Ο Βαρθολομαίος, που χαρακτηρίζεται από την SVR και σαν «αντίχριστος με ράσα» παρομοιαζόμενος με τους «ψευδοπροφήτες» από τη Βίβλο, κατηγορείται επίσης ότι «διαλύει το ζωντανό σώμα της εκκλησίας». Ειδικότερα, «Προκειμένου να πλήξει την “ιδιαίτερα επίμονη” Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι έτοιμος να παραχωρήσει καθεστώς αυτοκεφαλίας στη μη αναγνωρισμένη Ορθόδοξη Εκκλησία του Μαυροβουνίου». Κατηγορείται, τέλος, ότι υποστηρίζεται από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες για να υποδαυλίσει αντιρωσικά αισθήματα στις χώρες της Ευρώπης. Κι εδώ η ανακοίνωση διαφοροποιείται από παλαιότερες επιθέσεις όπου η ρωσική πλευρά κατηγορούσε το οικουμενικό πατριαρχείο ως «αμερικανοκινούμενο» (βλέπε εφημερίδα Καθημερινή, 14/1) καθώς η διοίκηση Τραμπ κάθε άλλο παρά εμπόδιο αποτελεί στα επεκτατικά σχέδια του Κρεμλίνου.
Το Φανάρι με ανακοίνωσή του (13/1) σημείωσε ότι «Από το 2018, οπότε το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποφάσισε την παραχώρηση Αυτοκεφάλου καθεστώτος στην Εκκλησία της Ουκρανίας, η Μήτηρ Εκκλησία απέφυγε να σχολιάσει τις αναρίθμητες παρόμοιες επιθέσεις που προήλθαν είτε από εκκλησιαστικά είτε από πολιτικά κέντρα και πρόσωπα της Ρωσσίας. Το ίδιο πράττει και σήμερα. θα συνεχίσει στην ταχτική του μη σχολιασμού παρόμοιων επιθέσεων», προσθέτοντας ότι «τα ευφάνταστα σενάρια, οι ψευδείς ειδήσεις, οι ύβρεις και οι κατασκευασμένες πληροφορίες κάθε είδους προπαγανδιστών δεν αποθαρρύνουν το Οικουμενικό Πατριαρχείο από τη συνέχιση της διακονίας και της οικουμενικής αποστολής του».
Όμως το σκάνδαλο δεν έγκειται τόσο στην ίδια την επίθεση της ρωσικής υπηρεσίας εξωτερικής κατασκοπείας όσο στον αντίκτυπο που αυτή προκάλεσε μέσα στον πολιτικό κόσμο της χώρας μας. Η στάση τους θα μπορούσε να περιγραφεί στην καλύτερη περίπτωση ως ελεεινή. Η ελληνική κυβέρνηση που σε άλλες περιστάσεις, όταν δηλ. έχει απέναντί της την Τουρκία και σε θέματα που αφορούν το οικουμενικό πατριαρχείο (τέτοια είναι π.χ. το ζήτημα επαναλειτουργίας της θεολογικής σχολής της Χάλκης, το περιουσιακό, η εκλογή Πατριάρχη), μπορεί να χειρίζεται μια μεγάλη γκάμα διπλωματικών εργαλείων – π.χ. να προβαίνει σε διπλωματικά διαβήματα, σε δηλώσεις αρχηγού κράτους, πρωθυπουργού ή ΥΠΕΞ, να επιχειρεί τη διεθνοποίηση ενός ζητήματος – αλλά και τα κόμματα που σε αντίστοιχες περιστάσεις εκδίδουν αυστηρές ανακοινώσεις καταδίκης ή μπορεί ακόμα και να φέρνουν το ζήτημα στο κοινοβούλιο, εδώ σιώπησαν επιδεικτικά!
Οι μόνες δηλώσεις «κάλυψης» του Βαρθολομαίου ήταν η σύντομη τοποθέτηση του κυβερνητικού εκπροσώπου Π. Μαρινάκη (όχι αυτοβούλως αλλά κατόπιν σχετικής ερώτησης δημοσιογράφου), που τόνισε την «ιερή υποχρέωση όχι μόνο της κυβέρνησης αλλά και όλων των ορθοδόξων χριστιανών να σταθούμε στο πλευρό» του προκαθήμενου της εκκλησίας, η ακόμα πιο λακωνική δήλωση της εκπροσώπου του υπουργείου εξωτερικών Λάνας Ζωχιού (ούτε καν του ίδιου του υπουργού!) ότι «εκφράζουμε την αμέριστη στήριξή μας στον Οικουμενικό Πατριάρχη και συντασσόμαστε πλήρως με την ανακοίνωση που εξέδωσε χθες το Οικουμενικό Πατριαρχείο», καιη τοποθέτηση του γραμματέα διεθνών σχέσεων της ΝΔ Τ. Χατζηβασιλείου στο ERTNewsRadio 105,8, δηλώσεις που δεν περιείχαν καμία καταδίκη της σφοδρής επίθεσης των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών και δεν περιείχαν καθόλου πολιτική επιχειρηματολογία υπέρ του Βαρθολομαίου ή κατά της Μόσχας. Ηταν μια στάση του τύπου: «είμαστε με το Βαρθολομαίο επειδή έτσι πρέπει» και όχι γιατί έχει δίκιο για τους εξής λόγους και η Ρωσία άδικο για τους εξής. Δηλαδή άφηνε τον Πατριάρχη στα σκυλιά.
Έτσι η μόνη θεσμικού επιπέδου ουσιαστική πολιτική εναντίωση στο Κρεμλίνο προήλθε στην πραγματικότητα όχι από την κυβέρνηση ή από κάποιο ελληνικό πολιτικό κόμμα αλλά από τον ίδιο τον οικουμενικό Πατριάρχη σε συνέντευξή του στην ελληνική εφημερίδα «Τα Νέα» στις 24/1, στην οποία συνέντευξη εκφράστηκε μεταξύ άλλων η συμπαράσταση του οικουμενικού πατριαρχείου «σε όλους τους Ουκρανούς, οι οποίοι με γενναιότητα και θάρρος, ως άλλος Δαβίδ έναντι του Γολιάθ, υπερασπίζονται τα ιερά και τα όσια της πατρίδας τους και αντιστέκονται στις δυνάμεις που θέλουν να οδηγήσουν την Ουκρανία στο έρεβος του εξευτελισμού, της εκμετάλλευσης, της υποταγής και της σκλαβιάς. Είναι λυπηρό», λέει ο πατριάρχης, «ότι οι εμπνευστές και υποστηρικτές του λεγομένου «Ρωσικού κόσμου» δεν διστάζουν να εργαλειοποιούν το θρησκευτικό συναίσθημα και να διαστρεβλώνουν την ορθόδοξη θεολογία και παράδοση βαφτίζοντας σαν «ιερό» αυτόν τον πόλεμο, τα θύματα του οποίου, μέχρι σήμερα, αριθμούν δεκάδες χιλιάδες ζωές, (…) Οχι, λοιπόν, δεν είναι ιερός, είναι επεκτατικός ο πόλεμός τους, είναι απολύτως σατανικός, αποτέλεσμα ματαιόδοξων ανθρώπων, εθισμένων στο όπιο της εξουσίας».
Αφήνοντας πρακτικά εντελώς αναπάντητη την προκλητική επέμβαση της Μόσχας στα εσωτερικά της ελληνορθόδοξης εκκλησίας η υποκριτική και άθλια ελληνική πολιτική ηγεσία φανέρωσε το πραγματικό της πρόσωπο που τόσο επιμελώς έκρυβε από τα μάτια των δυτικών της εταίρων κι απ’ τον ελληνικό λαό. Είναι ένα καθεστώς που στέκεται απέναντι από τον αγώνα της Ευρώπης για αντίσταση στη χιτλερική επιβολή των νέων τσάρων, καθεστώς εντεταλμένο να υπονομεύει από τα μέσα αυτόν τον αγώνα, οξύνοντας τις ελληνοτουρκικές διαφορές τόσο ώστε να εμποδίσει πάσει θυσία την Τουρκία να ενωθεί με την Ευρώπη και να υποταχθεί στη Ρωσία και στην Κίνα. Γι’ αυτό, την ίδια ώρα που η κυβέρνηση Μητσοτάκη «ποιεί την νήσσαν» μπροστά στη χυδαία επίθεση του Κρεμλίνου, δε διστάζει να αφήνει ένα Δένδια ως υπουργό άμυνας να υπονομεύει ασταμάτητα τις ελληνοτουρκικές σχέσεις με τις εμπρηστικές και επικίνδυνες για την ειρήνη δηλώσεις και πράξεις του. Και η εγχώρια κοινή γνώμη, η πιο φιλορωσική μέσα στην ΕΕ, έχοντας ξεχάσει τη χυδαία επίθεση της Μόσχας απέναντι σε ένα πρόσωπο κι ένα θεσμό με τον οποίο καλώς ή κακώς συνδέεται πολιτιστικά, εγκλωβίζεται σε μια σύγκρουση που επιχειρείται να μετατραπεί σε εστία διάσπασης μέσα στο στρατόπεδο του ευρωπαϊκού αντιφασισμού.