Όσα δεν φέρνανε παλιότερα τα χρόνια τα φέρνουν τώρα οι μέρες. Οι παγκόσμιες και οι τοπικές πολιτικές εξελίξεις είναι τόσο καταρρακτώδεις και κυρίως τόσο απροσδόκητες ώστε ποτέ όσο σήμερα οι πολιτικά ανήσυχοι άνθρωποι δεν ήταν υποχρεωμένοι να αναζητήσουν με αγωνία καινούργιες ερμηνείες των γεγονότων σε νέα εδάφη ανάλυσης. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια όλο και περισσότεροι μαρξιστές ερευνούν με πολύ περισσότερο ενδιαφέρον από όσο παλιότερα τις πολιτικές αναλύσεις της ΟΑΚΚΕ και την πλησιάζουν.

Με την ευκαιρία της ανακοίνωσης από το Ισραήλ του θανάτου του Αλί Λαριτζανί αναδημοσιεύουμε παρακάτω ένα εξαιρετικά διαφωτιστικό ρεπορτάζ των Τάιμς της Νέας Υόρκης, που δημοσιεύτηκε χθες 16 του Μάρτη, δηλαδή λίγο πριν αυτός σκοτωθεί. Αυτό επιβεβαιώνει με τον πιο παταγώδη τρόπο το άρθρο ανάλυσης της ΟΑΚΚΕ που δημοσιεύσαμε επίσης χθες (https://oakke.gr/global/item/1820-) και το οποίο εξηγεί πως η προεδρία Τραμπ, έχει από την αρχή σαν κύριο στόχο του πολέμου της ενάντια στο Ιράν την άνοδο και τη σταθεροποίηση στην εξουσία της πιο αντιδυτικής και πιο φιλορώσικης πολιτικής φράξιας του καθεστώτος των μουλάδων.

Στην ανακοίνωσή της 16/6/2025 για τον πόλεμο Ισραήλ–Ιράν,* η ΟΑΚΚΕ προειδοποιούσε ότι οι βομβαρδισμοί του Ισραήλ, «κάτω από την πολιτική επίβλεψη του πουτινικού προβοκάτορα προέδρου των ΗΠΑ», όχι μόνο δεν θα αποδυναμώνανε το αντιδραστικό καθεστώς της Τεχεράνης, αλλά θα το σπρώχνανε βαθύτερα στην αγκαλιά της Ρωσίας και της Κίνας, ενισχύοντας τις πιο φιλοπουτινικές και εθνοφασιστικές πτέρυγές του. Συγκεκριμένα η ανακοίνωση τόνιζε πως:

«η επίθεση αυτή δεν θα κινητοποιήσει το δημοκρατικό κίνημα του Ιράν εναντίον του καθεστώτος των μουλάδων. Αντίθετα θα το προβοκάρει και θα ανοίξει το δρόμο στον απόλυτο έλεγχο του εθνοφασιστικού αντισημιτικού και επεκτατικού καθεστώτος του από τους πολύ ισχυρούς, αλλά όχι ακόμα κυρίαρχους μέσα σε αυτό, υποτακτικούς της νεοχιτλερικής Ρωσίας».

Πρόσφατα σε ένα γεωπολιτικό κείμενο που δημοσιεύτηκε στο Capital.gr** επιβεβαιώνεται πλήρως αυτή η εκτίμηση.

Το άρθρο σημειώνει ευθύς εξαρχής ότι, παρά τις προσδοκίες για ρήξη Ιράν–Ρωσίας:

«Στην πραγματικότητα, συνέβη το αντίθετο: ο δωδεκάημερος πόλεμος έσπρωξε την Τεχεράνη ακόμη πιο κοντά στη Μόσχα και οδήγησε σε νέες συμφωνίες συνεργασίας, συμπεριλαμβανομένου του πυρηνικού τομέα». Δηλαδή το προβοκατόρικο χτύπημα ενίσχυσε τη ρωσική επιρροή, αντί να την περιορίσει.

Οι αποκαλύψεις για την ύπαρξη μιας καμπάνιας επηρεασμού του αμερικανικού λαού μέσω διαφημίσεων του facebook για λογαριασμό του Κρεμλίνου και πιο πολύ η αποκάλυψη ότι το τελευταίο μπορούσε να οργανώνει διαδηλώσεις λευκών ρατσιστών και να προκαλεί αντιδιαδηλώσεις αντιφασιστών μέσα σε περιφερειακές πολιτείες των ΗΠΑ, δίνει νέα διάσταση στην επέμβαση των νέων τσάρων στα εσωτερικά της ανταγωνιστικής τους αμερικανικής υπερδύναμης. Αυτό που είναι εκπληκτικό στην δεύτερη περίπτωση είναι το πόσο καλά η ρώσικη υπερδύναμη παρακολουθεί, μελετάει και αναλύει τις αντιθέσεις πολιτικές και κοινωνικές μέσα στις ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να επεμβαίνει σε αυτές και μάλιστα άμεσα ή έμμεσα και στους δύο πόλους κάθε τέτοιας αντίθεσης.

Η προεδρία των ΗΠΑ συγκλόνισε την Ευρώπη και άλλαξε για πάντα τη στάση της απέναντι στη νατοϊκή συμμαχία απαιτώντας την προσάρτηση της Γροιλανδίας με εξαγορά ή πόλεμο. Η Ευρώπη αντιστάθηκε σε αυτήν την απαίτηση, ο Τραμπ την απείλησε με δασμολογικό πόλεμο και εκείνη ανταπάντησε με μια αντίστοιχη απειλή. Το αποτέλεσμα ήταν η άνοδος των επιτοκίων δανεισμού των ΗΠΑ ενώ ταυτόχρονα στελέχη του ρεπουμπλικανικού κόμματος στο Κογκρέσο διαφώνησαν ανοιχτά με τη ρήξη που επιζητούσε ο Τραμπ με την Ευρώπη. Έτσι η προεδρία Τραμπ υποχώρησε σε αυτή τη φάση.

Όμως απέσπασε προηγούμενα μια σημαντική πολιτική παραχώρηση από τον φιλικό του γραμματέα του ΝΑΤΟ, ο οποίος αναγκάστηκε εξ αιτίας της οργισμένης αποδοκιμασίας της Δανίας να διαψεύσει τον εαυτό του. Είναι ωστόσο γεγονός ότι πρότεινε στον Τραμπ αντί για ολόκληρη τη Γροιλανδία οι ΗΠΑ να προσαρτήσουν μόνο το έδαφος των στρατιωτικών τους βάσεων εκεί, πράγμα που αποτελεί μία πιο εκλεπτυσμένη και πιο διασπαστική για την Ευρώπη μορφή προσάρτησης. Αν η πρόταση του Ρούτε γινόταν δεκτή από την Ευρώπη, αυτό θα σήμαινε την επίσημη αποδοχή της επιστροφής της ανθρωπότητας στον αποικιοκρατικό ιμπεριαλισμό (1) και ουσιαστικά τη διάλυση του ΝΑΤΟ σαν συμμαχίας ανεξάρτητων κρατών. Ο κίνδυνος αποσοβήθηκε προς το παρόν αλλά η κρίση της Γροιλανδίας παραμένει και ήδη έχει αλλάξει βαθιά τις σχέσεις της Ευρώπης με τις ΗΠΑ, αλλά και τη συνείδηση που έχει η Ευρώπη για τον εαυτό της και τον κόσμο.

Η σαρωτική και σχεδόν αναίμακτη νίκη των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, πριν καν προλάβουν να αποσυρθούν από τη χώρα οι αμερικανικές και νατοϊκές δυνάμεις, που έλεγχαν ουσιαστικά από στρατιωτική άποψη τους βασικούς εσωτερικούς της κόμβους από το 2001, προκάλεσε μεγάλη εντύπωση διεθνώς και σχολιάστηκε από πολλούς ανθρώπους.

 

Σε μια ομιλία του σε ανώτερους στρατιωτικούς κύκλους το Φλεβάρη, ο Πούτιν ζήτησε από τις στρατιωτικές βιομηχανίες να εξαλείψουν το χάσμα ασφάλειας που χωρίζει τη Ρωσία από τις ΗΠΑ. «Η δυναμική των γεωπολιτικών εξελίξεων απαιτεί η απάντησή μας να είναι

 

Η περιστασιακή εργασία σήμερα στις ΗΠΑ εξελίσσεται σε μάστιγα καθώς όλο και περισσότερος κόσμος αναγκάζεται να κάνει περιστασιακές δουλειές που του αποφέρουν ελάχιστη αμοιβή και δε διασφαλίζουν σχεδόν καμία από τις κατακτήσεις του εργατικού κινήματος μιας

Όλη η μισοφιλελεύθερη διανόηση του δυτικού μονοπωλίου σπάει το κεφάλι της με τη φυσιογνωμία και τις κινήσεις του Τραμπ, τον οποίο βαθιά απεχθάνεται αλλά ελάχιστα μπορεί να εξηγήσει, τουλάχιστον ως προς τον τρόπο που ξεδιπλώνει την γραμμή του στην παγκόσμια πολιτική και οικονομική σκακιέρα.

  Για μια ακόμη φορά το διπλωματικό ενδιαφέρον των ισχυρών ιμπεριαλιστικών χωρών έχει επικεντρωθεί στο πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας.