Επίσημη σελίδα ΟΑΚΚΕ

 Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Frontpage Slideshow | Copyright © 2006-2011 JoomlaWorks Ltd.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-Ο ΠΟΥΤΙΝ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Κοτζιάς και Ντούγκιν στο ΠΑΠΕΙ Κοτζιάς και Ντούγκιν στο ΠΑΠΕΙ
  Σε νέ­α ι­στο­ρι­κή φά­ση μπή­κε η Ελ­λά­δα με την ά­νο­δο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στην κυ­βέρ­νη­ση. Αντί­θε­τα ό­μως α­πό ε­κεί­νο που ι­σχυ­ρί­ζε­ται ο ί­διος ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και οι πο­λι­τι­κοί του φί­λοι πα­ντού στον κό­σμο, το ι­στο­ρι­κά ση­μα­ντι­κό σε αυ­τήν την ά­νο­δο δεν βρί­σκε­ται στην ά­νο­δο της α­ρι­στε­ράς στην ε­ξου­σί­α, αλ­λά στην ά­νο­δο μιας α­κρο­δε­ξιάς νέ­ου τύ­που,
μιας α­κρο­δε­ξιάς φαιο-”κόκ­κι­νου” τύ­που υ­πη­ρέ­τριας της νε­ο­να­ζι­στι­κής που­τι­νι­κής Ρω­σί­ας. Στην ου­σί­α,  στις 25 του Γε­νά­ρη του 2015 ήρ­θε στην ε­ξου­σί­α, πα­τώ­ντας πά­νω σε έ­να ρεύ­μα λα­ϊ­κής ορ­γής και από­γνω­σης, μια συμ­μο­ρί­α ελ­λή­νων Κου­ί­σλι­γκ που ντύ­θη­καν α­ρι­στε­ροί πα­τριώ­τες. Μά­λι­στα δεν ήρ­θε στην ε­ξου­σί­α μό­νο ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αλ­λά κά­τω α­πό τις φτε­ρού­γες του θα χω­θεί μέ­σα στο ευ­ρύ­τε­ρο κρά­τος, α­θό­ρυ­βα και χω­ρίς να ε­κτί­θε­ται στο λα­ό, έ­να ση­μα­ντι­κό κομ­μά­τι και α­πό τη ρω­σό­δου­λη και α­κό­μα πιο πο­λι­τι­κά α­πο­σταγ­μέ­νη φαιο-”κόκ­κι­νη” φα­σι­στι­κή α­ντί­δρα­ση των α­ντι­μαρ­ξι­στών του ψευ­τοΚ­ΚΕ και των να­ζί της Χρυ­σής Αυ­γής.
Αν ο ελ­λη­νι­κός λα­ός δεν μπο­ρέ­σει να ε­νω­θεί έ­γκαι­ρα ε­νά­ντια στο φαιο-”κόκ­κι­νο” μέ­τω­πο  και να το ρί­ξει α­πό τη δια­κυ­βέρ­νη­ση της χώ­ρας πριν αυ­τό κα­τα­λά­βει ο­λο­κλη­ρω­τι­κά τον κρα­τι­κό μη­χα­νι­σμό η χώ­ρα κιν­δυ­νεύ­ει να μπει σε μια μα­κρυά νύ­χτα δι­κτα­το­ρί­ας πι­θα­νά με κοι­νο­βου­λευ­τι­κό μαν­δύ­α μέ­σα α­πό την ο­ποί­α θα μπο­ρεί να  βγει μό­νο με πά­ρα πο­λύ πό­νο και με­τά α­πό α­νεί­πω­τες κα­τα­στρο­φές. Σε κά­θε πε­ρί­πτω­ση πά­ντως, πι­στεύ­ου­με ό­τι τε­λι­κά αυ­τή η ε­ξου­σί­α θα γί­νει τό­σο κα­θο­λι­κά μι­ση­τή που η α­να­τρο­πή της ό­χι μό­νο θα εί­ναι α­να­πό­φευ­κτη αλ­λά θα δώ­σει σαν δια­δι­κα­σί­α  την πο­λι­τι­κο­ϊ­δε­ο­λο­γι­κή γνώ­ση και ορ­γά­νω­ση που χρειά­ζε­ται η χώ­ρα για να πνί­ξει μέ­σα της ό,τι την ε­μπό­δι­ζε πά­ντα να γί­νει σύγ­χρο­νη, δη­μο­κρα­τι­κή και ανε­πτυγ­μέ­νη πα­ρα­γω­γι­κά και  τε­λι­κά την κα­τά­φα­γε α­πό μέ­σα, την α­πο­σύν­θε­σε και τη με­τέ­τρε­ψε ε­δώ και αρ­κε­τά χρό­νια στον πιο ύ­που­λο ε­χθρό ό­λης της ευ­ρω­πα­ϊ­κής ε­νο­ποί­η­σης και προ­ό­δου.
 
Παλιό το τέρας
 
Αρ­κε­τά σύ­ντο­μα οι δη­μο­κρα­τι­κοί άν­θρω­ποι στη χώ­ρα μας και σε ό­λη την Ευ­ρώ­πη θα εκ­πλα­γούν για το τέ­ρας που θα δουν να α­να­δύ­ε­ται μέ­σα α­πό αυτή τη νέ­α ε­ξου­σί­α που προ­βάλ­λε­ται με το πρό­σω­πο ε­νός γε­λα­στού Τσί­πρα. Ή­δη έχουν εκ­πλα­γεί για την ε­νό­τη­τα του “φι­λο­ευ­ρωπαί­ου” και “α­ρι­στε­ρού” ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ με το α­κρο­δε­ξιό α­ντι-ευ­ρω­πα­ϊ­κό Α­ΝΕΛ, ε­νώ πή­ραν και έ­να α­κό­μα πιο με­γά­λο  σοκ με την υ­πο­στή­ρι­ξη της νέ­ας κυ­βέρ­νη­σης στους ρώ­σους ει­σβο­λείς και διαμε­λι­στές της Ου­κρα­νί­ας. Ε­κεί­νο που πι­θα­νά ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ θα προ­σπα­θή­σει να πουλή­σει στον ελ­λη­νι­κό λα­ό, στην  Ευ­ρώ­πη και γε­νι­κά στη Δύ­ση εί­ναι ό­τι αυ­τή η α­νοι­χτή πο­λι­τι­κή στρο­φή της Ελ­λά­δας προς τη Ρω­σί­α εί­ναι μια ου­σια­στι­κά  πρό­σφα­τη  α­πά­ντη­ση  στην κα­τα­στρο­φή και στην πεί­να που τά­χα έ­φε­ραν οι δυτι­κοί δα­νει­στές στη χώ­ρα.  Έ­τσι ό­χι μό­νο θα κρύ­ψει το α­κρι­βώς α­ντί­θε­το, ό­τι δη­λα­δή τη χρε­ω­κο­πί­α την πεί­να και την κα­τα­στρο­φή την έ­φε­ρε έ­να 40χρο­νο σα­μπο­τάζ  των ρω­σό­δου­λων το ο­ποί­ο κλι­μα­κώ­θη­κε και μέ­σα στην κρί­ση και στο ο­ποί­ο ο ί­διος ο ΣΥΝ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πρω­τα­γω­νί­στη­σε, αλ­λά θα α­παι­τή­σει οι­κο­νο­μικά και πο­λι­τι­κά α­νταλ­λάγ­μα­τα α­πό την Ε­Ε για να μην  α­να­τι­νά­ξει ό­λο το ευρω­πα­ϊ­κό οι­κο­δό­μη­μα με μια α­νοι­χτή  χρε­ω­κο­πί­α της Ελ­λά­δας και μια α­κό­μα πιο α­νοι­χτή προ­σχώ­ρη­σή της στη ρώ­σι­κη ε­πιρ­ρο­ή.  Με αυ­τόν τον εκ­βια­σμό και με δε­δο­μέ­νη την ε­πί­σης μα­κρό­χρο­νη, με­θο­δι­κή διά­βρω­ση των κρα­τών και των ε­νωσια­κών θε­σμών  της Ε­Ε και των Η­ΠΑ από η­γέ­τες υ­πο­τα­κτι­κούς ή και φι­λι­κούς προς τη Ρω­σί­α, η η­γε­τι­κή ο­μά­δα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ  θα προ­σπα­θή­σει να βά­λει μια βα­θειά  δι­πλή σφή­να: σφή­να  στην ή­δη προ­χω­ρη­μέ­νη α­ντί­θε­ση α­νά­με­σα στα πιο ανε­πτυγ­μέ­να πα­ρα­γω­γι­κά κρά­τη της Ε­Ε και στα σχε­τι­κά πιο κα­θυ­στε­ρη­μέ­να, και σφή­να  α­νά­με­σα στις υ­φε­σια­κές α­πέ­να­ντι στη Ρω­σί­α κυ­βερ­νή­σεις  και σε αυ­τές που της α­ντι­στέ­κο­νται.
Ο ρό­λος των ελ­λή­νων μαρ­ξι­στών εί­ναι να α­πο­κα­λύ­ψουν ό­τι το τέ­ρας που οι έλ­λη­νες και  οι ευ­ρω­παί­οι δη­μο­κρά­τες  θα δουν να α­να­δύ­ε­ται μπρο­στά στα μά­τια τους εκ­κολά­φθη­κε ε­δώ και πολ­λές δε­κα­ε­τί­ες α­πό τους νε­ο­τσα­ρικούς  α­στούς νέ­ου τύ­που  που πή­ραν την ε­ξου­σί­α στην ΕΣ­ΣΔ στα 1956. Αυ­τοί ορ­γάνω­σαν μια ο­μά­δα πρα­κτό­ρων τους στο ε­σω­τε­ρι­κό του πα­λιού  ΚΚΕ, με­τά ε­ξο­λό­θρευ­σαν με ω­μή  βί­α την ε­πα­να­στα­τι­κή η­γε­σί­α του, το διέλυ­σαν και τε­λι­κά έφτια­ξαν έ­να ο­μοί­ω­μα κομ­μου­νι­στι­κού κόμ­μα­τος,  ε­ντε­λώς δι­κό τους, πρα­κτό­ρικο, α­ντε­πα­να­στα­τι­κό και α­ντι­μαρ­ξι­στι­κό. Αυ­τό το κόμ­μα, α­φού έ­κα­νε ό­τι μπορού­σε για να μα­ταιώ­σει τη με­γά­λη ε­ξέ­γερ­ση του Πο­λυ­τε­χνεί­ου, μπή­κε μέ­σα της και μέ­σα στα σπλάχνα  της ευ­ρύ­τε­ρης α­ρι­στε­ράς και της με­τα­πο­λυ­τε­χνεια­κής δη­μο­κρα­τί­ας και τα δη­λη­τη­ρί­α­σε και τα δύ­ο με­τα­τρέ­πο­ντας έ­να κομ­μά­τι τους στο φα­σι­στι­κό α­ντί­θε­τό τους. Το πιο δι­πρό­σω­πο κομ­μά­τι του ψευ­τοΚΚΕ με ε­πι­κε­φα­λής τους χει­ρό­τε­ρους α­ρι­βί­στες έ­φτια­ξε τον  ΣΥΝ- ΣΥΡΙ­ΖΑ που α­νέ­λα­βε το ρό­λο του προ­γε­φυ­ρώ­μα­τος μέ­σα στην  πα­λιού τύ­που α­στι­κή τάξη και κυ­ρί­ως μέ­σα στο κρά­τος της. Αυ­τό το κόμ­μα έ­γι­νε ο αρ­χη­γός του πα­ρα­γωγι­κού σα­μπο­τάζ  και το  ι­δε­ο­λο­γι­κό  πο­λι­τι­κό αλ­λά συ­χνά και ορ­γα­νω­τι­κό στήριγ­μα της πο­λι­τι­κής  ψευ­το­ε­παναστα­τι­κής βί­ας, ε­νώ ή­ταν και εί­ναι ο κύριος πο­λι­τι­κός προ­στά­της των νε­ο­να­ζί και της δι­κιάς τους βί­ας. Ταυ­τό­χρονα ο ΣΥΝ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, μα­ζί πά­ντα με το ψευ­τοΚ­ΚΕ, βο­ή­θη­σαν τους πα­λιού τύ­που α­στούς πρά­κτο­ρες και φί­λους της νε­ο­τσα­ρι­κής Ρω­σί­ας να ε­πι­κρα­τή­σουν μέ­σα στα δύ­ο με­γά­λα α­στι­κά κόμ­μα­τα τη ΝΔ και το ΠΑ­ΣΟΚ, εκ­κα­θα­ρί­ζο­ντας κυ­ρί­ως μέσω ε­πι­λε­κτι­κών υ­παρ­κτών και α­νύ­παρ­κτων σκαν­δά­λων τους εκ­προ­σώ­πους της ντό­πιας  δυ­τι­κό­φι­λης α­στι­κής τά­ξης,  και να ε­πι­βά­λουν την κυ­ριαρ­χί­α της ρωσό­φι­λης πο­λι­τι­κής και ι­δε­ο­λο­γι­κής γραμ­μής μέ­σα σ’ αυ­τά τα κόμ­μα­τα. Ταυ­τό­χρο­να οι ί­διοι αυ­τοί ψευ­το­α­ρι­στε­ροί ε­ξα­σφά­λι­σαν α­πό τους συ­νερ­γά­τες τους πρω­θυ­πουρ­γούς μια ου­σια­στι­κά α­διά­πτω­τη πο­λι­τι­κή α­συ­λί­α που τε­λικά  τους έ­φε­ρε στην ε­ξου­σί­α.  
 
Στε­λε­χι­κά πρα­κτο­ρι­κό κόμ­μα ή κόμ­μα με αρ­χη­γό πρά­κτο­ρα. Η βα­σι­κή δια­φο­ρά του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ α­πό τη ΝΔ και το ΠΑ­ΣΟΚ
 
Αυ­τό το πιο προ­ω­θη­μέ­νο και πιο ει­δι­κευ­μέ­νο στην κρα­τι­κή διείσ­δυση πο­λι­τι­κό α­πό­σπα­σμα  του ρώ­σι­κου σο­σια­λι­μπε­ρια­λι­σμού α­νέ­βη­κε τε­λι­κά στην κυ­βέρ­νη­ση α­ξιο­ποιώ­ντας πά­νω α­πό ό­λα την οι­κο­νο­μι­κή κρί­ση που το ί­διο και οι ρω­σό­δου­λοι πρω­θυ­πουρ­γοί προ­κά­λε­σαν, αλ­λά που τη χρε­ώ­θη­καν οι δυ­τι­κοί μο­νο­πω­λι­στές δα­νει­στές οι ο­ποί­οι πο­λι­τι­κά τυ­φλοί και τα­ξι­κά χοντρό­πε­τσοι α­νέ­λα­βαν ευ­χα­ρί­στως το ρό­λο του ορ­γα­νω­τή της πεί­νας και της ανερ­γί­ας του λα­ού μιας ξέ­νης χώ­ρας που  οι πρά­κτο­ρες της Ρω­σί­ας τους τον ανέ­θε­σαν.
Έ­τσι ήρ­θαν τώ­ρα οι πρά­κτο­ρες μα­ζι­κά στη ε­ξου­σί­α  με το κόμ­μα τους. Δη­λα­δή δεν ήρ­θαν, α­πλά με έ­ναν ει­σο­δι­στή πρω­θυ­πουρ­γό σαν τον Α. και Γ. Πα­πανδρέ­ου, σαν τον Ση­μί­τη, σαν τον Κα­ρα­μαν­λή τον Β, ή σαν τον προ­βο­κά­το­ρα Σαμα­ρά, που α­πλά διοι­κού­σαν α­πό την κο­ρυ­φή γε­νι­κά ξέ­να προς αυ­τούς κόμ­μα­τα, δη­λα­δή κόμ­μα­τα φι­λο­ευ­ρω­πα­ϊ­κά και εν μέ­ρει ε­θνι­κο­σο­βι­νι­στι­κά, δη­λα­δή κόμμα­τα που πλειο­ψη­φι­κά εί­χαν στε­λέ­χη με δια­φο­ρε­τι­κή  α­πό τους ί­διους πο­λιτι­κή  και ι­δε­ο­λο­γι­κή γραμ­μή, στε­λέ­χη  τα ο­ποί­α  ό­μως ή­ταν δί­χως ι­σχυ­ρό χαρα­κτή­ρα και πε­ποι­θή­σεις ό­πως συμ­βαί­νει ι­στο­ρι­κά με την ελ­λη­νι­κή α­στι­κή τά­ξη. Αυ­τή τη φο­ρά  οι πρά­κτο­ρες  ήρ­θαν   μα­ζι­κά με έ­να κόμ­μα ο­λό­κλη­ρο που έ­χει μπό­λι­κα η­γε­τι­κά στε­λέ­χη ξε­σκο­λι­σμέ­νους πρά­κτο­ρες και έ­χει και άλ­λους χιλιά­δες μη συ­νει­δη­τούς πρά­κτο­ρες, δη­λα­δή α­πλούς μι­κρο­με­σαί­ους σοσιαλ­φα­σί­στες που  τα­ξι­κά εί­ναι φι­λό­δο­ξοι μι­κρο­α­στοί, οι ο­ποί­οι  δεν ξέ­ρουν τό­σο κα­λά να α­γα­πά­νε τη Ρω­σί­α ό­σο να μι­σούν τον ευ­ρω­πα­ϊ­κό α­ντι­φα­σι­στικό δη­μο­κρα­τι­σμό και τον δυ­τι­κού τύ­που κα­πι­τα­λι­σμό που δεν τους ε­πι­τρέπουν να εί­ναι κι αυ­τοί “κά­τι” ό­πως τους υ­πό­σχε­ται η δρα­στή­ρια στε­λε­χι­κή συμμε­το­χή τους σε έ­ναν  πα­ρα­σι­τι­κό κρα­τι­κό στρα­τό.
Να για­τί εί­ναι τό­σο ξε­χω­ρι­στό ό­τι συμ­βαί­νει σή­με­ρα. Ό, τι κά­νει μέ­σα σε λί­γες μέ­ρες ο κυ­βερ­νη­τι­κός ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εί­ναι μέ­σα στις κα­λύ­τε­ρες προ­δια­γρα­φές του, α­πό τη σύν­θε­ση της κυ­βέρ­νη­σης ως τα τε­λε­τουρ­γι­κά. Πα­ντού η δι­προ­σω­πί­α, ο πρα­ξι­κο­πη­μα­τι­σμός και ο έρ­πων φα­σι­σμός.
Έ­τσι ο πρω­θυ­πουρ­γός παίρ­νει α­θό­ρυ­βα την ευ­χή του αρ­χιε­πί­σκο­που για να ορ­κι­στεί μπρο­στά στα διε­θνή ΜΜΕ σαν ά­θε­ος. Ταυ­τό­χρο­να πά­λι μπρο­στά στα διε­θνή ΜΜΕ τε­λεί μια μη θρη­σκευ­τι­κή  ορ­κω­μο­σί­α ό­λου του υ­πουρ­γι­κού του συμ­βου­λί­ου που θα ι­κα­νο­ποι­ή­σει την ευ­ρω­πα­ϊ­κή πρό­ο­δο που  έ­χει κα­τα­κτή­σει ε­δώ και δυο αιώ­νες το δια­χω­ρι­σμό εκ­κλη­σί­ας κρά­τους, ε­νώ λί­γο πριν πά­λι στη ζού­λα έ­χει υ­πο­σχε­θεί στον αρ­χιε­πί­σκο­πο ό­τι θα α­να­βαθ­μί­σει τη σχέ­ση εκ­κλη­σί­ας και πο­λι­τεί­ας. Με­τά αυ­τός ο πιο νε­α­ρός πο­λι­τι­κός α­πα­τε­ώ­νας στην ι­στο­ρί­α των ελ­λή­νων πρω­θυ­πουρ­γών, πη­γαί­νει να α­πο­τί­σει τι­μές στο με­γά­λο ε­θνι­κο­α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κό α­γώ­να υ­πό την κα­θο­δή­γη­ση των κομ­μου­νι­στών α­φού προ­η­γού­με­να έ­χει α­νε­βά­σει για πρώ­τη φο­ρά στην με­τα­δι­κτα­το­ρι­κή Ελλά­δα τη φα­σί­ζου­σα α­κρο­δε­ξιά στην ε­ξου­σί­α και μά­λι­στα στο ρό­λο του πο­λι­τι­κού προ­ϊ­στα­μέ­νου του στρα­τού.
 
Ο μικροΦύρερ εξορμά και δικαιώνει τον προϊστάμενο του αληθινό Φύρερ Πούτιν
 
Και ό­λα αυ­τά, α­πό τις τε­λε­τουρ­γί­ες ως τη σύν­θε­ση της νέ­ας κυ­βέρ­νησης και μέ­χρι το αιφ­νι­δια­στι­κό πα­γκό­σμιας ση­μα­σί­ας σπά­σι­μο του κοι­νού με­τώ­που της Ε­Ε α­πέ­να­ντι στους ρώ­σους ει­σβο­λείς και δια­με­λι­στές της Ου­κρα­νί­ας, γί­νο­νται α­πό τον πρω­θυ­πουρ­γό χω­ρίς κα­νένα κομ­μα­τι­κό όρ­γα­νο να έχει συ­νε­δριά­σει ε­κτός ί­σως α­πό την ά­τυ­πη κα­μα­ρί­λα του, που πε­ρι­λαμ­βά­νει ε­κτός α­πό τους πα­λιούς κνί­τες που τον φέ­ρα­νε στην ε­ξου­σί­α και προ­σω­πι­κούς φί­λους του και άλ­λους ευ­νο­ού­με­νους. Εί­ναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό που α­κό­μα και μέ­λη της πο­λι­τι­κής γραμ­μα­τεί­ας τό­νι­ζαν στις τη­λε­ο­ρά­σεις τις ώ­ρες που σχη­μα­τι­ζό­ταν η κυ­βέρ­νη­ση ό­τι δεν ή­ξε­ραν τί­πο­τα για τη σύν­θε­σή της για­τί αυ­τό ή­ταν της α­πό­λυ­της αρ­μο­διό­τη­τας του πρω­θυ­πουρ­γού. Ε­δώ α­μέ­σως-α­μέ­σως φαί­νε­ται η πρα­κτι­κή ση­μα­σί­α της διά­λυ­σης των δί­χως αρ­χές συ­νι­στω­σών του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, που τε­λι­κά δεν εκ­χώ­ρη­σαν την αυ­τό­νο­μη λει­τουρ­γί­α τους σε έ­να ενιαί­ο κόμ­μα που λει­τουρ­γεί δη­μο­κρα­τι­κά, αλ­λά σε έ­ναν μι­κρο­Φύ­ρερ που παίρνει την ε­ξου­σί­α του και τη γραμ­μή του κα­τευ­θεί­αν α­πό τον πρε­σβευ­τή μιας ξέ­νης δύναμης.
Το τε­λευ­ταί­ο το λέ­με για­τί κα­νείς λο­γι­κός άν­θρω­πος που ξέ­ρει έστω και λί­γο την ελ­λη­νι­κή πο­λι­τι­κή ζω­ή και την ι­στο­ρί­α της δεν μπο­ρεί να φα­ντα­στεί πρω­θυ­πουρ­γό δύ­ο η­με­ρών να έ­χει πά­ρει μό­νος του την α­πό­φα­ση να συ­γκρου­στεί με ό­λη την Ευ­ρώ­πη και να την κα­τη­γο­ρή­σει για α­ντι­δη­μο­κρα­τι­κό­τη­τα στη λή­ψη α­πο­φά­σε­ων και μά­λι­στα της α­πό­φα­σης της να συ­νε­χί­σει να αντι­στέ­κε­ται  στοι­χειω­δώς στον κύ­ριο σή­με­ρα ε­χθρό της, χω­ρίς να έ­χει τις πε­λώ­ριες πλά­τες και τέ­λεια γνώ­ση των εν­δο- ευ­ρω­πα­ϊ­κών α­ντι­θέ­σε­ων και συ­σχε­τι­σμών. Αυ­τή η δια­σπα­στι­κή πρά­ξη α­πέ­να­ντι σε μια ε­θε­λο­ντι­κή και δη­μο­κρα­τι­κή έ­νω­ση κρα­τών- που εί­ναι η Ε­Ε- εμ­φα­νί­ζε­ται σαν το ά­κρο ά­ω­το του πα­τριω­τι­σμού της νέ­ας κυ­βέρ­νη­σης ε­νώ εί­ναι το ά­κρο ά­ω­το της υ­πο­δού­λω­σής της σε μια υ­περ­δύ­να­μη που μό­νο με ω­μή βί­α ή με εκ­βια­σμούς ξέ­ρει να “ε­νώ­νε­ται” με άλ­λες χώ­ρες.
 
Η χώ­ρα μας ή­δη έ­χει μπει σε με­γά­λες πε­ρι­πέ­τειες με τη συμ­μο­ρί­α που α­νέ­βη­κε στην κυ­βέρ­νη­ση. Α­πό ό­σα μπο­ρού­με να συ­μπε­ρά­νου­με α­πό την πο­λιτι­κή φύ­ση της και α­πό  τις 3 μέ­ρες δρά­σης της, ε­κεί­νο που θα ε­πι­διώ­ξει πάνω απ ό­λα  εί­ναι να προ­ω­θή­σει πιο δρα­στή­ρια α­πό κά­θε προ­η­γού­με­νη κυ­βέρ­νη­ση, την α­πό τα μέ­σα διά­σπα­ση της Έ­νω­σης υ­πέρ του α­ποι­κιο­κρά­τη α­φέ­ντη της. Μόνο που α­ντί­θε­τα με τις προ­η­γού­με­νες κυ­βερ­νή­σεις που χρη­σι­μο­ποιού­σαν  μόνο  τον οι­κο­νο­μι­κό εκ­βια­σμό της ελ­ληνι­κής χρε­ω­κο­πί­ας, αυ­τή ε­δώ θα χρη­σιμο­ποι­ή­σει και την α­πει­λή βέ­το, μα­ζί με την Κύ­προ στο ου­κρα­νι­κό για να βο­η­θήσει ά­με­σα το α­φε­ντι­κό της και να το ε­λα­φρύ­νει α­πό την ό­λο και με­γα­λύ­τε­ρη οι­κο­νο­μι­κή πί­ε­ση α­πό τις κυ­ρώ­σεις.
Ό­μως βγαί­νο­ντας στο ξέ­φω­το, σαν μια ρωσό­φι­λη, και μά­λι­στα σαν η πιο ε­νερ­γη­τι­κά ρω­σό­φι­λη μέ­σα στην Ε­Ε κυ­βέρ­νη­ση, η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ θα συσπει­ρώ­σει σύ­ντο­μα ε­νά­ντια της τη συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φί­α των λα­ών της Ευρώ­πης και την πλειο­ψη­φί­α των κυ­βερ­νή­σε­ων κα­θώς ου­σια­στι­κά θα η­γη­θεί ε­νός ο­λό­κλη­ρου μετώ­που διά­σπα­σης της Έ­νω­σης. Α­ντί­θε­τα α­πό ό­τι πι­στεύ­ουν πολ­λοί η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα, δη­λα­δή η ρώ­σι­κη δι­πλω­μα­τί­α, δεν έ­κα­νε μια α­πο­κοτιά με το να στρα­φεί α­νοι­χτά και προ­κλη­τι­κά ε­νά­ντια στην κοι­νή α­πό­φα­ση για το ου­κρα­νι­κό. Ή­δη ό­λα δεί­χνουν ό­τι οι κυ­βερ­νη­τι­κές ηγεσί­ες της Γαλλί­ας, της Ι­τα­λί­ας, της Αυ­στρί­ας, της Τσε­χί­ας, της Ουγ­γα­ρί­ας, α­κό­μα και αυ­τή της δι­πρό­σω­πης Μέρ­κελ πε­ρί­με­ναν κά­ποια άλ­λη  κυ­βέρ­νη­ση να μπει μπρο­στά για να υ­πο­στη­ρί­ξει ω­μά τη “συ­νεν­νό­η­ση” με τη Ρω­σί­α και αυ­τές να κρυ­φτούν πίσω της σαν πιο “με­τριο­πα­θείς” και  έ­τσι να ε­πι­τευ­χθεί μια ε­λε­ει­νή συμ­βι­βαστι­κή α­πό­φα­ση υ­πέρ της Ρω­σί­ας ε­νά­ντια στην ε­πέ­κτα­ση των κυ­ρώ­σε­ων, πράγ­μα που τε­λι­κά έ­γι­νε. Οι πα­ρα­πά­νω φι­λο­ρώ­σι­κες ή α­κραί­α υ­φε­σια­κές η­γε­σί­ες δεν  α­πο­τολ­μούν να ξε­κι­νή­σουν κά­τι τέ­τοιο, ό­πως δεν το α­πο­τολμά και ο ρωσό­δου­λος Ο­μπά­μα, για τον α­πλό λό­γο ό­τι αυ­τές δεν έ­χουν ε­λέγ­ξει ού­τε την κοινή γνώ­μη των χω­ρών τους, ού­τε τα πε­ρισ­σό­τε­ρα κυ­βερ­νη­τι­κά στε­λέ­χη, ού­τε, κυρί­ως, το στρα­τό τους για να βγά­λουν μια κύ­ρια φι­λο­ρώ­σι­κη και α­ντι­δυ­τι­κή από­φα­ση, ό­πως μπο­ρεί χο­ντρι­κά να το κά­νει μια κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Α­πό ε­κεί και πέ­ρα η πα­νί­σχυ­ρη ρώ­σι­κη δι­πλω­μα­τί­α μπο­ρεί να στη­ρί­ξει τέ­τοιες με­γάλες κι­νή­σεις που αυ­τή α­να­θέ­τει στα α­δύ­να­μα τσι­ρά­κια της για­τί έ­χει φρο­ντίσει προ­η­γού­με­να να δια­βρώ­σει με καί­ριους πρά­κτο­ρες τα με­γά­λα κράτη και τα θε­σμι­κά όρ­γα­να της Ε­Ε. Το ό­τι ο Υ­ΠΕΞ της Γερ­μα­νί­ας  Στα­ϊν­μά­γερ, της Ε­Ε Μο­γκε­ρί­νι δέ­χτη­καν με α­νοι­χτές α­γκα­λιές στις Βρυ­ξέλ­λες τον φι­λο-Ντού­γκιν έλ­λη­να Υ­ΠΕΞ Κο­τζιά, και το ό­τι ο ρω­σό­δου­λος Ο­μπά­μα, φρό­ντι­σε να στεί­λει συ­μπα­ρά­στα­ση στον Τσί­πρα και να χα­ριε­ντι­στεί τρυ­φε­ρά μα­ζί του α­μέ­σως μό­λις αυ­τός μα­χαί­ρω­σε την Ε­Ε στο ου­κρα­νι­κό, δεί­χνει τι ση­μαί­νει ρώ­σι­κη δι­πλω­μα­τι­κή α­σπί­δα στα α­πο­θρα­συ­μέ­να πα­πα­γα­λά­κια του Κρεμ­λί­νου.   
 
Το ουκρανικό επιτάχυνε τις εκλογές
 
Ό­λα δεί­χνουν ό­τι εί­ναι το ου­κρα­νι­κό, το κε­ντρι­κά πα­γκό­σμιο και πιο βα­θύ στρα­τη­γι­κό μέ­τω­πο για τη Ρω­σί­α, ο λό­γος για τον ο­ποί­ο αυ­τή α­πο­φάσι­σε  να πα­ρα­δώ­σει ο πρά­κτο­ράς της Σα­μα­ράς ά­με­σα  και πρό­ω­ρα τη δια­κυ­βέρ­νηση της χώ­ρας α­πό τη μη ε­ντε­λώς υ­πά­κου­η ΝΔ στο συ­μπα­γώς ρώ­σι­κο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Λέ­με ό­τι αυ­τό το πέ­ρα­σμα ή­ταν πρό­ω­ρο α­πό οι­κο­νο­μι­κή ά­πο­ψη, δη­λα­δή α­πό την ά­ποψη ό­τι ο Σα­μα­ράς δεν εί­χε α­κό­μα πραγ­μα­το­ποι­ή­σει ό­λες τις α­πε­χθείς “με­ταρρυθ­μί­σεις” για να βρει έ­τοι­μα ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ του­λά­χι­στον κά­ποια δις των δα­νειακών δό­σε­ων. Πρέ­πει να ση­μειώ­σου­με ε­δώ ό­τι η πα­ρά­δοση του στρα­τού α­πό το ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στους Α­ΝΕΛ δεν ο­φεί­λε­ται στο ό­τι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ υ­πο­χρε­ώ­θη­κε να το κά­νει ε­πει­δή δεν ή­ταν αυ­το­δύ­να­μος, αλ­λά για­τί μό­νο έ­νας πα­τε­ντα­ρι­σμέ­νος πα­λιο­δε­ξιός ε­θνο­σο­βι­νι­στής θα μπο­ρού­σε να α­πο­σπά­σει την έ­γκρι­ση ή την α­νο­χή του στρα­τού για μια ω­μή στρο­φή της “ε­θνι­κής” στρα­τη­γι­κής προς τη Ρω­σί­α ενός στη φόρ­μα ΝΑ­ΤΟι­κού και στην ου­σί­α ε­θνο­σο­βι­νι­στι­κού στρα­τού. Κυ­ρί­ως όμως μό­νο έ­νας τέ­τοιος υ­πουρ­γός ά­μυ­νας θα μπο­ρού­σε να πραγ­μα­το­ποι­ή­σει τις α­να­γκαί­ες γι αυ­τή τη στρο­φή εκ­κα­θα­ρί­σεις και α­να­κα­τα­τά­ξεις του στελε­χι­κού στρα­τιω­τι­κού προ­σω­πι­κού που συ­νε­πά­γε­ται αυ­τή η στρο­φή. Κα­τα­λαβαί­νει δη­λα­δή κα­νείς ό­τι ο  δή­θεν α­ντιε­θνι­κι­στι­κός και  φι­λο-”α­ναρ­χι­κός”  ΣΥΡΙ­ΖΑ δεν θα μπο­ρού­σε εύ­κο­λα να κά­νει αυ­τή τη δου­λειά τό­σο α­πο­τε­λε­σμα­τι­κά ό­σο έ­νας κλα­σι­κός α­ντι­δρα­στι­κός σαν τον Καμ­μέ­νο, δί­πλα στον ο­ποί­ο ο Τσίπρας πά­ντως το­πο­θέ­τη­σε τον πο­λύ πιο έ­μπι­στο πα­λιό κα­λό κνί­τη Ή­συ­χο.
 
Το πιο δύσκολο μέτωπο για τη νέα κυβέρνηση το οικονομικό
 
Με αυ­τήν λοι­πόν τη βε­βια­σμέ­νη πα­ρά­δο­ση ε­ξου­σί­ας το δυ­σκο­λό­τε­ρο μέ­τω­πο για την νέ­α κυ­βέρνη­ση έ­μει­νε να εί­ναι το οι­κο­νο­μι­κό. Αυ­τό εί­ναι σή­με­ρα το πιο ζω­τι­κό α­πό  την ά­πο­ψη της πο­λι­τι­κής ευ­στά­θειας της νέ­ας κυ­βέρνη­σης που θέ­λει μπό­λι­κο χρό­νο για να χω­θεί και να αρ­πά­ξει τον κρα­τι­κό μηχα­νι­σμό στα χέ­ρια της και ε­πί­σης να τσα­κί­σει τα υ­πο­λείμ­μα­τα της ευ­ρω­παιό­φι­λης  με­γα­λο­α­στι­κής τά­ξης που α­κό­μα ε­πι­βιώ­νει πο­λι­τι­κά και οι­κο­νο­μικά. Για να το πε­τύ­χει αυ­τό πρέ­πει να ε­ξα­γο­ρά­σει την υ­πο­στή­ρι­ξη κα­ταρ­χήν της α­νή­συ­χης με τις α­πο­λύ­σεις κρα­τι­κής υ­παλ­λη­λί­ας  (γι αυ­τό ε­ξαγ­γέλ­λει πρώ­τη-πρώ­τη την ε­πα­να­πρό­σλη­ψη κάποιων α­πο­λυ­μέ­νων υ­παλ­λή­λων) και με­τά του πιο ε­ξα­θλιω­μέ­νου κομ­μα­τιού της φτω­χο­λο­γιάς. Αυ­τή εί­ναι η στρα­τη­γι­κή όλων των υ­πο­ψή­φιων δι­κτα­τό­ρων που  πλη­ρώ­νουν αρ­χι­κά για την οι­κο­νο­μι­κή εξα­γο­ρά των πο­λι­τι­κά κα­θυ­στε­ρη­μέ­νων μα­ζών και με­τά κά­θο­νται στο σβέρ­κο τους μό­λις πιά­σουν τα πό­στα. Νο­μί­ζου­με  δη­λα­δή ό­τι αυ­τή  τη στιγ­μή η κυ­βέρ­νη­ση δεν νοιά­ζε­ται  ά­με­σα να  πε­τύ­χει το γε­νι­κό της στό­χο, δη­λα­δή να προ­κα­λέσει μια οι­κο­νο­μι­κή διά­σπα­ση στην Ευ­ρω­ζώ­νη με ι­σχυ­ρές α­να­διαρ­θρώ­σεις ή κου­ρέ­μα­τα  του χρέ­ους και με με­γά­λες α­νατροπές των μνη­μο­νια­κών μέ­τρων, αλ­λά μια συμ­βι­βα­στι­κή λύ­ση και στο χρέ­ος και στα μέ­τρα που θα της δώ­σει τα α­να­γκαί­α κε­φά­λαια για τη βρα­χυ­πρό­θε­σμη πο­λι­τι­κή ε­ξα­γο­ρά ε­νός μέ­ρους του πλη­θυ­σμού. Αυ­τό εί­ναι το νό­η­μα της με­τα­βα­τι­κής ρύθ­μι­σης που ζη­τά­ει ήδη  ο ευέ­λικτος γε­ρο­κνί­της Δρα­γα­σά­κης για να στα­θε­ρο­ποι­η­θεί ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και να αρ­χί­σουν αρ­γό­τε­ρα οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις με την Ε­Ε για το χρέ­ος.
Ε­δώ λοι­πόν στο οι­κο­νο­μι­κό θα γί­νει η με­γά­λη μά­χη. Η κυ­βέρ­νη­ση αυτή δι­ψά­ει για ρευ­στό που πρέ­πει να της το δώ­σει η ΕΖ, αν και η Κίνα και η Ρωσί­α θα δί­να­νε τα πά­ντα για να την κρα­τή­σουν στην ε­ξου­σί­α. Το βα­σι­κό εί­ναι η Ελ­λά­δα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να εί­ναι και οι­κο­νο­μι­κά και πο­λι­τι­κά  μέ­σα στην Ε­Ε και στην ΕΖ για­τί μό­νο έ­τσι θα   υ­πη­ρε­τη­σει κα­λύ­τε­ρα τα α­φε­ντι­κά της που δεν μπορούν να εί­ναι ε­κεί μέ­σα ό­σα λε­φτά και να δώ­σουν, ό­σους πυ­ραύ­λους και θωρη­κτά να α­πο­κτή­σουν. Άλ­λω­στε ο Ντού­γκιν, ο κα­λυμ­μέ­νος νε­ο­να­ζί ψευ­το­φι­λό­σοφος του Πού­τιν το εί­πε κα­θα­ρά:  “...εί­ναι πο­λύ πιο ση­μα­ντι­κό το να συμ­βάλ­λει η Ελ­λά­δα στην α­να­δη­μιουρ­γί­α της αρ­χι­τε­κτο­νι­κής της Ευρώπης μέ­σω της ενί­σχυ­σης της Α­να­το­λι­κής Ευ­ρώ­πης ως πό­λο στο ε­σω­τε­ρι­κό της Ε­Ε α­πό ό, τι το να ε­ντα­χθεί η Ελ­λά­δα στην Ευ­ρα­σια­τι­κή Έ­νω­ση”. (Διά­λε­ξη  του Ντού­γκιν που πραγμα­το­ποι­ή­θη­κε με διορ­γα­νω­τή τον Κο­τζιά στα πλαί­σια του μα­θή­μα­τος “Η Ε­ξωτε­ρι­κή Πο­λι­τι­κή της Ρω­σί­ας” του τμή­μα­τος Διε­θνών και Ευ­ρω­πα­ϊ­κών Σπου­δών του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Πει­ραιά. Η διά­λε­ξη πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στις 12 Α­πρι­λί­ου 2013).
 
Η μεγάλη αντίφαση των πρακτόρων και το αντιφασιστικό πατριωτικό μέτωπο
 
Με το να εί­ναι ό­μως υ­πο­χρε­ω­τι­κά μέ­σα στην Ε­Ε και την ΕΖ η ρω­σό­δου­λη κυ­βέρ­νη­ση θα τα­λα­νί­ζε­ται α­πό την ε­ξής α­ντί­φα­ση. Πρέ­πει να προ­χω­ρά­ει στον αυ­ταρ­χι­σμό και στη λε­η­λα­σί­α σε­βό­με­νη ό­μως στοι­χειω­δώς το δη­μο­κρατι­κό παι­χνί­δι που αυ­τοί οι ε­ξω­τε­ρι­κοί προς τη χώ­ρα θε­σμοί λί­γο πο­λύ ε­πι­βάλουν. Αυ­τό θα ε­πι­τρέ­πει σε κά­θε πο­λι­τι­κή α­ντι­πο­λί­τευ­ση για αρ­κε­τό διάστη­μα να συ­γκρο­τεί, έ­στω και δύ­σκο­λα πο­λι­τι­κό στρα­τό α­ντί­στα­σης. Αυ­τήν την α­ντί­φα­ση της νε­ο­να­ζι­στι­κής υ­περ­δύ­να­μης πρέ­πει να εκ­με­ταλ­λευ­τεί το νέο δη­μο­κρα­τι­κό και α­ρι­στε­ρό κί­νη­μα που μοι­ραί­α θα προ­κύ­ψει στη χώ­ρα μας ενά­ντια στην ψευ­το­δη­μο­κρα­τί­α και στην ψευ­το­α­ρι­στε­ρά που θα ε­κτί­θε­ται, θα σα­πί­ζει και θα α­πο­συ­ντί­θε­ται κά­τω α­πό τις ι­σχυ­ρές θερ­μο­κρα­σί­ες που  θα προ­κα­λεί η α­πο­γο­ή­τευ­ση των πιο πλα­τειών μα­ζών. Για­τί αυ­τές εί­ναι α­δύ­νατο να ε­ξα­γο­ρα­στούν για πο­λύ χρό­νο α­φού η νέα ε­ξου­σί­α θα συ­νε­χί­ζει το παρα­γω­γι­κό σα­μπο­τάζ και θα ε­ξα­σφα­λί­ζει τους ό­ρους της ά­γριας νε­ο­α­ποι­κια­κής εκ­με­τάλ­λευ­σης α­πό τα α­φε­ντι­κά της. Με λί­γα λό­για οι ρώ­σοι πρά­κτο­ρες θα εί­ναι μέ­σα στην ευ­ρω­πα­ϊ­κή δη­μο­κρα­τί­α, αλ­λά και η ευ­ρω­πα­ϊ­κή δη­μο­κρα­τί­α θα εί­ναι διαρκώς μέ­σα στα πό­δια των πρα­κτό­ρων.
Αυ­τή εί­ναι μια ε­ξαι­ρε­τι­κά χρή­σι­μη με­τα­βα­τι­κή πε­ρί­ο­δος κα­τά την οποί­α το τέ­ρας θα έ­χει α­πο­κα­λυ­φθεί ε­ντε­λώς και ταυ­τό­χρο­να δεν θα μπο­ρεί να δα­γκώ­σει ε­ντε­λώς. Σαν συ­νε­πείς δη­μο­κρά­τες και α­ρι­στε­ροί και α­κό­μα πε­ρισσό­τε­ρο σαν μαρ­ξι­στές ε­πα­να­στά­τες πρέ­πει να εκ­με­ταλ­λευ­τού­με αυ­τήν την πε­ρί­ο­δο ε­ντε­λώς.  Το σύν­θη­μα της φά­σης πρέ­πει να εί­ναι: ορ­γά­νω­ση πλα­τιού αντι­ρώ­σι­κου α­ντι­φα­σι­στι­κού και πα­τριω­τι­κού με­τώ­που και δυ­νά­μω­μα της Ο­ΑΚΚΕ η ο­ποί­α θα πρέ­πει να εί­ναι στην καρ­διά του με­τώ­που για να εί­ναι αυ­τό α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό και συ­νε­κτι­κό.