Το σημερινό κίνημα του Ιράν απ όλα τα στοιχεία που διαθέτουμε ως τώρα συνδυάζει μια πελώρια δύναμη με μια ακόμα μεγαλύτερη αδυναμία. Η πελώρια δύναμη του είναι η τεράστια λαϊκή οργή και η ευρύτητά του, ίσως πιο μεγάλη από εκείνη των προηγούμενων εξεγέρσεων καθώς σε αυτό το κίνημα η πολιτική καταπίεση έχει δεθεί με τη βαθιά οικονομική κρίση του καθεστώτος οπότε και την υλική εξαθλίωση των μαζών. Αυτή η κρίση έχει σύρει προς την εξέγερση μεγάλα τμήματα και της μεσαίας ιρανικής εμποροβιομηχανικής αστικής τάξης. Η μεγάλη όμως αδυναμία του σημερινού κινήματος έγκειται στο ότι η πιο ισχυρή του πολιτική δύναμη είναι αυτή τη φορά η πιο δεξιά από τις τάσεις των προηγούμενων εξεγέρσεων, η σοβινιστική της σαχικής μοναρχίας. Αυτή, πέρα από το ότι επιδεικνύει σήμερα μια διάθεση να ηγεμονεύσει όλες τις άλλες, ενώ ταυτόχρονα παραμερίζει το σύνθημα: «γυναίκα, ζωή, ελευθερία», έχει ρίξει το πολιτικά αυτοκτονικό σύνθημα ότι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός κάτω από την ηγεσία του Τραμπ, θα βοηθήσει την εξέγερση δίνοντας ένα σημαντικό στρατιωτικό χτύπημα στους μουλάδες.
Μπορούμε πολύ καλά να κατανοήσουμε πως και γιατί ένας επαναστατικός λαός όπως είναι ο ιρανικός μπορεί κάποια στιγμή να πιστέψει λαθεμένα, όπως ο βενεζουελάνικος πριν από αυτόν, πως αφού απέτυχε τόσες φορές να απαλλαχτεί από το μαρτύριο μιας ατέλειωτης δικτατορίας αξίζει να δοκιμάσει να το πετύχει τώρα με τη βοήθεια μιας υπερδύναμης. Ακριβώς επειδή κατανοούμε πολύ καλά αυτές τις διαθέσεις, συνεχίζουμε να στεκόμαστε αποφασιστικά δίπλα στον ιρανικό λαό και δίπλα και σε αυτήν εδώ την τελευταία μεγάλη του εξέγερση. Όμως είμαστε υποχρεωμένοι να ειδοποιήσουμε τους φίλους μας δημοκράτες του Ιράν για το πόσο θανάσιμο πολιτικό κίνδυνο διατρέχει το κίνημα τους από οποιαδήποτε στρατιωτική επέμβαση για την ανατροπή του καθεστώτος των μουλάδων από τον πουτινικό προβοκάτορα πρόεδρο των ΗΠΑ και μάλιστα μετά από το κάλεσμα ενός υποψήφιου μονάρχη.
Γενικά θεωρούμε ότι δεν μπορεί μια εξωτερική δύναμη να ανατρέψει πραγματικά μια εσωτερική, παρά μόνο αντικαθιστώντας μια αντιλαϊκή κυριαρχία με μια άλλη. Γι αυτό είμαστε αντίθετοι από θέση αρχής σε οποιαδήποτε εθνική και κοινωνική απελευθέρωση που στηρίζεται σε μια εξωτερική στρατιωτική επέμβαση, ιδιαίτερα όταν αυτή γίνεται από μια ιμπεριαλιστική χώρα. Μια τέτοια επέμβαση μπορεί κάτω από ειδικές προϋποθέσεις να παίξει έναν θετικό ρόλο μόνο αν οι εσωτερικές φασιστικές δυνάμεις έχουν καταφύγει σε εξωτερικές στρατιωτικές δυνάμεις για να κρατηθούν στην εξουσία. Έτσι στην περίπτωση της Συρίας μπορούσαν οι δυνάμεις της δημοκρατικής συριακής ένοπλης αντίστασης να χρησιμοποιήσουν τη στρατιωτική βοήθεια των δυτικών αστοδημοκρατιών μόνο όταν το καθεστώς των ρωσόδουλων βασανιστών του Ασαντ χρησιμοποίησε την εξωτερική στρατιωτική και κατοχική επέμβαση της Ρωσίας για να βομβαρδίσει τις πόλεις που είχε απελευθερώσει η δημοκρατική αντίσταση. Αλλά ακόμα και τότε, και πολύ σωστά, οι περισσότερες αντιστασιακές δυνάμεις ζητούσαν από τους δυτικούς να τους παραδώσουν όπλα αεράμυνας και όχι να κάνουν στρατιωτική επέμβαση. Και εκείνοι ούτε αυτό το στοιχειώδες δεν έκαναν, γιατί θεώρησαν καλύτερο να ενωθούν με τον Ασαντ και όχι με την αντίσταση για να πολεμήσουν το Ισλαμικό κράτος, το οποίο για να διευκολύνει το Κρεμλίνο και τον Aσαντ σκότωνε αμάχους στις ευρωπαϊκές πόλεις.
Όμως στο Ιράν σήμερα δεν υπάρχουν μέσα στη χώρα ξένες στρατιωτικές δυνάμεις για την προστασία του. Έτσι εκείνο που θα κάνει κάθε αμερικάνικη στρατιωτική επέμβαση θα έχει μόνο ένα κύριο αποτέλεσμα: να εμφανίζει το καθεστώς σαν μια πατριωτική αντιιμπεριαλιστική δύναμη και την εξέγερση σαν όργανο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Αυτή η δυναμική ήδη εμφανίστηκε καθαρά στη διάρκεια των προβοκατόρικων βομβαρδισμών του Ισραήλ και των ΗΠΑ τη χρονιά που μας πέρασε. Αυτοί οι βομβαρδισμοί αντί να δημιουργήσουν μια μαζική αντικαθεστωτική εξέγερση αναβίωσαν τον ιρανικό εθνικισμό, τόσο πολύ που αυτός σε ένα βαθμό υπέταξε και την ισλαμική ρητορική των μουλάδων στις ανάγκες τις «αντιδυτικής, εθνικής και αντιιμπεριαλιστικής» αντίστασης, που όμως ήταν πάνω απ όλα αντισημιτική. Δηλαδή οι ισλαμιστές πήγαν τότε ακόμα πιο δεξιά. Και πιο δεξιά από τους μουλάδες υπάρχει μόνο ένα πράγμα: η πουτινική Ρωσία και ο νεοχιτλερικός Άξονας που αυτή καθοδηγεί. Έχουμε γράψει πως οι προηγούμενοι βομβαρδισμοί φέραν πιο κοντά τους μουλάδες με τη Ρωσία (https://www.oakke.gr/afises/2013-02-16-20-47-58/item/1763- ). Εκτιμάμε ότι αν ο Τραμπ ξαναβομβαρδίσει το Ιράν ή έστω κάποια συμβολικά κέντρα εξουσίας του καθεστώτος τάχα για να βοηθήσει την πραγματική λαϊκή εξέγερση, το μόνο που θα πετύχει είναι ό,τι πέτυχε με την απαγωγή του Μαδούρο. Θα δυναμώσει όσο ποτέ την ισλαμοφασιστική δικτατορία και κυρίως θα δυναμώσει τη χειρότερη, τη ρωσόδουλη τάση μέσα της, ενώ στην ίδια την εξέγερση θα επιτεθεί ένα πιο λυσσασμένο στίφος δολοφόνων.
Μπορεί δηλαδή η σημερινή κατάσταση στο Ιράν να γίνει ακόμα χειρότερη επειδή, όπως έχουμε σε πολλά ως τώρα κείμενα μας αναλύσει, η κεντρική πάλη μέσα στο φασιστικό μπλοκ εξουσίας της Τεχεράνης, περισσότερο από όσο μέσα σε αυτό στο Καράκας, είναι αυτή ανάμεσα στους οπαδούς ενός σχετικά ανεξάρτητου, περιφερειακά ηγεμονιστικού Ιράν και ενός Ιράν που έχει δουλικά ενταχθεί στον παγκόσμιο νεοχιτλερικό Άξονα κάτω από την ηγεσία του Κρεμλίνου. Αν στο Ιράν ανεβεί στην εξουσία, στη θέση του εθνοφασίστα μουλά Καμενεΐ μια καθαρά ρωσική συμμορία η Μέση Ανατολή θα περάσει πολύ πιο ορμητικά με τον Άξονα και τότε η δημοκρατική Ευρώπη θα περικυκλωθεί ασφυκτικά και από το Νότο.
Ο Τραμπ δηλαδή, από τον οποίο περιμένουν βοήθεια κάποιοι δημοκράτες του Ιράν, όχι μόνο δεν είναι σε θέση να εξάγει δημοκρατία στο εξωτερικό από την ώρα που προωθεί το φασισμό και μάλιστα το νεοναζισμό* στη χώρα του, αλλά η βασική δουλειά όλων των ως τώρα επεμβάσεών του στο εξωτερικό είναι να προωθεί αποκλειστικά τις θέσεις της πουτινικής Ρωσίας και των ντόπιων φίλων της. Έτσι πέρα από τη Βενεζουέλα για την οποία μιλήσαμε, ο Τραμπ στο Ισραήλ έδωσε νέα ζωή στη ρωσόφιλη επεκτατική κλίκα Νετανιάχου, στη Γάζα και γενικά στην Παλαιστίνη έκανε εντελώς κυρίαρχη τη ρωσόδουλη Χαμάς, στη Συρία βοήθησε τον κρυφοπουτινικό ναζι-σουνίτη Σάαρα να δυναμώνει τη δικτατορία του παριστάνοντας το δημοκράτη, ενώ την Ινδία, την ταλαντευόμενη λόγω κινέζικης απειλής, με τους υπέρογκους δασμούς του την έστειλε πιο βαθιά στην αγκαλιά της Ρωσίας. Όμως το χειρότερο και το πιο σημαντικό από όλα που έχει κάνει αυτός ο προβοκάτορας είναι η ωμή, αποικιακού χιτλερικού τύπου εξαγγελία προσάρτηση της Γροιλανδίας μέσα από την οποία προσπαθεί να διασπάσει και να διαλύσει την Ευρώπη και να σπρώξει τα κομμάτια της στη Μόσχα αξιοποιώντας για αυτόν το σκοπό τα ευρωπαϊκά φαιο-«κόκκινα» τσιράκια της τελευταίας.
Μέσα σε αυτό το παγκόσμιο φόντο της σε εξέλιξη εξέγερσης του Ιράν μπορεί η προεδρία Τραμπ να χρησιμοποιήσει την ηγεσία του Σάχη, όπως την ηγεσία της Ματσάδο στην αντίστοιχη βενεζουελάνικη εξέγερση, δηλαδή σαν το πρόσχημα για μια αποτυχημένη και διεθνώς καταδικασμένη επέμβαση, που θα ανοίξει το δρόμο σε μια δήθεν «ενδιάμεση λύση», δηλαδή να φύγουν κάποιοι μουλάδες από την εξουσία και να έρθουν κάποιοι «πιο πατριώτες» σε αυτήν.
Για όλους αυτούς τους λόγους πιστεύουμε ότι η αληθινή διέξοδος σε αυτή τη δύσκολη και περίπλοκη εποχή για το παγκόσμιο αντιφασιστικό κίνημα είναι σε ότι αφορά στο ηρωικό Ιράν, να συγκροτηθεί ένας συνεπής οργανωμένος δημοκρατικός πόλος, ο οποίος θα μπορέσει μέσα στο πνεύμα της μεγαλύτερης ενότητας της βάσης και της δημοκρατικής πειθούς, να εμποδίσει την επιβολή οποιασδήποτε ηγεσίας που δεν θα στηρίζεται στο σεβασμό όλων των τάσεων που συμμετέχουν στον κοινό αγώνα, και να ζυμώσει τη θέση ότι μια ξένη στρατιωτική επέμβαση, ιδιαίτερα από την προεδρία Τραμπ των ΗΠΑ, όχι μόνο δεν θα βοηθήσει αλλά θα εκθέσει και θα χαντακώσει την εξέγερση. Πάνω απ όλα ένας τέτοιος δημοκρατικός πόλος θα μπορέσει να εμποδίσει κάθε συνδιαλλαγή με οποιαδήποτε τμήματα του φασιστικού καθεστώτος των μουλάδων την οποία θα επιδιώξουν οι ξένοι ή ντόπιοι υποψήφιοι σωτήρες.
Το μεγάλο δημοκρατικό αντιφασιστικό κίνημα του Ιράν έτσι κι αλλιώς θα πάρει και από αυτήν εδώ την εξέγερση τα νέα και πολύτιμα μαθήματα του, όπως τα πήρε και από τις άλλες προηγούμενες ανεβάζοντας ασταμάτητα την ορμή και κυρίως την πολιτική του ωριμότητα. Στην ουσία αυτές οι εξεγέρσεις αργά, με τις στροφές και τα γυρίσματα τους οικοδομούν όλα αυτά τα χρόνια την αντιφασιστική τους πρωτοπορία. Γι αυτό το λόγο πρέπει κάθε δημοκράτης να τις σέβεται και με κάθε τρόπο να τις στηρίζει ακόμα και μέσα στις αδυναμίες τους. Μάλιστα ιδιαίτερα σε αυτές, γιατί όσο πιο ευάλωτο γίνεται ένα τέτοιο κίνημα τόσο πιο πολύ πληρώνει σε αίμα και πόνο. Άλλωστε άλλος πιο νωρίς άλλος πιο αργά όλοι οι λαοί της γης θα περάσουν από αυτή την οδυνηρή μαθητεία ως την οριστική απελευθέρωση τους από τις όλο και πιο κτηνώδεις ταξικές δικτατορίες.
* Έχει πλέον φανεί καθαρά ότι το πιο βασικό και μάλιστα ανερχόμενο τραμπικό ρεύμα είναι το νεοναζιστικό αντισημιτικό με τους Κάρλσον, Ν Φουέντες, Όουενς και τους κανίβαλους του ρεπουμπλικανικού κόμματος Groybers. Αυτό το ρεύμα επίσημα το προστατεύει σαν μια αναγκαία συνιστώσα του MAGAκινήματος ο πολιτικός διάδοχος του Τραμπ, αντιπρόεδρος Βανς.