φτηνές και ανεξάντλητες μορφές ενέργειας. Συχνά βέβαια οι σοσιαλφασίστες επικαλούνται την «κακή χρήση αυτής της μορφής ενέργειας από τους επιχειρηματικούς ομίλους» που την εκμεταλλεύονται, χρήση βλαπτική για το περιβάλλον, την υγεία, την αισθητική του τοπίου, τον τουρισμό κλπ. Αλλά οι ίδιοι προδίδονται και αναγνωρίζουν ότι αυτά είναι προσχήματα! Όπως ξεκαθάρισε το τοπικό στέλεχος Κ. Μακεδονίας του ψευτοΚΚΕ Φάνης Καρκατζούνης σε σχετική εκδήλωση της ΤΟ υπαίθρου Θεσσαλονίκης του κόμματος που έγινε στις 12/6/2015, στο πλαίσιο τοπικών αντιδράσεων στην κατασκευή 2 μονάδων ηλεκτρικής ενέργειας με καύση βιομάζας: «Οι άλλες πολιτικές δυνάμεις, στρέφουν όλη την προσοχή -τη δική τους και του κόσμου- στην τεχνολογία και τη χωροθέτηση, θεωρώντας δεδομένη την "απελευθέρωση" της Ενέργειας. Ζητούν τεχνικές διευκρινίσεις, εγγυήσεις ασφάλειας και αποφυγής αρνητικών επιπτώσεων στο περιβάλλον. Λένε πως είναι ευπρόσδεκτες οι ιδιωτικές επενδύσεις στις ΑΠΕ…, και δεν πρέπει να τις δαιμονοποιούμε. Αντίθετα, εμείς λέμε πως το κυρίαρχο στοιχείο είναι το ιδιοκτησιακό. Πως και αν ακόμα εξασφαλιζόταν για μια εγκατάσταση η πιο σύγχρονη, η ασφαλέστερη μέθοδος αξιοποίησης π.χ. του SYNGAS, με την ιδανικότερη χωροθέτηση και πάλι εμείς θα είμαστε αντίθετοι να είναι αυτή η εγκατάσταση ιδιωτική» (902.gr, 16/6/15 η υπογραμμιση με μαύρα δικιά μας). Δηλαδη οι ΑΠΕ πρέπει να πεθάνουν επειδή είναι καπιταλιστικές λες και υπάρχει οποιοδήποτε μέσο παραγωγής στον καπιταλισμό που να μην είναι καπιταλιστικό
Το ψευτοΚΚΕ χτυπά την εγχώρια ανεπτυγμένη παραγωγή ενέργειας γιατί «Στον καπιταλισμό η Ενέργεια δεν είναι αγαθό ούτε δικαίωμα, είναι εμπόρευμα». Βέβαια στον καπιταλισμό πρώτα απ όλα είναι εμπόρευμα η εργατική δύναμη αλλά κανείς, ούτε το ψευτοΚΚΕ, δεν πρότεινε την κατάργηση της στον καπιταλισμό, γιατί αυτό θα σήμαινε θάνατο της εργατικής τάξης. Στην ουσία αυτό είναι το πρόγραμμα των ρωσόδουλων του ψευτοΚΚΕ: Ο θάνατος της βιομηχανικής εργατικής τάξης στην Ελλάδα και η αντικατάσταση της από μικροαστούς που παράγουν ενέργεια από φωτοβολταϊκά στις στέγες τους. Μόνο αυτά δεν τους ενοχλούν. Γι αυτό το ψευτοΚΚΕ δεν αναγνωρίζει ότι κάθε εμπόρευμα οπότε και οι ΑΠΕ έχουν μια αξία χρήσης και ότι αν δεν είχαν θα ήταν αδύνατο να πουληθούν και να αγοραστούν. Εννοείται αφου θεωρεί ότι οι ΑΠΕ δεν έχουν αξία χρήσης καταργώντας όχι μόνο το μαρξισμό αλλά και τις κατακτήσεις τις κλασικής αστικής οικονομίας στις οποίες αυτός στηρίχθηκε, αδιαφορεί για τις ραγδαία αυξανόμενες ανάγκες του πλανήτη σε καθαρή ενέργεια. Και μάλιστα αδιαφορεί σε μια εποχή που η ενεργοβόρα Τεχνητή Νοημοσύνη μπαίνει δυναμικά στη ζωή μας, και ακόμα πιο εγκληματικά αδιαφορεί σε μια εποχή που οι ρωσοκινέζοι και ο χαφιές τους ο Τραμπ έχουν στραγγαλίσει τα Στενά. Το ίδιο αδιαφορεί για την καταστροφή της φύσης, καθώς ποτέ δεν απαιτεί αυστηρές τιμωρίες για τους εμπρηστές που καίνε τα δάση για να μην μπουν ανεμογεννήτριες και όχι για να μπουν όπως ισχυρίζεται το ίδιο. Είναι αυτό που εμφανίζει τις πυρκαγιές των δασών σαν δήθεν προπομπό εγκατάστασης αιολικών πάρκων «από τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους που καταστρέφουν το περιβάλλον στο βωμό του κέρδους». Αντί να παλεύει για την ανατροπή των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, όπως θα έκανε ένα μαρξιστικό κόμμα, επιδιώκει πάντα το αντίθετο: την καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων. Κι αυτό όπου οι παραγωγικές δυνάμεις στέκονται εμπόδιο στα κυριαρχικά σχέδια των αφεντικών του ανατολικών νεοχιτλερικών μονοπωλιστών και κρατικών ολιγαρχών. Τα σχέδιά τους περιλαμβάνουν οικονομικό στραγγαλισμό, πολιτική διάσπαση και κατοχή της Ευρώπης. Να γιατί η ρωσόδουλη ηγεσία της ψευτοαριστεράς άφησε τον Μητσοτάκη να καταργήσει μέσα στο 2026, πρώτος σε ταχύτητα μέσα σε όλη την ΕΕ, την εγχώρια ηλεκτροπαραγωγή από λιγνίτη. Ταυτόχρονα το ψευτοΚΚΕ μιλάει κάθε τόσο υπερ του λιγνίτη μόνο για να μπορεί να κατηγορεί τις ΑΠΕ αλλά και να κερδίζει συνδικαλιστικά τους εργάτες των λιγνιτωρυχείων και των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ. Ταυτόχρονα κάνει ότι μπορεί για να εμποδίζει την εξόρυξη πετρελαίου στην Ήπειρο. Επίσης μόλις τελευταία σταμάτησε το σαμποτάζ εξόρυξης υδρογονανθράκων στην Κρήτη μόνο και μόνο για να τις αναθέσει στον Τραμπ προκειμένου να στριμώξει την Τουρκία. Γι αυτό το ψευτοΚΚΕ όχι μόνο ανέχεται τη συνεχιζόμενη, αν και φθίνουσα, προμήθεια του πανάκριβου ρωσικού αερίου αλλά ζητάει να σταματήσει το εμπάργκο της ΕΕ σε αυτό. Όταν ο Κουτσούμπας ισχυρίζεται πως τις «κυρώσεις απέναντι στη Ρωσία, τις πληρώνει ο ελληνικός λαός με τεράστιο κόστος στην Ενέργεια, στην αγροτική παραγωγή και αλλού», μιλά ως πολιτικός εκπρόσωπος όχι της εργατικής τάξης της Ελλάδας αλλά του ρωσικού μονοπωλίου ενέργειας και κυρίως των ρωσικών κατακτητικών σχεδίων σε βάρος της Ευρώπης.
Η σοσιαλφασιστική ψευτοαριστερά ευνοεί και τρέφεται από την προώθηση των πιο καθυστερημένων σχέσεων παραγωγής. Επιδιώκει ανοιχτά τη γιγάντωση της παρασιτικής και πιο ασύδοτης και διεφθαρμένης κρατικής γραφειοκρατίας, αλλά και της πιο καθυστερημένης μικρής παραγωγής για να τις χρησιμοποιήσει σαν μοχλούς στην επιβολή της ανοιχτής δικτατορίας της πάνω στο λαό για λογαριασμό των Ρώσων αφεντικών της. Δεν είναι να απορεί κανείς που αρκετές φορές επικεφαλής των κινημάτων κατά της ενέργειας, δηλ. κινημάτων που πατάνε πάνω στη δική της γραμμή του σαμποτάζ, έχουν βρεθεί και διεφθαρμένοι ραντιέρηδες. Γράφει σχετικά ο Δ. Καμπουράκης στη Liberal στις 27/6: «Μια στις δυο φορές που κάποια εταιρεία προσπαθούσε να εγκαταστήσει φωτοβολταϊκά η ανεμογεννήτρια, έπεφτε πάνω σε καταπατητή. Και για να δοθεί άδεια εγκατάστασης ΑΠΕ, χρειάζονται καθαροί τίτλοι ιδιοκτησίας, δορυφορικές συντεταγμένες, επίσημες βεβαιώσεις με σφραγίδες και όλα τα συμπαρομαρτούντα. Έλα όμως που σχεδόν όλα τα κορφοβούνια, οι πλαγιές, τα δασικά, τα βοσκοτόπια κλπ, ήταν δηλωμένα στον ΟΠΕΚΕΠΕ ως ιδιοκτησίες απ’ τις οποίες κάποιοι άρμεγαν παράνομες επιδοτήσεις. Και αν μια εταιρεία άρχιζε να ψάχνει τίτλους και να καταθέτει χαρτιά στην ΡΑΕ για να πάρει άδεια εγκατάστασης ΑΠΕ, ήταν ορατός ο κίνδυνος να χτυπήσει κάπου κόκκινο και να αποκαλυφθεί η κομπίνα. Αποτέλεσμα; Μόλις οι μάγκες άκουγαν ότι υπάρχει αίτηση για εγκατάσταση ΑΠΕ στην περιοχή, κατ’ ευθείαν ξεσήκωναν τα γύρω-γύρω χωριά «για την προστασία του βουνού μας». Κι άρχιζαν τα «κινήματα»». Έτσι πολύ χαρακτηριστικά, μια βραχονησίδα του κεντρικού Αιγαίου «είναι δηλωμένη στον ΟΠΕΚΕΠΕ σε δυο αδέρφια από την Κρήτη, από 50% του νησιού ο κάθε αδερφός. Οι οποίοι μάλιστα πρωτοστατούν στο κίνημα «Ελεύθερα βουνά, Περήφανοι άνθρωποι» που αντιστέκεται στην εγκατάσταση ανεμογεννητριών στην Κρήτη, αλλά και στην εγκατάσταση στύλων υψηλής τάσης που θα μεταφέρουν το ρεύμα των καλωδίων της ηπειρωτικής Ελλάδας μέσα στο νησί. Μιλάμε για περιβαλλοντική ευαισθησία μεγατόνων. Και πολύ συμφέρουσα. Το ίδιο έγινε πρόσφατα και στο Αμύνταιο, όταν ένας τύπος, τοπικός παράγων ξεσήκωσε την τοπική κοινωνία για να μην εγκατασταθεί φωτοβολταϊκό πάρκο «γιατί θα ζεσταίνει την περιοχή και θα αλλοιώσει το κλίμα». Για να αποδειχτεί αυτές τις μέρες, ότι ο τύπος ήταν χωμένος ως τον λαιμό στην ιστορία των παράνομα δηλωμένων εκτάσεων για να εισπράττει επιδοτήσεις. Ανάμεσα τους ήταν και η έκταση που θα φτιαχνόταν το πάρκο, που ήταν καταπατημένο από το δημόσιο».
Σαμποτάροντας τις παραγωγικές δυνάμεις, ο σοσιαλφασισμός καταστρέφει πάνω απ’ όλα τους όρους για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης από τα δεσμά του κεφαλαίου. Καταρχάς, της στερεί τη δυνατότητα να υπάρχει σαν τέτοια για να μπορεί να διεξάγει την ταξική πάλη. Έτσι όταν μπλοκάρει επενδύσεις στην ενέργεια, συμβάλλει κυρίως στην αύξηση της τιμής του βιομηχανικού ρεύματος που οδηγεί στο κλείσιμο μιας σειράς εργοστασίων. Η χώρα μας κατέγραψε το 2024 το υψηλότερο ποσοστό μακροχρόνιας ανεργίας, δηλ. για παραπάνω από 1 έτος, στην ΕΕ με 5,4% σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat. Μόνο η αιολική ενέργεια στην Ελλάδα, που χτυπιέται με λύσσα, δημιούργησε μέσα στο 2021 6.600 άμεσες και έμμεσες θέσεις εργασίας θέσεις, και γενικά δημιουργούνται 4 φορές περισσότερες θέσεις εργασίας σε σχέση με τις συνολικές που δημιουργούνται από σταθμούς φυσικού αερίου. Οι δε μόνιμες τοπικές θέσεις είναι, σύμφωνα με την Ελληνική Επιστημονική Ένωση Αιολικής Ενέργειας, όχι λιγότερες από 0,3 ανά εγκατεστημένο MW (ask4wind.gr). Από την άλλη, για να ισοσταθμίσουν την απώλεια παραγωγικού κεφάλαιου, οπότε και παραγωγικότητας της εργασίας που προκαλεί το σαμποτάζ οι κεφαλαιοκράτες έχουν πάρει από την κυβέρνηση το δικαίωμα να εξοντώνουν τους εργαζόμενους στη δουλειά αυξάνοντας το χρόνο εργασίας, σε αντίθεση με τη γενική ευρωπαϊκή τάση και με τη σκανδαλώδη βοήθεια της ίδιας πάλι σαμποταριστικής ψευτοαριστεράς.
Έτσι ακόμα και κάποιοι φιλελεύθεροι αστοί που θέλουν βιομηχανική ανάπτυξη επειδή ακολουθούν τον φιλο-ψευτοΚΚΕ Μητσοτάκη υποκύπτουν στο σαμποτάζ. Άλλωστε δύσκολα μπορούν να ξεπεράσουν την οικονομίστικη λογική τους και να αντιληφθούν το βαθύτερο πολιτικό παιχνίδι που κρύβεται πίσω από το δήθεν successstory της μετατροπής της χώρας μας σε ενεργειακό κόμβο της ΝΑ Ευρώπης. Δεν καίγονται και πολύ για το αν η Ευρώπη μετατραπεί σε έρμαιο των ενεργειακών εκβιασμών του Πούτιν-Τραμπ. Ούτε υποψιάζονται, τυφλωμένοι κι αυτοί από τον αντιτουρκικό σοβινισμό, ότι οι συμφωνίες έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων με τον αμερικανικό κολοσσό Chevron σε θαλάσσιες περιοχές νότια της Κρήτης και της Πελοποννήσου, όπως και η επιχειρούμενη ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, έχουν στόχο κυρίως να φέρουν την Τουρκία σε σύγκρουση με την Ελλάδα στο ζήτημα της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, και στη συνέχεια σε σύγκρουση με την Ευρώπη για να τη στείλουν στην αγκαλιά του Πούτιν. Παρόμοια ενθουσιάζονται με το πυροτέχνημα Μητσοτάκη περί εισόδου της πυρηνικής ενέργειας στο ελληνικό σύστημα ενέργειας, όταν είναι γνωστό πως στην Ελλάδα η προσπάθεια τοποθέτησης ακόμα και των πιο αθώων στη συνείδηση του μέσου οικολόγου ανεμογεννητριών δεν έχει μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας.
Η οχύρωση της Ευρώπης απέναντι στον άξονα του φασισμού και του πολέμου είναι καθήκον όλου του λαού. Απαιτείται γι’ αυτό η συγκρότηση του πιο πλατιού λαϊκού αντιφασιστικού μετώπου για την αντιμετώπιση της επίθεσης. Το μεγάλο στοίχημα είναι να αποτελέσει η εργατική τάξη τον πρωτοπόρο του παράγοντα και όχι εργαλείο του όπως με μανία προσπαθεί ο σοσιαλφασισμός.