Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Με τον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν που ζούμε αυτή την περίοδο η ΟΑΚΚΕ βρέθηκε για τέταρτη φορά σε σύγκρουση με τη θέση που πήραν οι περισσότεροι δημοκρατικοί φιλελεύθεροι υπέρ μιας δυτικής στρατιωτικής επέμβασης ενάντια σε μια χώρα του τρίτου κόσμου που έχει μια τρομοκρατική δικτατορική κυβέρνηση. Η ΟΑΚΚΕ καταδίκασε αποφασιστικά όλες αυτές τις επιθέσεις σε πρώτο επίπεδο από άποψη αρχής, δηλαδή με το σκεπτικό ότι καμιά χώρα δεν έχει δικαίωμα να επιτεθεί σε μια άλλη για να την «απελευθερώσει» από μια δικτατορία. Αυτό είναι ένα δικαίωμα που έχει μόνο ο ίδιος ο λαός της δοσμένης χώρας και μπορεί να το ασκήσει παίρνοντας όπλα κατ’ αρχήν από τον ίδιο τον εχθρό και τελικά και από έξω.

Έχουμε όμως σε ένα δεύτερο επίπεδο καταδικάσει αυτές τις επεμβάσεις, επειδή εξυπηρετούν τη στρατηγική ενός άλλου ιμπεριαλισμού, του ρώσικου νεοχιτλερικού. Αποδείχτηκε πράγματι ότι οι τρεις πρώτες από αυτές επεμβάσεις (Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη) τώρα έφεραν στην εξουσία σε βάθος χρόνου κυρίως φιλορώσικες πολιτικές δυνάμεις, ενώ η τέταρτη που ζούμε τώρα δείχνει ότι θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα, ίσως μάλιστα πιο σύντομα και πιο χτυπητά. Ένας σημαντικός λόγος που πολλοί δημοκράτες υποστηρίζουν αυτές τις επεμβάσεις είναι ότι οι σοσιαλφασίστες φίλοι της Ρωσίας επίσης τις καταδικάζουν, όπως κάνει συχνά και η ίδια. Όμως οι σοσιαλφασίστες καταγγέλλουν την επέμβαση μόνο και μόνο για να καταγγείλουν από θέση αρχής τον επεμβασία αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Εμείς καταγγέλλουμε την επέμβαση γιατί φέρνει από πολιτική παρακμή ή δόλο, αργά ή γρήγορα, τον πιο κτηνώδη ιμπεριαλισμό στην εξουσία και μια πολύ πιο σκληρή και πιο διεφθαρμένη δικτατορία από εκείνη που αντικατέστησε. Και τούτο γιατί αυτές οι επεμβάσεις διευκολύνουν τη Ρωσία να εμφανιστεί σαν προστάτης της χώρας που υπήρξε θύμα της επέμβασης. Γιατί οι επεμβασίες σύντομα από την ίδια την ιμπεριαλιστική φύση τους αποκαλύπτονται στο λαό της δοσμένης χώρας σαν μια εξωτερική καταπιεστική και γι αυτό αντιπατριωτική δύναμη. Έτσι η Ρωσία αλλά και η στρατηγική της σύμμαχός Κίνα κατακτούν μέσα από αυτές τις στρατιωτικές επεμβάσεις κρίσιμες θέσεις στον Τρίτο Κόσμο. Έτσι περικυκλώνουν αργά αλλά μεθοδικά τις δυτικές αστοδημοκρατίες, ιδιαίτερα τις ισχυρές οικονομικά αλλά αδύναμες πολιτικοστρατιωτικά ευρωπαϊκές. Πρόκειται για μια στρατηγική του ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού που μετά την αμερικάνικη επέμβαση στη Λιβύη την έχουμε περιγράψει με την εξής εικόνα: «Οι ΗΠΑ τινάζουν την ελιά, η Ρωσία μαζεύει τον καρπό». Οι ΗΠΑ αντικειμενικά καταστρέφουν ή εξαρτούν μια χώρα στο όνομα μιας εκστρατείας για την απελευθέρωση της. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι πληθυσμοί αυτών των χωρών, βλέπουν τελικά τη Ρωσία αλλά και την Κίνα σα φίλους τους. Έτσι ειδικά η πολύ πλούσια σε παλιούς και νέους πολιτικούς πράκτορες Ρωσία μπορεί να εγκαθιστά σε αυτές τις χώρες φιλικές ή υποτακτικές της κυβερνήσεις.

Η απειλή του Τραμπ για επέμβαση στο Ιράν έγινε πράξη. Η ΟΑΚΚΕ ενώ συνεχίζει να στέκεται στο πλευρό των δημοκρατών του Ιράν ενάντια στο τρομοκρατικό καθεστώς των μουλάδων, καταδικάζει τους βομβαρδισμούς των Τραμπ και Νετανιάχου όπως είχε κάνει με αυτούς του Ιούνη του 2025 σαν μία προβοκάτσια υπέρ του νεοχιτλερικού Αξονα Ρωσίας- Κίνας που ούτε τότε, ούτε τώρα δεν κάνουν την παραμικρή στρατιωτική κίνηση, έστω συμβολική, για να βοηθήσουν τους προστατευόμενους τους.

Πάντα οι σοσιαλφασίστες με επικεφαλής το ψευτοΚΚΕ, οργανώνουν διαμαρτυρίες έξω από τα νοσοκομεία που επισκέπτεται ο υπουργός υγείας έχοντας στο πλευρό τους την Ανταρσύα, το κόμμα του πιο παρασιτικού κομματιού της κρατικής υπαλληλίας. Επίσης πάντα αυτές οι διαμαρτυρίες έχουν την πολιτική στήριξη όλων των άλλων ψευτοαριστερών και φασιστικών κομμάτων, από εκείνα του Σύριζα και της Κωνσταντοπούλου ως εκείνα του Βελόπουλου και του Νατσιού. Η εξήγηση γι αυτή τη μοναδική συγκέντρωση πυρών στο συγκεκριμένο υπουργό και σε κανέναν άλλο βρίσκεται στο ότι αυτό το ηγετικό στέλεχος της ΝΔ είναι ένας φιλο-αναπτυξιακός βιομηχανιστής αστός, που παρά τις εθνικιστικές του καταβολές, συμπαρατάσσεται εδώ και μερικά χρόνια με το φιλοευρωπαϊκό, φιλελεύθερο ρεύμα της ΝΔ. Αυτός, αντίθετα με τον αρχηγό του Μητσοτάκη, συγκρούεται ανοιχτά με όλη την ψευτοαριστερά, δηλαδή και με το ψευτοΚΚΕ, που όμως είναι η πολιτική ναυαρχίδα της Ρωσίας στην Ελλάδα, η οποία γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο βρίσκεται στο απυρόβλητο όλης σχεδόν της αστικής τάξης. Με αυτή του ωστόσο τη γραμμή ο Γεωργιάδης έχει σημαντική απήχηση μέσα στη βάση της ΝΔ, οπότε στέκεται αντικειμενικά σαν ο κύριος εσωκομματικός αντίπαλος του ισχυρού ρωσόφιλου διεκδικητή της αρχηγίας της, του ανθρώπου του Καραμανλή του Β΄και αγαπημένου όλης της ψευτοαριστεράς, του τουρκοφάγου Δένδια. Αυτός προορίζεται για διάδοχος του Μητσοτάκη ο οποίος παραμένει στην εξουσία μόνο επειδή είναι ακόμα χρήσιμος στη Ρωσία. Και είναι χρήσιμος γιατί σαν δήθεν φιλελεύθερος ο Μητσοτάκης μπορεί να καθησυχάζει περισσότερο από τον Δένδια την Ευρώπη την ώρα που τη μαχαιρώνει πισώπλατα βάζοντας στρατηγικές σφήνες ανάμεσα σε αυτήν και την Τουρκία ή μετατρέποντας την Ελλάδα σε μια βάνα για τους ενεργειακούς εκβιασμούς του Τραμπ και ταυτόχρονα σε ένα διπλωματικό τσιράκι του στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή. Για να ανοίξουν το δρόμο σε μια πρωθυπουργία Δένδια οι ρωσόφιλοι προσπαθούν να φθείρουν και να εξουδετερώσουν όσο γίνεται πιο γρήγορα τον Γεωργιάδη.