Στις 7 του Ιούλη είχαμε δυο καλά νέα και ένα κακό. Από τακτική άποψη τα δυο καλά νέα είναι σημαντικότερα. Από στρατηγική τη μεγαλύτερη σημασία έχει το κακό. Τα δύο καλά νέα είναι η πτώση της σοσιαλφασιστικής συμμορίας Τσίπρα και το ξωπέταγμα των ναζικανιβάλων της «Χρ. Αυγής» από τη Βουλή. Το κακό νέο είναι η σταθεροποίηση του ΣΥΡΙΖΑ παρά το κάζο των ευρωεκλογών.

Tο κανιβαλικό εθνοφασιστικό συλλαλητήριο της 20ης του Γενάρη στο Σύνταγμα έκανε τα στομάχια πολλών δημοκρατικών και προοδευτικών ανθρώπων να σφιχτούν. Το καθεστωτικό τέρας, με τους παπάδες του, τους άμεσα ή έμμεσα συμμετέχοντες στρατιωτικούς του, τη σοβινιστική αντιδραστική ιντελιγκέντσια του και πάνω απ’ όλα με τους μαχαιροβγάλτες ναζιστές του της «Χρυσής Αυγής» ήταν εκεί. Δεν ήταν όσο μαζικό διακήρυσσε πως θά ‘ταν, μάζεψε ωστόσο μια όχι αμελητέα μάζα, κυρίως από το πολιτικά πιο καθυστερημένο και γεμάτο εθνικιστικές προλήψεις κομμάτι του συντηρητικού κόσμου και, το χειρότερο, είχε πίσω του ένα γενικά πλειοψηφικό ρεύμα.

Η Αντιναζιστική Πρωτοβουλία (Α.Π) συμμετείχε με πανώ στην χθεσινή μαζική συγκέντρωση στο Σύνταγμα που τη διοργάνωσε η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ. Βέβαια η μαζικότητα αυτή προήλθε από την αυθόρμητη διάθεση συμμετοχής κυρίως της  αντιφασιστικής νεολαίας καθώς οι διοργανωτές φρόντισαν να την ανακοινώσουν ουσιαστικά μόνο το πρωί της ίδιας μέρας. Στη συγκέντρωση αυτή μοιράστηκε και η παρακάτω προκήρυξη.

ΜΙΑ ΑΝΑΔΡΟΜΗ : Πρώτο μέρος

Η Ο­ΑΚ­ΚΕ ή­ταν η μο­να­δι­κή πο­λιτι­κή δύ­να­μη που έ­βα­λε πρω­το­πό­ρα και α­πό πο­λύ πο­λύ νω­ρίς σα ζή­τη­μα ζω­ής και θα­νά­του για τη δη­μο­κρα­τί­α την α­ντι­να­ζι­στι­κή πά­λη με κε­ντρι­κό σύν­θη­μα να βγει ε­κτός νό­μου η να­ζι­στι­κή συμ­μο­ρί­α της «Χρυ­σής Αυ­γής». Αυ­τή τη θέ­ση την υ­πε­ρά­σπι­σε

Ε­πί 25 χρό­νια Ο­ΛΑ τα κοι­νο­βου­λευ­τι­κά κόμ­μα­τα ά­φη­ναν ε­λεύ­θε­ρη τη να­ζι­στι­κή συμ­μο­ρί­α να κα­τα­τρο­μο­κρα­τεί τους με­τα­νά­στες και τη δη­μο­κρα­τική νε­ο­λαί­α κα­θώς ό­χι μό­νο δεν έ­κα­ναν πο­τέ τη δρά­ση της κε­ντρι­κό πο­λι­τικό ζή­τη­μα αλ­λά α­παι­τού­σαν να εί­ναι νό­μι­μη. Τώ­ρα ξαφ­νι­κά α­πο­φά­σι­σαν να τη μα­ζέ­ψουν κά­πως και να βγά­λουν και κά­ποια ά­πλυ­τά της στη φό­ρα.

Η δο­λο­φονί­α του η­ρω­ι­κού α­ντι­φα­σί­στα Π. Φύσ­σα ή­ταν μό­νο η α­φορ­μή. Η α­λη­θι­νή αι­τί­α ήταν η αυ­ξα­νό­με­νη α­νη­συ­χί­α και ορ­γή των ευ­ρω­πα­ϊ­κών λα­ών (και ό­χι κά­ποιων σκο­τει­νών κέ­ντρων) γι αυ­τήν την “ελ­λη­νι­κή ι­διο­μορ­φί­α” που σε λί­γο θα στερού­σε από τη χώρα μας την προ­ε­δρί­α της Ε­Ε. Α­πό­δει­ξη ό­τι τα ί­δια αυ­τά κόμ­μα­τα θέ­λουν α­κό­μα τη συμ­μο­ρί­α αυτή νό­μι­μη σαν κόμ­μα.

Το αδίστακτο δολοφονικό καθεστώς που προστατεύει τη ναζιστική συμμορία αναγνωρίζοντας τη σα νόμιμο πολιτικό κόμμα, με εκπρόσωπό του σήμερα στην κυβέρνηση τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, άφησε ασύδοτους τους θρασύδειλους τραμπούκους της Χ.Α. να εξαπολύσουν τη δολοφονική τους επίθεση εναντίον ενός 24χρονου φοιτητή σε κεντρικό σημείο της Αθήνας, σε κοινή θέα, στο φως της μέρας, κοντά στα γραφεία της στη Μεσογείων.

Το blackmetal συγκρότημα Rotting Christ (O Χριστός που σαπίζει) ήρθε να προστεθεί στη μακριά λίστα των θυμάτων ιεροεξεταστικής βίας που ασκεί ατιμώρητα ο ολοένα και πιο εδραιωμένος πολιτικά και ιδεολογικά στη χώρα μας νεομεσαιωνισμός. Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε ακύρωση προγραμματισμένης συναυλίας σε συγκεκριμένο χώρο που διαχειρίζονται οι δημοτικές αρχές της Πάτρας με δικαιολογία την «προσβολή του θρησκευτικού αισθήματος» των ορθοδόξων χριστιανών. Το πιο φαινομενικά παράδοξο στοιχείο της όλης υπόθεσης είναι η συμμετοχή του ψευτοΚΚΕ, που ελέγχει το δήμο με τον κνίτη Κ. Πελετίδη, στην επιχείρηση «κάθαρσης» της πολιτιστικής ζωής της πόλης από κοινού με τη σκοταδιστική εκκλησία και τη ναζιστική ΧΑ.

Η ΟΑΚΚΕ είχε εκτιμήσει αμέσως μετά τις εντυπωσιακές συλλήψεις των ναζιστών που έγιναν τον περασμένο Σεπτέμβρη, ότι παράλληλα μεθοδεύεται η πολιτική τους ενδυνάμωση,όπως και το δυνάμωμα του αντισημιτισμού.  

Σήμερα στις 2 το μεσημέρι έχει προγραμματιστεί να γίνει στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Πειραιά μετά από τη χθεσινή αναβολή, η δίκη των δύο συντρόφων μας Βαγγέλη Χρήστου και Γρηγόρη Χρήστου για διακεκριμένη περίπτωση φθοράς επειδή έγραφαν συνθήματα υπέρ της απαγόρευσης της «Χρυσής Αυγής» έξω από ένα σχολείο που οι τοίχοι του ήταν γεμάτοι συνθήματα.

Για να δικαιολογήσουν τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, οι φίλοι του ρωσικού κράτους, ιδιαίτερα οι ηγεσίες της ψευτοαριστεράς, συνηθίζουν να αποκαλούν την Ουκρανία ναζιστική χώρα. Η πραγματικότητα όμως έρχεται όχι μόνο να διαψεύσει πανηγυρικά το πιο πάνω αφήγημα αλλά και να καταδείξει την ιδεολογικοπολιτική συνάφεια των ηγεσιών αυτών με τα κλασικά ναζιστικά τέρατα.