Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Στις 19/1 το λεγόμενο «Κ»Κ Ρωσικής Ομοσπονδίας του Ζιουγκάνοφ κατάθεσε σχέδιο ψηφίσματος με το οποίο καλούσε τον πρόεδρο της Ρωσίας Πούτιν να αναγνωρίσει τις κατεχόμενες από τα ρωσικά στρατεύματα περιοχές που αυτοαποκαλούνται «ΛΔ Ντονιέτσκ» και «ΛΔ Λουγκάνσκ» σαν ανεξάρτητες και κυρίαρχες οντότητες. Η παραπάνω κίνηση του κόμματος Ζιουγκάνοφ υπήρξε ιδιαίτερα διαφωτιστική ως προς την πραγματική ιδεολογική και πολιτική φυσιογνωμία της σύγχρονης ψευτοαριστεράς, ιδιαίτερα εκείνης που θέλει να αυτοαποκαλείται «κομμουνιστική».

Οι εγκληματίες ηγέτες Κυβέρνησης - Αντιπολίτευσης

ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Για να κάνουν την Ελλάδα αποικία της Ρωσίας

 

Με­τά τη πα­ρα­βί­α­ση του σου­η­δι­κού και φι­λαν­δι­κού ε­να­έ­ριου χώ­ρου, την α­πα­γω­γή ε­νός ε­σθο­νού μυ­στι­κού πρά­κτο­ρα και την κα­τά­σχε­ση μιας λι­θουα­νι­κής ψα­ρό­τρα­τας, οι χι­τλε­ρι­κοί σο­σια­λι­μπε­ρια­λι­στές  συ­νε­χί­ζουν τις προ­κλή­σεις τους στη Σκαν­δι­να­βι­κή χερ­σό­νη­σο και Στη Βαλτι­κή. Αυ­τή τη φορά στέλ­νουν πο­λε­μι­κό τους υ­πο­βρύ­χιο στο αρ­χι­πέ­λα­γος της Στοκ­χόλ­μης.

 

Δημοσιεύουμε πιο κάτω προκήρυξη της ΟΑΚΚΕ που μοιράζεται σε εργοστάσια της Αττικής

ΤHN ΠΕΙΝΑ ΤΗ ΦΕΡΝΕΙ ΤΟ ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΖΑΜΠΑ ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΚΑΙ ΚΙΝΕΖΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ

Εργαζόμενοι και άνεργοι εμποδίστε τους σαμποτέρ, αντισταθείτε στις εργασιακές γαλέρες, πάρτε τα πράγματα στα χέρια σας

Αφιονισμένο το στίφος των ηγετών και των στελεχών της ψευτοαριστεράς, προκειμένου να αντισταθμίσει και να ανακόψει το κύμα συμπάθειας προς το μαρτυρικό λαό της Ουκρανίας, έχει ξεκινήσει από την αρχή του πολέμου τις σχετικοποιήσεις, προκειμένου να βγάλει λάδι τους δολοφόνους, βασανιστές και βιαστές του Κρεμλίνου, που είναι και τα αφεντικά του.

Κλασικότερο των επιχειρημάτων του στίφους αυτού είναι ότι η τωρινή πάνδημη συγκίνηση και κινητοποίηση των λαών (και σε κάποιο βαθμό και κυβερνήσεων) πολλών δημοκρατικών χωρών για την Ουκρανία είναι υποκριτική, αφού οι σημερινοί υπερασπιστές των Ουκρανών έδειξαν τάχα μικρότερη ή καθόλου ευαισθησία για τους πολέμους και το αίμα που χύνεται άφθονο σε άλλα σημεία του πλανήτη. Μολονότι πολλές φορές οι ψευτοαριστεροί, με αρχηγούς τους κνίτες του Περισσού, ξεκινούν μια μακρόσυρτη λίστα των μεταπολεμικών επεμβάσεων και εγκλημάτων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού από την Κορέα του 1950 και δώθε, συχνά -και προκειμένου να μοιάζουν πιο πειστικοί- μιλούν πολύ για σχετικά πιο πρόσφατες συγκρούσεις (ή παλιότερες που συνεχίζονται και στο σήμερα).

Αναφέρονται έτσι εκείνες σε Υεμένη και Παλαιστίνη, ενώ θυμούνται συχνά και τη «Γιουγκοσλαβία». Με τη λέξη αυτή δεν εννοούν την πολυεθνική Γιουγκοσλαβία του 1945-1991, αλλά το σέρβικο έκτρωμα της «μικρής Γιουγκοσλαβίας», δηλαδή εκείνης των Σερβίας - Μαυροβουνίου (από την οποία οι Μαυροβούνιοι απέδρασαν αμέσως μόλις τους δόθηκε η ευκαιρία, το 2006) που βομβαρδίστηκε από το ΝΑΤΟ το 1999.

Στο άρθρο που ακολουθεί υποστηρίζουμε πως στην τωρινή φάση του Κυπριακού, όπου υποτίθεται ότι αναζητείται μια «δίκαιη και βιώσιμη λύση», όπως συνηθίζουν να λένε εδώ και πολλές δεκαετίες τα φερέφωνα του ρώσικου ιμπεριαλι­σμού σε Ελλάδα και Κύπρο, είναι πια φανερό ότι η Ρωσία κάνει πλάτες στην Τουρκία για να προωθήσει τον οριστικό διαμελισμό και να τελειώσει κάθε λύση που αποσκοπεί στην αποκατάσταση του ενιαίου κράτους. Η ελληνική, όπως και η κυπριακή κυβέρνηση, καμώνονται πως νοιάζονται για λύση, αλλά αυτήν την έχουν προβοκάρει και πουλήσει εδώ και καιρό. Τώρα κάνουν πως θέλουν την Τουρκία σε νέες διαπραγματεύσεις, αλλά δεν κάνουν πια τόσο θόρυβο όπως πα­λιότερα, από την ώρα που η Τουρκία έχει γίνει πια φιλορώσικη παρά φιλοδυτική. Κυρίως όμως καλύπτουν σκανδαλωδώς τη Ρωσία, που υποστηρίζει έμμεσα, αλλά σαφώς, μια τουρκική προσάρτηση. Γιατί η θέση περί «δύο κυρίαρχων κρατών» εκεί οδηγεί.

Ας γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι.

Η εικόνα που ερχόταν στις τηλεοράσεις ήταν το πιο βασικό μέρος του πολέμου Ισραήλ-Χαμάς, γιατί σε αυτόν τον πόλεμο νικητής θα ήταν αυτός που θα κέρδιζε τις εντυπώσεις. Η κυρίαρχη πολιτική εικόνα που βγήκε λοιπόν από τον πόλεμο ήταν ότι

Τόσο από τα συγκεκριμένα στοιχεία της υπόθεσης όσο κι απ’ το ιστορικό της εύκολα μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι στο στρατιωτικό επεισόδιο Τουρκίας – Ρωσίας, το δίκιο είναι με την πρώτη. Από την πρώτη στιγμή της στρατιωτικής της επέμβασης στη Συρία η ρώσικη αεροπορία προχωράει συστηματικά σε παραβιάσεις του τούρκικου εναέριου χώρου

  Ο συριακός εμφύλιος, τον οποίο πυροδότησε η ισλαμοφασιστική εξέγερση, μαίνεται και βαθαίνει τη διάσπαση του συριακού έθνους, την ώρα που ο ιμπεριαλισμός, σε όλες του τις εκφάνσεις, αλλά πάντα με κρυφό πρωταγωνιστή το ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό, εκδηλώνει τη βρώμικη επεμβατική φύση και στη Συρία, μετά το έγκλημα του κατά της Λιβύης.

Με τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα σε Ουγγαρία και Βουλγαρία φάνηκε σαν να διαμορφώνεται μια αντιφατική εικόνα για την πορεία της Ευρώπης απέναντι στις εσωτερικές πιέσεις που δέχεται απ’ το ρώσικο ιμπεριαλισμό. Στην πρώτη περίπτωση, η ήττα του μισοδικτατορικού καθεστώτος Ορμπάν και η άνοδος του Πέτερ Μαγιάρ προκάλεσαν έντονη ανακούφιση, αντιμετωπιζόμενες σαν μια πολύ αποφασιστική νίκη απέναντι σε ένα χρόνιο εμπόδιο στη συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στον αντίποδα, στη Βουλγαρία, η ενίσχυση του Ρούμεν Ράντεφ προκάλεσε μεγάλο σοκ στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες καθώς είδαν την ανάδειξη ενός καθαρά ρωσόφιλου πρωθυπουργού ακριβώς τη στιγμή που η Βουλγαρία από απλό μέλος της ΕΕ αναβαθμιζόταν και γινόταν μέλος της Ευρωζώνης.

Αυτό που φαίνεται σαν μια απόλυτη αντίφαση κατά τη γνώμη μας δεν είναι. Γιατί από τις δύο αυτές φαινομενικά αντίθετες κινήσεις εκείνη που είναι πιο κοντά στην πραγματική κίνηση της Ευρώπης αυτή τη στιγμή είναι αυτή της Βουλγαρίας και όχι αυτή της Ουγγαρίας. Είμαστε δηλαδή ακόμα στην περίοδο της συνέχισης της προέλασης των πουτινόφιλων δυνάμεων και όχι στην αρχή της προέλασης των αντιπουτινικών. Γιατί ναι μεν υπάρχει στο ουγγρικό εκλογικό αποτέλεσμα μια ήττα του πιο ανοιχτά ρωσόφιλου πολιτικού μπλοκ της Ουγγαρίας, αλλά αυτό δεν σημαίνει την άνοδο στην εξουσία ενός πραγματικά φιλοευρωπαϊκού και αντιπουτινικού μπλοκ, αλλά μιας πιο ύπουλης, πιο καλυμμένης και πιο ανεκτής από την Ευρώπη παραλλαγή του πουτινισμού, η οποία αντί να τη συσπειρώνει θα μπορεί να τη διασπά.