Πιο επικίνδυνο από τη δολοφονία του αληθινού ΚΚΕ το ότι ο δολοφόνος περιφέρεται με την ταυτότητα του θύματος και σκοτώνει την εργατική τάξη
Στη χώρα μας δεν λείπει μόνο ένα πολύ μαζικό αληθινό κομμουνιστικό κίνημα, όπως γενικά συμβαίνει σε όλο τον κόσμο, οπότε και στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα στη θέση του πραγματικού κόκκινου ήδη από τη δεκαετία του ‘60, και μάλιστα με ορμή μετά τη μεταπολίτευση του 1974, οι Ρώσοι προδότες του σοσιαλισμού και κατοπινά σοσιαλιμπεριαλιστές έχουν στήσει ένα από τα πιο πιστά τους πολιτικά πρακτορεία σε όλο τον πλανήτη, το κόμμα των προδοτών που δολοφόνησαν το παλιό ΚΚΕ (1918-1956) των επαναστατικών εργατικών και αντιφασιστικών-αντιιμπεριαλιστικών αγώνων και έχουν ντυθεί με τα ρούχα του, εμφανιζόμενοι παντού με την ταυτότητα του: πρόκειται για το ψευτοΚΚΕ. Ό,τι υπάρχει σήμερα σαν κοινοβουλευτική αριστερά είναι σε επίπεδο ηγεσίας ένα πολιτικό απόσπασμα του ψευτοΚΚΕ, εξειδικευμένο στο να διεισδύει σε επιμέρους κομμάτια της αστικής τάξης, κυρίως της δυτικόφιλης.
Αυτό το κόμμα, μαζί με ρωσόφιλους συμμάχους του πρωθυπουργούς εδώ και τέσσερις δεκαετίες (Α. Παπανδρέου, Σημίτη, Καραμανλή ανιψιό, Γ. Παπανδρέου, Σαμαρά, τον κνίτη Τσίπρα και τελευταία τον Μητσοτάκη τον Β’), σε συνεργασία με τα καρκινώματα που έστησε/στήνει ο Περισσός μέσα στην πλατιά δημοκρατική αριστερά (ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, νέο κόμμα Τσίπρα κλπ.) και μέσα στη μικροαστική επαναστατική Αριστερά του εξωκοινοβούλιου (ΝΑΡ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ, πιο πρόσφατα ΛΑΕ κλπ.), προχώρησε και προχωρά και σήμερα σε ένα πολυπλόκαμο αντεργατικό και πιο βαθιά ξενόδουλο, αντιπατριωτικό έγκλημα.
Αφού πρώτα σκότωσε σε συνεργασία με την κλασική αστική τάξη της δυτικόφιλης ΝΔ τα επαναστατικά και ταξικά σκιρτήματα του πρωτοβάθμιου συνδικαλισμού στη δεκαετία του ‘70, με τραμπουκισμούς, καταδόσεις στην εργοδοσία και ανοιχτά ταξικά πουλήματα απεργιών, τα στελέχη του ψευτοΚΚΕ ήδη από τη δεκαετία του ‘80 άρχισαν να κλείνουν εργοστάσια και γενικά να κάνουν παραγωγικό, αντιβιομηχανικό σαμποτάζ στο όνομα τάχα της πάλης ενάντια στο κεφάλαιο, δηλαδή εμφανίστηκαν αντί για δεξιοί αναθεωρητές σαν αριστεριστές. Έκλεισαν έτσι μια σειρά εργοστάσια, με ταξικά, περιβαλλοντικά, αρχαιολογικά και γραφειοκρατικά προσχήματα, καταστρέφοντας τη βιομηχανική εργατική τάξη σε απέραντη κλίμακα. Την ίδια ώρα ο Α. Παπανδρέου, πριν ακόμα η Ευρώπη πάρει χαμπάρι τους Έλληνες σοσιαλφασίστες, διόριζε μαζικά τους κατεστραμμένους εργάτες στο δημόσιο, κάνοντάς τους ένα δηλητηριασμένο δώρο (που τελικά έσκασε με πάταγο στη χρεοκοπία του 2010). Έτσι έσπασαν αρχικά οι αντιστάσεις στο σαμποτάζ, που τότε θα μπορούσαν να ήταν μαζικές, αφού υπήρχε συγκεντρωμένο και μαζικό προλεταριάτο ακόμα και μέσα στον αστικό ιστό της Αθήνας-Πειραιά, στην Πάτρα, στο Βόλο κλπ.
Μετά το πρώτο σάρωμα εργοστασίων τη δεκαετία του ‘80 και στις αρχές του ‘90, το φαιο-”κόκκινο” καθεστώς των ρωσόδουλων άφηνε απλώς τις βιομηχανίες τύπου κλωστοϋφαντουργίας, γενικά τις μονάδες έντασης εργασίας με χαμηλή οργανική σύνθεση του κεφάλαιου, να κλείνουν από τον ανταγωνισμό του χαμηλού μεροκάματου της έξαλλα εκβιομηχανιζόμενης Κίνας και του νέου βιομηχανικού Τρίτου Κόσμου, όπως συνέβαινε σε πολύ μικρότερο όμως βαθμό και στην αναπτυγμένη Δύση, ενώ ταυτόχρονα επιδιδόταν σε μια άλλη, ακόμη πιο “λεπτή” επιχείρηση σαμποτάζ. Δεν έκλεινε πια κυρίως υπάρχουσες βιομηχανίες, αλλά απαγόρευε στην ουσία την ίδρυση νέων, κυρίως καθυστερώντας ή και ματαιώνοντας με ένα ολόκληρο αδιαπέραστο πλέγμα “φιλοπεριβαλλοντικής” νομοθεσίας, αλλά και με “κινήματα κατοίκων”, κυρίως κνιτοσυριζαίων, αλλά και φασιστών, τις νέες αδειοδοτήσεις. Αυτό γίνεται ως σήμερα από τις χωματερές και την καύση σκουπιδιών ως τις ανεμογεννήτριες και τις μπαταρίες, ενώ όπου μπορούν κλείνουν ακόμη και σήμερα εργοστάσια. Για τους Έλληνες ρωσόδουλους αντεργάτες, τόσο τους αστούς σαμποταριστές Α. και Γ. Παπανδρέου και τον Καραμανλή τον Β΄, όσο και τους παραχαράκτες του μαρξισμού ηγέτες του ψευτοΚΚΕ, μπήκε ένα απόλυτο όριο: η Ελλάδα δεν έπρεπε ποτέ να αποκτήσει βιομηχανία ψηλής οργανικής σύνθεσης κεφαλαίου και τεχνολογίας αιχμής, ούτε βιομηχανική γεωργία, και φυσικά ποτέ βαριά βιομηχανία παραγωγής μέσων παραγωγής, κυρίως αυτοκινητοβιομηχανία, σύγχρονα ναυπηγεία, αεροναυπηγική βιομηχανία, παραγωγή ημιαγωγών. Τέτοια βιομηχανία θα σήμαινε δυο πράγματα τα οποία αποτελούν εφιάλτη για κάθε ρωσόδουλο αστό ή ψευτοκοκομμουνιστή: α) τάσεις εθνικής ανεξαρτησίας και ισότιμης συμμετοχής της Ελλάδας στην αστοδημοκρατική ευρωπαϊκή ενοποίηση, όχι πια με τη νοοτροπία του αντιευρωπαίου ζήτουλα ευρωπαϊκού χρήματος β) σύγχρονο, συγκεντρωμένο προλεταριάτο ψηλής ειδίκευσης, που θα είχε πολύ ισχυρή συνδικαλιστική και πολιτική έκφραση και δεν θα ήταν πνιγμένο μέσα σε μια θάλασσα μικροαφεντικών και μικροεπαγγελματιών. Αυτό το σαμποτάζ φαίνεται σήμερα στις στατιστικές με το ότι η Ελλάδα ενώ πριν 40 χρόνια ήταν πάνω απ’ τη μέση στην ΕΕ σήμερα έχει πέσει στην τελευταία θέση μαζί με την επίσης βασανισμένη από τους ρωσόδουλους Βουλγαρία σε τρεις δείκτες: στην παραγωγικότητα της εργασίας, στο μερίδιο της μεσαίας και ψηλής τεχνολογίας στη μεταποίηση και στο μισθό σε ισοδύναμες μονάδες αγοραστικής δύναμης.
Γι’ αυτό η ελληνική, ντόπια και μεταναστευτική εργατική τάξη κατέληξε να βασανίζεται στα μικρομάγαζα, στις μικρές επιχειρήσεις και στις βιοτεχνίες των καθυστερημένων μέσων παραγωγής, στα τηλεφωνικά κέντρα της εργολαβικής δουλοκτησίας, στο ντελίβερι φαγητού και στα μεροκάματα με τη σεζόν των δύο, τεσσάρων ή το πολύ πέντε μηνών στον τουρισμό. Ταυτόχρονα με τα εργοστάσια ψηλής τεχνολογίας ειδικά η ψευτοαριστερά που κυριαρχεί στην ΟΛΜΕ τσάκισε τις μέσες τεχνικές σχολές και τα τεχνικά λύκεια της εργατιάς στο όνομα τάχα της 12χρονης θεωρητικής “παιδείας” της “αξιοπρέπειας”. Σημαία αυτής της τελευταίας είναι το γενικό λύκειο, το οποίο η ψευτοαριστερά το μετέτρεψε σε απόλυτο κέντρο παρακμής και καταστροφής κάθε πραγματικής δυνατότητας αλλά και ενδιαφέροντος της νεολαίας, ιδιαίτερα των παιδιών του εργαζόμενου λαού για μάθηση. Αυτό το πέτυχε μέσω της ΟΛΜΕ, προωθώντας από τα πάνω το διδακτικό σαμποτάζ στους καθηγητές και από τα κάτω τη λουμπενοποίηση και διάλυση της σχολικής αίθουσας. Αυτή είναι η ειδική αιτία του πρόσφατου καλπασμού της ενδοσχολικής βίας.
Σοσιαλφασισμός: Το ιμπεριαλιστικό μονοπώλιο και οι πράκτορές του που μιλάνε εργατική και κομμουνιστική γλώσσα για να κάνουν το ακριβώς αντίθετο
Έτσι την ώρα που ο εργάτης και ο φτωχός ιδιωτικός υπάλληλος στην Ελλάδα ξεθεώνεται στη δουλειά κάτω από την τρομοκρατία, την εντατικοποίηση και τις απειλές από την πλευρά της εργοδοσίας, η παραγωγικότητα της εργασίας του, δηλαδή η παραγόμενη αξία στον ίδιο χρόνο εργασίας, έχει φτάσει στη χώρα μας στον πάτο. Κι αυτό κυρίως επειδή τα μηχανήματα και οι τεχνολογίες με τα οποία δουλεύουν οι Έλληνες εργαζόμενοι βρίσκονται σε κατώτερο επίπεδο τόσο ποιότητας όσο και κλίμακας παραγωγής σε σχέση με εκείνη τόσο της αναπτυγμένης Ευρώπης, όσο και πολλών νέων βιομηχανικών χωρών που παραδοσιακά ανήκαν στον Τρίτο Κόσμο.
Οι ρωσόφιλοι και ρωσόδουλοι γκρεμιστές εργοστασίων και εκβαρβαριστές σχολείων φυσικά δεν είναι τίποτε λουδίτες του 18ου αιώνα, που μισούν γενικά κάθε σύγχρονη μορφή παραγωγής. Αντίθετα σκανδαλωδώς αγαπούν και ιδιαίτερα προστατεύουν από το παραγωγικό σαμποτάζ μερικά πολύ μεγάλα αφεντικά. Πρόκειται για τους απευθείας εκπροσώπους του άξονα Ρωσίας-Κίνας στη χώρα, όπως το Ρώσο κρατικό ολιγάρχη Σαββίδη, που ξεκινώντας από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης και τον ΠΑΟΚ, αγοράζει ένα-ένα τα λιμάνια στην κεντρική και βόρεια Ελλάδα (Βόλος κλπ.), όπως το κινεζικό κρατικό μονοπώλιο της Cosco που έχει μετατρέψει σε κάτεργο του και κέντρο κινέζικου λαθρεμπορίου ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Ευρώπης, τον Πειραιά. Δίπλα σε αυτούς τους σοσιαλιμπεριαλίστες ζουν και βασιλεύουν, αλώβητοι από κάθε κνίτη, κάθε συριζαίο, κάθε παπανδρεϊκό πασόκο και νεοκαραμανλικό νεοδημοκράτη οι πρώτοι καρδιακοί φίλοι της Μόσχας μέσα στην αστική τάξη, όπως ο Κόκκαλης της Intracom - Intralot ή ο γιγαντωμένος με κρατικό χρήμα παλιός κνίτης Π. Γερμανός (Public κλπ.), ή ο δεμένος από παλιά με τη Σερβία και τώρα γιγαντωμένος Μυτιληναίος, ο Κοπελούζος και οι νέοι δεμένοι με τη Ρωσία και την Κίνα εφοπλιστές Προκοπίου, Μαρινάκης, Μελισσανίδης κ.ά. Όλοι αυτοί καθόλου τυχαία έχουν άριστες σχέσεις με το ψευτοΚΚΕ και τον Τσίπρα.
Βλέπουμε λοιπόν ότι όταν μιλάμε για τους Έλληνες ψευτοαριστερούς, μιλάμε -πάντα σε επίπεδο ηγεσίας- για ντόπιους αντιπροσώπους του ρώσικου και του κινέζικου ιμπεριαλισμού. Απλώς, επειδή οι νέοι Ρώσοι και Κινέζοι μεγαλοαστοί προέρχονται από την προδοσία εργατικών και κομμουνιστικών κομμάτων από τα μέσα, τόσο οι ίδιοι όσο και οι ψευτοκομμουνιστές ή και ψευτοπατριώτες αντιπρόσωποί τους ξέρουν να μιλάνε την “αντικαπιταλιστική”, εργατική γλώσσα για να παραπλανούν και να χαντακώνουν τους εργαζόμενους κάθε χώρας.
Για να καταλάβει κανείς τι σόι “ταξικό αγώνα” κάνουν ιδίως τα τάχα “αντικαπιταλιστικά” στελέχη του ψευτοΚΚΕ, που δημαγωγούν ταξικά περισσότερο ανάμεσα σε όλη την ψευτοαριστερά, φτάνει να ρίξει μια ματιά στη ζοφερή κατάσταση στην οποία έχουν οδηγήσει τόσο την καθ’ αυτό εργατική τάξη του ιδιωτικού τομέα, όσο και την πλατιά μάζα του υπαλληλικού μισοπρολεταριάτου στο δημόσιο, ειδικά όσους έχουν μπει στην αγορά εργασίας την τελευταία 15ετία: μισθοί πείνας, ειδικά μετά το σταμάτημα της οικοδομής τα χρόνια της χρεωκοπίας του 2010 και τελευταία με την αχρήστευση με καταστροφικό τρόπο από το ΣΥΡΙΖΑ και το ΣτΕ του νέου οικοδομικού κανονισμού, που εκτίναξαν τα νοίκια. Αδυναμία κάθε ταξικής οργάνωσης, σχεδόν πλήρης ανυπαρξία απεργιακών αγώνων - και στις λίγες περιπτώσεις που υπάρχουν τέτοια σκιρτήματα άμεσο καπέλωμα από το ΠΑΜΕ, που τους μετατρέπει σε κομματική του ντίσνεϊλαντ, πουλώντας στη συνέχεια μέρος ή το σύνολο των απεργών. Αυτό το τελευταίο έκανε πριν λίγα χρόνια στην efood, όπου πέτυχε μονιμοποίηση των παλιών επί συμβάσει εργαζομένων με αντάλλαγμα την πλήρη μετατροπή των νεότερων σε freelancers, δηλαδή σε εργαζόμενους με το κομμάτι και χωρίς κανένα δικαίωμα μισθωτού. Τέλος οι “γενικές απεργίες” - λιτανείες που προκηρύσσουν τόσο η ΓΣΕΕ όσο και το ΠΑΜΕ δεν συσπειρώνουν ούτε καν την πλατιά επιρροή του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ-Τσίπρα και του ψευτοΚΚΕ, όντας απογοητευτικές για τους εργαζόμενους φάρσες.
Στο εσωτερικό ακόμη και αυτού του άμαζου, κρατικο-γραφειοκρατοποιημένου συνδικαλιστικού κινήματος, το ψευτοΚΚΕ-ΠΑΜΕ το μόνο που κάνει τα τελευταία χρόνια είναι να ξυλοκοπά, να νοθεύει και να αποσπά βήμα-βήμα θέσεις από τον ΠΑΣΚίτικο και ΔΑΚίτικο, δεμένο με το κράτος και την εργοδοσία αλλά όχι φασιστικό, συνδικαλιστικό στρατό. Έτσι περνάμε σιγά-σιγά από το συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ, σε “συνδικάτα” - τάγματα εφόδου πουτινόφιλων τραμπούκων με καδρόνια, που παπαγαλίζουν τη γραμμή των νέων τσάρων με τροτσκιστικό μανδύα καθώς και τις αντιουκρανικές ανακοινώσεις του ψευτοΚΚΕ, ότι τάχα για τη φτώχεια των Ελλήνων και μεταναστών εργατών φταίει η Ευρώπη, επειδή στέλνει έστω κι αυτά τα λίγα χρήματα και όπλα στην αμυνόμενη Ουκρανία.
Η πολιτική ανεξαρτησία της προλεταριάτου από τη φιλελεύθερη μεγαλοαστική τάξη είναι προϋπόθεση για την αποτελεσματική συγκρότηση του αντιφασιστικού μετώπου
Τι πρέπει όμως να κάνουν οι εργάτες στην Ελλάδα και παραπέρα στην Ευρώπη; Πρέπει άραγε να ακολουθήσουν την ευρωπαϊκή μεγαλοαστική τάξη, τους Μακρόν και τους Μερτς, μόνο επειδή δεν είναι φασίστες και προβάλλουν αντιστάσεις στο τρικέφαλο τέρας Ρωσίας - Κίνας - ρωσόδουλης ηγεσίας Τραμπ των ΗΠΑ; Είναι τελικά ένα μέτωπο υπό την ηγεσία της ευρωπαϊκής αστικής τάξης ο μόνος δρόμος που μπορούν να ακολουθήσουν οι ταξικά συνειδητοί εργάτες;
Όχι. Δεν είναι αυτός ο μόνος δρόμος. Ενώ, σε αντίθεση με όσα λένε οι κνίτες, οι τσιπραίοι, οι λαλιώτηδες, οι νεοκαραμανλικοί και οι φαιοί κλασσικοί ναζιφασίστες (και οι διεθνείς ομόλογοί τους) πουτινικοί, το προλεταριάτο πρέπει να αναζητήσει ενότητα με κάθε ταξική και πολιτική δύναμη που ενδιαφέρεται να αντισταθεί στο ρωσοκινέζικο Άξονα και στους εγκάθετους του τελευταίου στην ηγεσία των ΗΠΑ, αυτό δεν μπορεί να γίνει με όρους υποταγής σε αυτές. Δεν μπορεί δηλαδή το προλεταριάτο να υποταχθεί στην ολοένα και πιο άνιση διανομή του παραγόμενου πλούτου ούτε στις εντατικοποιημένες και όλο και πιο καταπιεστικές συνθήκες της δουλειάς του ακόμη και στις πιο δημοκρατικές χώρες της ΕΕ. Γιατί τα ευρωπαϊκά μονοπώλια έχουν κι αυτά εκμεταλλευτεί για δεκαετίες, ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ‘70, την άμπωτη ακόμη και των ρεφορμιστικών διεκδικητικών κινημάτων των εργαζομένων και την -αντικειμενικά επαναστατική- τεχνολογική πρόοδο και την αντίστοιχη με αυτήν αύξηση της παραγωγικότητας, και έχουν θησαυρίσει σε πρωτοφανή κλίμακα, έχοντας αυξήσει προκλητικά την απόσπαση σχετικής υπεραξίας από τη ζωντανή εργασία.
Η πάλη των εργαζομένων για καλύτερες αμοιβές και συνθήκες δουλειάς, καθώς και αναπαραγωγής της εργατικής τους δύναμης (στέγαση, υγεία, παιδεία) δεν είναι ένα αφηρημένο ζήτημα εάν θέλει η εργατική τάξη να συγκροτηθεί σε τάξη για τον εαυτό της, κατ’ αρχήν σε συνδικαλιστικό διεκδικητικό επίπεδο. Αυτό το ζήτημα κρίνει το στέριωμα και το αταλάντευτο της συγκρότησης του αντιφασιστικού, αντι-φαιο”κόκκινου” μετώπου που είναι υπαρξιακά αναγκαίο τόσο για τις ίδιες τις δημοκρατικές αναπτυγμένες χώρες, όσο και για την πλατιά συμμαχία τους με τους λαούς και τις χώρες του Τρίτου Κόσμου, τις οποίες οι Πούτιν-Σι προσπαθούν να σύρουν στο δικό τους υποδουλωτικό νεοχιτλερικό μέτωπο, με γενική ενοποιητική σημαία το συνωμοσιολογικό αντισημιτισμό,.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τελικά οι Ρούσβελτ και Τσώρτσιλ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν είχαν μόνο να συναγωνιστούν για την αντιφασιστική ηγεσία την ηγέτιδα της ελευθερόφιλης ανθρωπότητας, Σοβιετική Ένωση, αλλά και ισχυρά κομμουνιστικά αντιφασιστικά ρεύματα σε όλες τις πολιτικά σημαντικές για την πορεία του πολέμου χώρες του πλανήτη. Ήταν αυτά τα ρεύματα που απομόνωναν πολιτικά κάθε συμβιβαστικό πνεύμα έναντι του Άξονα Βερολίνου - Τόκιο - Ρώμης, που υπήρχε σε τμήματα της αστικής τάξης των ΗΠΑ, της Βρετανίας, ακόμη περισσότερο της Γαλλίας (που σε ένα μεγάλο τμήμα της έγινε δωσιλογική, υποτασσόμενη στους ναζί κατακτητές).
Μόνο μέσα από τη συγκρότηση ενός ενιαίου εργατικού μετώπου στη βάση της διεκδίκησης ανθρώπινων όρων δουλειάς και ζωής για τους εργαζόμενους το αντιφασιστικό μέτωπο θα βρει το σκληρό πυρήνα του και τη συγκολλητική ουσία του για να εμποδίσει τους νεοχιτλερικούς να επιτεθούν στην καρδιά της Ευρώπης. Όσο η Ρωσία δεν εισβάλλει ανοιχτά στην κεντρική Ευρώπη η συγκρότηση μιας ευρωπαϊκής άμυνας στηριγμένης στην επιβάρυνση των μαζών είναι αδύνατη. Γιατί αυτό το βάρος ο εργαζόμενος λαός δεν είναι διατεθειμένος να το δεχτεί όσο η αστική τάξη, ιδιαίτερα η μονοπωλιακή θέλει να ζει και μάλιστα να αυξάνει τον πλούτο της και το βαθμό εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει τα εργατικά, κομμουνιστικά ρεύματα να εκμεταλλεύονται κάθε δυνατότητα αντιφασιστικής, αντιφαιο”κόκκινης” ενότητας με κάθε τάξη και τμήμα τάξης που αντιστέκεται έστω προσωρινά και υπό όρους στους νεοχιτλερικούς και στα ντόπια τσιράκια τους. Σημαίνει απλώς ότι αυτό πρέπει πάντα να το κάνουν με όρους ταξικής ανεξαρτησίας και ποτέ να μη δίνουν στους πουτινικούς ψευτοαριστερούς το δικαίωμα να δημαγωγούν - και μάλιστα να κατηγορούν τους πραγματικούς κομμουνιστές για υποταγή στον αντεργατισμό της φιλελεύθερης αστικής τάξης.
Το ενιαίο μέτωπο της εργατικής τάξης στην πράξη μέσα στους χώρους δουλειάς στον πυρήνα του λαϊκού αντιφασιστικού μετώπου
Αυτή τη στάση πρέπει η πραγματική αριστερά να την αποδεικνύει με την πράξη της στο εργοστάσιο, στο γραφείο και στο χωράφι. Έτσι θα ξεσκεπάζει τους ψεύτικους φαιο- “κόκκινους” φίλους τους καθώς θα υπερασπίζεται τα άμεσα υλικά συμφέροντα των εργαζομένων. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο με τη συγκρότηση του ενιαίου μετώπου της εργατικής τάξης σε κάθε χώρο δουλειάς ξεκινώντας ακόμα και με πυρήνες λίγων εργαζομένων σε κάθε χώρο, που θα προσπαθήσουν να αποκτήσουν την πλειοψηφία και να ξαναζωντανέψουν το συνδικάτο όπου υπάρχει. Κι αυτό πρακτικά μέσα από την πάλη για την καλυτέρευση της θέσης των εργαζομένων από άποψη μισθού και εντατικοποίησης, παίρνοντας πάντα υπ όψιν και την πραγματική οικονομική κατάσταση μιας επιχείρησης και μετά από τη μελέτη όλων των διαθέσιμων οικονομικών της στοιχείων. Αυτό το τελευταίο είναι το αντίθετα με το σύνθημα των σοσιαλφασιστών “δεν μας νοιάζει η οικονομική κατάσταση των κεφαλαιοκρατών αλλά οι ανάγκες μας”. Αυτό σημαίνει ότι το προλεταριάτο πρέπει να μείνει οικονομικά τυφλό ώσπου να πάρει τάχα την εξουσία. Για τους μαρξιστές ισχύει το αντίθετο. Ο εργατικός συνδικαλισμός είναι σχολείο της αυριανής εργατικής εξουσίας και αυτή σημαίνει το ανέβασμα του πολιτικού και μορφωτικού επίπεδου της τάξης σε όλα τα επίπεδα.
Όλα αυτά ειδικά σε μια χώρα σαν την δικιά μας με διαλυμένο τον εργατικό συνδικαλισμό από την εργοδοσία και τους σοσιαλφασίστες σημαίνει συνδικαλιστική δημοκρατία στις αποφάσεις, όχι διακρίσεις στους εργάτες ντόπιους ή μετανάστες ανάλογα με την πολιτική τους θέση αρκεί να μην είναι συνειδητοί φαιο-“κόκκινοι” ή άνθρωποι της εργοδοσίας και πάλη έστω για μικρές ταξικές νίκες ώσπου να δημιουργηθεί η εμπιστοσύνη για μια ενότητα και αντίσταση σε μεγαλύτερη κλίμακα.
Αντίθετα με αυτή την αντίληψη κάθε από τα πάνω και με ηγεσία της αστικής τάξης απόπειρα συγκρότησης ενός αντιρωσοκινέζικου και αντιτραμπικού μετώπου θα καταλήξει αναπόφευκτα σε χάρισμα μεγάλου μέρους των εργαζομένων στους φασίστες και στους σοσιαλφασίστες δημαγωγούς . Γιατί αυτοί πάντα θα μιλάνε για το ψωμί των εργαζομένων και τα μονοπώλια ή για τις “αντεργατικές κοσμοπολίτικες ελίτ” που τα βάζουν με τους “αντιπαγκοσμιοποιητές πατριώτες”, όπως θεωρούν τους Πούτιν και Σι. Πάνω απ όλα ως το τέλος αυτοί οι φαιο-“κόκκινοι” θα συκοφαντούν τη μεγαλειώδη αντίσταση της Ουκρανίας, κατηγορώντας την ότι διεξάγει έναν επιθετικό πόλεμο για λογαριασμό του μισογκρεμισμένου ΝΑΤΟ, και γι’ αυτό τάχα δεν πρέπει καθόλου να ενδιαφέρει η τύχη της την ελληνική και ευρωπαϊκή φτωχολογιά.
Το ιδιαίτερο διεθνιστικό και πατριωτικό καθήκον για τη συγκρότηση του αντιφασιστικού μετώπου στη χώρα μας
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η δύναμη του ναζιφασισμού, εκφραστή των πιο επιθετικών κύκλων του μονοπωλιακού κεφαλαίου, εκδηλώνεται όποτε αυτός καταφέρει να σύρει πίσω του τις οργισμένες από την ταξική ή και εθνική καταπίεση μάζες, όταν αυτές δεν μπορεί να τις κερδίσει το πραγματικά ταξικό και διεθνιστικό πατριωτικό ρεύμα. Αυτός ο κίνδυνος είναι πιο μεγάλος για τη χώρα μας όπου η Ρωσία εκμεταλλεύεται όχι μόνο την μεγάλη καταστροφή που οι εγκάθετοί της φέρνουν στο βιοτικό επίπεδο του λαού από το παραγωγικό και ταξικό χτυπημα που περιγράψαμε, αλλά το οικονομικό και κυρίως το πολιτικό χτύπημα που επιφέρουν στο λαό μας και στην Ευρώπη οι πολεμικοί υπερεξοπλισμοί ενάντια στην Τουρκία. Αυτό είναι ένα έγκλημα όχι τόσο των εθνοσοβινιστών, όσο της ηγεσίας της φιλοευρωπαϊκής αστικής τάξης. Αυτή αποφάσισε πάνω στον πόλεμο που έχει εξαπολύσει ο Άξονας ενάντια στην Ευρώπη, να αφιερώσει όλες τις διπλωματικές και στρατιωτικές της δυνάμεις στο να χαλάσει τα ήρεμα νερά στο Αιγαίο, για να ακυρώσει την ουσιαστική συμμετοχή της Τουρκίας στον αντιρώσικο “Συνασπισμό των Προθύμων” και, παρά την κύρια φιλοουκρανική και φιλοευρωπαϊκή πολιτική της, να οξύνει τις εσωτερικές ταλαντεύσεις της και να τη στείλει στο πλευρό του Άξονα. Αυτό μπορεί να το πετύχει η αστική τάξη μόνο όσο έχει πρωθυπουργό έναν Μητσοτάκη, δηλαδή εμφανίζει ένα φιλελεύθερο φιλοευρωπαϊκό προσωπείο. Αυτός λειτουργεί σαν προβοκάτορας όταν συμμαχεί τακτικά με την Γαλλία και το Ισραήλ εναντίον της Τουρκίας και την ίδια στιγμή που οι ανοιχτά ρωσόφιλοι της ψευτοαριστεράς παριστάνουν ότι διαφωνούν με αυτήν την συμμαχία. Έτσι η τουρκική κοινή γνώμη πείθεται ότι ο εχθρός της είναι η Ευρώπη και φίλος της η Ρωσία.
Γι’ αυτό το λόγο αντίθετα με αυτήν την ψεύτικη αριστερά, ο ιδιαίτερος ρόλος των πραγματικών ελλήνων κομμουνιστών μέσα στο αντιφασιστικό μέτωπο, εκτός από το να κάνουν την εργατική τάξη και το ίδιο το μέτωπο ισχυρότερο, είναι να κάνουν και την ίδια τη χώρα μας ισχυρότερη σαν παράγοντα ενότητας και όχι διάσπασης της ευρωπαϊκής άμυνας απέναντι στον Άξονα. Κυρίως στο σημείο αυτό, θα κριθεί το πραγματικά διεθνιστικό και αριστερό στρατόπεδο στην Ελλάδα.
Σε τελική ανάλυση, στη δύσκολη εποχή που έρχεται, το βαθύτερο ζήτημα που θα μπει τελικά μπροστά στους λαούς και θα διαμορφώσει την πορεία του κόσμου, θα είναι η σύγκρουση που είχε προβλέψει ο τελευταίος μεγάλος δάσκαλος της παγκόσμιας εργατικής τάξης, Μάο Τσε Τουνγκ: η σύγκρουση της ψεύτικης κόκκινης σημαίας των νεοναζί μεγαλοαστών της Ρωσίας, της Κίνας και των πρακτόρων και φίλων τους ανά τον κόσμο ενάντια στην πραγματική κόκκινη σημαία του προλεταριάτου και των καταπιεσμένων εθνών και λαών.
Η έκβαση αυτής της μάχης θα δώσει πιστεύουμε τόσο το νικητή στον παγκόσμιο πόλεμο που τα πρώτα του επεισόδια έχουν ήδη ξεκινήσει, όσο και το αληθινό τους νόημα στις Πρωτομαγιές που έρχονται. Η ΟΑΚΚΕ δεν μπορεί παρά να βρίσκεται στην πρωτοπορία και στον πυρήνα του στρατοπέδου του πραγματικού κόκκινου.