Όμως τα πράγματα για τους Protocols without Zion ήταν χειρότερα. Γιατί ως τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δηλαδή επί δύο εβδομάδες η ιστοσελίδα τους είναι κατεβασμένη, κι αυτό παρόλο που ύστερα από ένστασή τους, όπως ενημέρωσαν οι ίδιοι, δικαιώθηκαν από τη Meta που αναγνώρισε ότι δεν παραβίασαν κανέναν «όρο κοινότητας». Το βίντεο για το οποίο στοχοποιήθηκαν είναι η πασίγνωστη εκδήλωση λατρείας της ηγεσίας της Χαμάς για τον “άθλο” της μαζικής, γενοκτονικού χαρακτήρα, σφαγής των ισραηλινών αμάχων της 7/10. Αυτό και μόνο ξεκαθαρίζει ότι ο λόγος για τον οποίο οι Protocols έγιναν στόχος επίθεσης είναι ο γενοκτονικός αντισημιτισμός τον οποίο αδιάκοπα καταγγέλλουν. Η συνέχιση της φίμωσης της ιστοσελίδας τους είναι ενδεικτική του αντισημιτικού κύματος που γιγαντώνεται στη χώρα μας παρόλο που αυτό γίνεται σήμερα σχετικά υπόκωφα. Και τούτο επειδή ο ηγέτης αυτού του κύματος, η ψευτοαριστερά, δεν θέλει να βάλει εμπόδια στα καθεστωτικά σχέδια για την καταστροφική για την Ευρώπη και υπερχρήσιμη για τους Ρωσοκινέζους τακτική ελληνο-ισραηλινή αντιτουρκική συμμαχία.
Για να μπορέσουν οι δημοκράτες να αντισταθούν στο σύγχρονο αντισημιτισμό πρέπει να κάνουν μια βαθιά προπαγανδιστική δουλειά στις μάζες και να αποκαλύψουν ειδικά τους «αριστερούς» αντισημίτες στους δημοκρατικούς ανθρώπους που έχουν πραγματικές αριστερές διαθέσεις αλλά τους ακολουθούν από άγνοια. Παρόλο που δεν συμπαθούν τη Χαμάς, κάτω από την επιρροή της προπαγάνδας της ψευτοαριστεράς πιστεύουν ότι αυτή είναι ένα εθνικό απελευθερωτικό κίνημα των Παλαιστίνιων που απλά έχει καθυστερημένες ή και αντιδραστικές πλευρές. Αυτού του είδους η αντισημιτική προπαγάνδα, η “αντιιμπεριαλιστική”, έχει απείρως πιο μεγάλη αποτελεσματικότητα από την κλασική χιτλερική, τη ρατσιστικά αντιεβραϊκή. Πρώτον γιατί σήμερα ο παλαιστινιακός λαός καταπιέζεται πραγματικά από τους σοβινιστές και φασίστες υπερασπιστές της γραμμής του μεγάλου Ισραήλ, δεύτερον γιατί ο σκοτωμός δεκάδων χιλιάδων αμάχων της Γάζας απομόνωσε το Ισραήλ παγκόσμια, συντρίβοντας την αντίληψη της άρχουσας τάξης του ότι μπορεί να νικηθεί στρατιωτικά μια δύναμη σαν τη Χαμάς όταν αυτή καλύπτεται πίσω από αμάχους που εξοντώνονται μαζί με τα στελέχη της και η οποία ταυτόχρονα έχει πελώρια προπαγανδιστική στήριξη από τους ανερχόμενους ιμπεριαλισμούς, και τρίτον γιατί έχει συμβεί στο παρελθόν πραγματικά αντιιμπεριαλιστικά κινήματα να σκοτώσουν μαζικά αμάχους εξαιτίας του εθνικισμού τους όπως πχ έκανε το αλγερινό αντιαποικιακό ενάντια στους Γάλλους αποίκους. Πιστεύουμε δηλαδή ότι είναι ένα ζήτημα ιδεολογικής πάλης το να καταλάβει σήμερα ένας τίμιος άνθρωπος ότι ο ισραηλινός λαός δεν είναι σαν τους γάλλους αποίκους στην Αλγερία, άλλα ένας πληθυσμός που συγκροτήθηκε σε έθνος και κράτος για να αποφύγει να τον εξαλείψουν από τον πλανήτη οι χιτλερικοί ιμπεριαλιστές, και ότι γι αυτό το λόγο αυτό το κράτος το προστάτευσε πρωτοπόρα στις πρώτες πιο κρίσιμες στιγμές της ύπαρξής του η τότε σοσιαλιστική ΕΣΣΔ και το παγκόσμιο αντιφασιστικό κίνημα αφού αυτό συνέτριψε, χύνοντας ποτάμια αίματος, το χιτλερικό ιμπεριαλισμό. Έτσι το να αρνείται κανείς την ανάγκη της ύπαρξης αυτού του κράτους ως εβραϊκού δεν είναι αντιιμπεριαλισμός αλλά ιμπεριαλισμός, και μάλιστα ιμπεριαλισμός χιτλερικού τύπου.
Ταυτόχρονα όμως δεν μπορούμε να είμαστε πειστικοί στους πραγματικούς δημοκράτες αν κρύβουμε το γεγονός ότι το κράτος του Ισραήλ, σαν αστικό έχει παράξει και αυτό τους δικούς του φασίστες και μάλιστα ότι τους έχει φέρει στην εξουσία. Αυτό οφείλεται στο ότι αυτοί υποσχέθηκαν στον ισραηλινό λαό ότι θα τον προστατεύσουν από το γενοκτονικό αντισημιτισμό. Αλλά αυτός είναι ένα παγκόσμιο σχέδιο συγκεκριμένων ιμπεριαλιστών που μόνο ένα παγκόσμιο δημοκρατικό μέτωπο μπορεί να νικήσει ενώ αυτοί κάνουν ακριβώς το αντίθετο, φέρνουν σε αντίθεση όλους τους δημοκράτες όλου του κόσμου με το Ισραήλ. Μόνο έτσι μπορούμε να πείθουμε τους παρασυρμένους προοδευτικούς ανθρώπους που ακολουθούν από άγνοιά τους αντισημίτες ότι οι τοπικοί σοβινιστές και φασίστες που μπορεί για μια περίοδο να ηγούνται του Ισραήλ δεν είναι λόγος αυτό το κράτος να εξαφανιστεί, αλλά μόνο το πρόσχημα για τους ιμπεριαλιστές αντισημιτικού τύπου να επιχειρήσουν να το κάνουν. Οι δημοκράτες θέλουν να συντρίβουν τους φασίστες ενός κράτους και όχι τα ίδια τα κράτη. Γι αυτό δεν σκέφτηκαν ποτέ να καταργήσουν το γερμανικό κράτος επειδή το υφάρπαξαν οι ναζί και το χρησιμοποίησαν για να υποδουλώσουν τον πλανήτη.
Δεν μπορούμε να είμαστε πειστικοί στους πραγματικούς αριστερούς και δημοκράτες αν δεν υποστηρίζουμε τα δύο κράτη από θέση αρχής
Για να μπορούμε να αποκαλύπτουμε τους συνειδητούς αντισημίτες στους τίμιους ανθρώπους που έχουν παρασυρθεί από αυτούς, και να τους πείθουμε πόσο φασιστικό είναι να κλείνει η φωνή ανθρώπων όπως οι Protocols without Zion που με σθένος υπερασπίζουν αυτό το απειλούμενο με εξόντωση κράτος και μάλιστα το υπερασπίζουν ενώ ταυτόχρονα καταγγέλλουν την ακροδεξιά ηγεσία του που μάλιστα τη χαρακτηρίζουν σαν φιλοπουτινική, οφείλουμε να διαχωριστούμε από ένα σοβαρό λάθος τους. Πρόκειται για το ίδιο λάθος που κάνουν πολλοί δημοκράτες αντι- αντισημίτες στον κόσμο και σήμερα η πλειοψηφία του ισραηλινού λαού, παρόλο που ένα μεγάλο μέρος της το πιο αριστερό και δημοκρατικό, είχε υπερασπίσει για χρόνια την αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους. Η πρώτη μετατόπιση στις συνειδήσεις έγινε μετά τη χαμασίτικης έμπνευσης β΄ Ιντιφάντα ενώ η μεγάλη μεταστροφή έγινε μετά τις 7/10 από την τεράστια αντίθεση του εβραϊκού λαού του Ισραήλ στον παλαιστινιακό αντισημιτισμό. Μιλάμε για την αντίληψη ότι δεν μπορεί να αναγνωριστεί η ύπαρξη παλαιστινιακού κράτους επειδή αυτό θα θέλει πάντα να καταργήσει το Ισραήλ σαν εβραϊκό κράτος. Για μας αυτές είναι οι διαθέσεις της παλαιστινιακής άρχουσας τάξης που όμως δεν έχουν τίποτα το έμφυτο, ούτε είναι αμετακίνητες σε ένταση και ποιότητα αλλά προσδιορίζονται κάθε φορά από τις ιστορικές περιστάσεις κάτω από τις οποίες αναπτύσσεται και η ίδια και το μεγαλύτερο μέρος των αραβικών αστικών τάξεων. Η παλαιστινιακή αστική τάξη, στην αρχή του σχηματισμού της σαν αστοτσιφλικάδικη, έγινε αντισημιτική επειδή μοιραία μπήκε κάτω από την επιρροή του γερμανικού χιτλερικού ιμπεριαλισμού. Και δεν ήταν η μόνη γιατί ο Χίτλερ εμφανίστηκε σαν προστάτης όλων των αραβικών εθνών απέναντι στην αγγλική αποικιοκρατία οπότε και απέναντι στους πρώτους κυνηγημένους από τους αντισημίτες της Ευρώπης Εβραίους που εκείνη δέχτηκε να εγκατασταθούν στο προτεκτοράτο της της Παλαιστίνης. Έτσι συνδέθηκε παντού στον αραβικό κόσμο ό εθνικός αντιαποικιακός με τον αντιεβραϊκό αγώνα. Ο αντισημιτισμός καλλιεργήθηκε ακόμα πιο δραστήρια από το νέο ανερχόμενο χιτλερικού τύπου ιμπεριαλισμό, που τον έχει μετατρέψει σε αντισιωνισμό για να τον ξεπλύνει και να τον κάνει ενοποιητική σημαία του παγκόσμιου πολέμου που ετοιμάζει πυρετώδικα μαζί με την Κίνα του Σι. Γενικά οι αντισημιτικοί ιμπεριαλισμοί είναι ευέλικτοι στις τακτικές τους. Ειδικά ο ρωσικός δεν διστάζει να είναι και φιλο-ισραηλινός τόσο για να καλύπτεται, όσο, κυρίως, για να ενθαρρύνει τους ισραηλινούς φασίστες να κάνουν το Ισραήλ τόσο μισητό, ώστε την κατάλληλη στιγμή να το παραδώσουν προς εξόντωση στο παγκόσμιο αντισημιτικό στίφος. Κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν είναι δυνατό το παλαιστινιακό κράτος να απαλλαχθεί από τον αντισημιτισμό του αν δεν συντριβεί οι νεοχιτλερικός άξονας. Αλλά δεν θα συντριβεί ποτέ αυτός ο άξονας αν το αντιφασιστικό μέτωπο δεν αναγνωρίσει το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του παλαιστινιακού έθνους, αν δηλαδή δεν ανατρέψει τη λογική του ενός μόνο έθνους από τον ποταμό ως τη θάλασσα, τη λογική δηλαδή ότι εκεί πρέπει να υπάρχει είτε ένα παλαιστινιακό, είτε ένα εβραϊκό κράτος και όχι δύο. Ανεξάρτητα από το ποιο έθνος από τα δύο είναι στρατηγικά ή τακτικά στην επίθεση, εκεί υπάρχουν δύο. Θα άξιζε εδώ να σημειώσουμε ότι υπήρξε μια πολύ σύντομη περίοδος πραγματικής, αν και δειλής, προσέγγισης του παλαιστινιακού λαού με το Ισραήλ η οποία ανατινάχθηκε από τη Χαμάς και ταυτόχρονα από το Νετανιάχου. Αυτή ήταν η εποχή λίγο πριν και λίγο μετά το Όσλο. Ήταν δηλαδή ακριβώς η εποχή της “περεστρόικα και της μεταρρύθμισης” κατά την οποία ο ρωσικός νεοχιτλερισμός επειδή μεταμφιέστηκε σε φιλελεύθερο για να καθησυχάσει και να παραπλανήσει τη Δύση, ήταν υποχρεωμένος να αποσυρθεί προσωρινά από τη Μέση Ανατολή.
Η επίθεση των πουτινικών στην Ελλάδα και στην Ευρώπη θα δυναμώσει, όπως θα δυναμώσει και το αντίθετο της: η συσπείρωση των δημοκρατών.
Το χαρακτηριστικό της χώρας μας, όπου έχουμε το πιο πλειοψηφικό αντισημιτικό ρεύμα στην Ευρώπη, είναι ότι οι αντισημίτες κλείνουν με τη βία και εντελώς ανενόχλητοι το στόμα των υπερασπιστών της ύπαρξης του Ισραήλ, όπως έχει ήδη αποδειχθεί σε πολλές περιπτώσεις (ματαίωση παρουσίασης βιβλίων, ομιλιών και εκδηλώσεων), ενώ βέβαια ποτέ κανείς δεν διανοήθηκε να κλείσει το στόμα των γενοκτόνων αντισημιτών. Αυτό το επιχείρησε η “Αντιναζιστική Πρωτοβουλία” στα 2007 ενάντια στο βιβλίο ύμνο του Πλεύρη στο γενοκτονικό αντισημιτισμό*. Τότε όχι μόνο τον αθώωσε αλλά και τον δικαιολόγησε ο Άρειος Πάγος για την προπαγάνδα του υπέρ της ναζιστικής γενοκτονίας κατά των “εβραιοσιωνιστών” με το φρικτό σκεπτικό ότι “δεν στρέφεται κατά των Εβραίων, μόνο λόγω της φυλετικής και εθνικής καταγωγής τους αλλά κυρίως λόγω των επιδιώξεών τους για παγκόσμια κυριαρχία, των μεθόδων που χρησιμοποιούν για την ευόδωση αυτών και τη συνωμοτική τους δράση» (!!!) Κανείς τότε στην ηγεσία του Ισραήλ δεν αντέδρασε γιατί ο γιός του Α. Παπανδρέου είχε μόλις τότε σκαρώσει τη συμμαχία παγίδα με το Νετανιάχου.
Η επίθεση των πουτινικών στα πλαίσια της αντι-ουκρανικής και αντισημιτικής τους εκστρατείας θα δυναμώνει εξαιτίας της αυξανόμενης δυνατότητας του Άξονα σε συνεργασία με τον προβοκάτορα Τραμπ να αποσταθεροποιούν την Ευρώπη κυρίως προκαλώντας την άνοδο των φαιο-”κόκκινων” στο εσωτερικό της. Συγκεκριμένα η στρατιωτική επίθεση της Ρωσίας στην Ευρώπη από το ανατολικό ουκρανικό μέτωπο, η ενεργειακή επίθεση της από το πλέον εξαρτημένο από αυτήν Ιράν με τη βοήθεια του προβοκάτορα Τραμπ, και η ταυτόχρονη εμπορική επίθεση από την Κίνα προκαλούν σήμερα μια οικονομική κρίση στην Ευρώπη που ήδη μπροστά στα μάτια μας εξελίσσεται σε πολιτική κρίση στη Γερμανία καθώς οι ρωσόδουλοι φασίστες και σοσιαλφασίστες της AFD και της Linke κάνουν ένα μεγάλο βήμα προς την εξουσία. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες το ρωσόφιλο πολιτικό καθεστώς με επικεφαλής την ηγεσία Μητσοτάκη- Δένδια θα δουλεύει με περισσότερο ενθουσιασμό στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Μεσόγειο την ύπουλη αντιευρωπαϊκή στρατηγική τους, οπότε και οι φαιο”κόκκινοι” θα επιτίθενται με περισσότερο πάθος σε φιλο-ουκρανούς και αντι-αντισημίτες δημοκράτες.
Όμως είναι ακριβώς αυτό που θα προκαλέσει υποχρεωτικά την πολιτική αφύπνιση και κινητοποίηση των δημοκρατών και γνήσιων αντιφασιστών στη χώρα μας γιατί θα τους δείχνει ποιος είναι ο κοινός εχθρός, που είναι πολύ σαφής στο ουκρανικό, αλλά είναι εξαιρετικά καλοκρυμμένος και κυρίως πάντα διφορούμενος στο πιο δύσκολο και πολύ πιο βαθύ επίπεδο που είναι το αντισημιτικό. Γιατί εκεί ο ναζισμός μπερδεύει την αριστερά επειδή της βάζει το δίλημμα να διακρίνει ανάμεσα στον προλεταριακό και τον αντιδραστικό αντικαπιταλισμό, ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό και στο σοσιαλιμπεριαλισμό, ανάμεσα στο σοσιαλφασισμό και στην επανάσταση. Σήμερα ο αντισημιτισμός κρατάει επαναστατική σημαία και μάλιστα ο χειρότερος κρατάει τη σημαία της προλεταριακής και κομμουνιστικής επανάστασης. Όποιος καθαρίζει με τον αντισημιτισμό σε βάθος θα έχει καθαρίσει με τον ψευτοκομμουνισμό, θα έχει δηλαδή ήδη μια αρκετά καθαρή εικόνα των πραγματικών στόχων της επαναστατικής απελευθέρωσης της ανθρωπότητας.
* https://www.oakke.gr/na426/antinazi_426.htm