Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Ενώ η μεγάλη εξέγερση του ιρανικού λαού ενάντια στο φασιστικό καθεστώς των μουλάδων συνεχίζεται με αμείωτη ένταση συγκλονίζοντας όλο τον πλανήτη, οι ιρανοί πρόσφυγες στην Ελλάδα συνεχίζουν τις μαχητικές κινητοποιήσεις τους.

Οργάνωσαν συγκέντρωση στο Σύνταγμα το απόγευμα της Κυριακής, 16/10 για να καταγγείλουν τη βίαιη καταστολή της εξέγερσης των πολιτικών κρατούμενων στις διαβόητες φυλακές-κολαστήρια του Εβίν από το εγκληματικό καθεστώς του Ιράν. Αυτή ήταν η δεύτερη συνεχόμενη κινητοποίηση μετά τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πρεσβεία του Ιράν της 14/10.

Λίγα πολιτικά καθεστώτα στον κόσμο καταφέρνουν να συγκεντρώσουν τόσο καθολικό και τόσο έντονο μίσος από τις μάζες που εξουσιάζουν όσο το φασιστικό θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης. Το νέο στοιχείο που δείχνει πως το έδαφος τρίζει σοβαρά κάτω από τα πόδια αυτού του αιμοσταγούς τέρατος δεν είναι οι μαζικές διαδηλώσεις στους δρόμους – αυτό συνέβαινε και σε μια σειρά άλλες λαϊκές εξεγέρσεις – αλλά το κάψιμο των χιτζάμπ και το κόψιμο των μαλλιών των γυναικών, συμβολικές κινήσεις που δείχνουν ωστόσο πως οι ιρανικές δημοκρατικές μάζες κινούνται προς την κατεύθυνση του να τραβήξουν την πάλη με το καθεστώς των μουλάδων στα άκρα. Γιατί στην εποχή της παγκοσμιοποίησης γίνεται ακόμα πιο αφόρητη η πολιτική επιβολή του μεσαιωνικού κλήρου πάνω στην κοινωνία, ιδιαίτερα η κοινωνική περιθωριοποίηση και η πλήρης απώλεια ανθρώπινης αξιοπρέπειας για τη γυναίκα, ο ασφυκτικός έλεγχος στη συμπεριφορά και την εμφάνισή της, κάτι που οδήγησε στην πρόσφατη δολοφονία της νεαρής Μασχά Αμινί από την αστυνομία ηθών.

Την Κυριακή (22/1) το μεσημέρι, ουκρανοί, ιρανοί και αντιφασίστες συμπαραστάτες στον αγώνα τους συγκεντρώθηκαν έξω από την ιρανική πρεσβεία και έφτασαν με πορεία έξω από τη ρώσικη πρεσβεία σε μία κοινή κινητοποίηση διαμαρτυρίας ενάντια στη ρώσικη εισβολή στην Ουκρανία και το φασιστικό καθεστώς των μουλάδων στο Ιράν. Οι σύντροφοι της ΟΑΚΚΕ ήταν στο πλευρό τους. Παρά το λίγο χρόνο που μεσολάβησε από την απόφαση για την κοινή εκδήλωση και την ημέρα που πραγματοποιήθηκε, η κινητοποίηση είχε συμμετοχή, ενθουσιασμό, συγκίνηση και παλμό. Οι συγκεντρωμένοι κρατούσαν πλακάτ κατά του Πούτιν και της εισβολής, αλλά και με τις φωτογραφίες της Μαχσά Αμινί, και των εκατοντάδων δολοφονημένων διαδηλωτών στο Ιράν, και πανό με συνθήματα «WORLD! HAVE THE COURAGE TO ADMIT THAT RUSSIA IS A TERRORIST STATE!” (ΚΟΣΜΕ! ΕΧΕ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΟΤΙ Η ΡΩΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ!»), «STOP PUTIN, STOP WAR” (ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΠΟΥΤΙΝ, ΣΤΑΜΗΣΤΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ), «ΟΙ ΜΟΥΛΑΔΕΣ ΚΡΕΜΑΝΕ ΔΙΑΔΗΛΩΤΕΣ, ΚΑΤΩ ΤΟ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΟΥ ΙΡΑΝ».

Η απειλή του Τραμπ για επέμβαση στο Ιράν έγινε πράξη. Η ΟΑΚΚΕ ενώ συνεχίζει να στέκεται στο πλευρό των δημοκρατών του Ιράν ενάντια στο τρομοκρατικό καθεστώς των μουλάδων, καταδικάζει τους βομβαρδισμούς των Τραμπ και Νετανιάχου όπως είχε κάνει με αυτούς του Ιούνη του 2025 σαν μία προβοκάτσια υπέρ του νεοχιτλερικού Αξονα Ρωσίας- Κίνας που ούτε τότε, ούτε τώρα δεν κάνουν την παραμικρή στρατιωτική κίνηση, έστω συμβολική, για να βοηθήσουν τους προστατευόμενους τους.

Σχετικά με τις εξελίξεις στο Ιράν θα έχουμε σε λίγες μέρες μια πιο καθαρή εικόνα και ελπίζουμε μια πιο λεπτομερειακή ανάλυση. Ωστόσο για να έχουν οι αναγνώστες μας την πρώτη μας εκτίμηση για τις συγκρούσεις εκεί γράφουμε εδώ λίγα λόγια.

Σε μια κρίσιμη στιγμή για την αντίσταση της Ουκρανίας στους ρώσους εισβολείς, προωθήθηκε πρόταση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να αναγνωριστεί η Ρωσία ως κράτος – χορηγός της τρομοκρατίας η οποία θα μπει σε ψηφοφορία στην Ολομέλεια του που συνεδριάζει 21-24 Νοέμβρη. Μπροστά στην κρίσιμη ψηφοφορία και για την υποστήριξη αυτής της πρότασης ο σύλλογος των Ουκρανίδων Γυναικών στην Ελλάδα κάλεσε σε πορεία από το Πανεπιστήμιο στο Σύνταγμα και συγκέντρωση στην πλατεία το Σαββάτο στις 19/11. Ταυτόχρονα κάλεσε τους ιρανούς πρόσφυγες στην Ελλάδα που κάθε Σάββατο απόγευμα στο Σύνταγμα διοργανώνουν τις δικές τους εκδηλώσεις αλληλεγγύης στην εξέγερση του ιρανικού λαού ενάντια στο φασιστικό καθεστώς των μουλάδων και σύμμαχο των νεοχιτλερικών του Κρεμλίνου να βαδίσουν από κοινού.

Έτσι έγινε η κοινή διαδήλωση της 19/11 που ήταν μία πολύ σημαντική έκφραση και μία άμεση συνέπεια της μοιραίας σύγκλισης των δύο αγώνων που απόκτησαν κοινό εχθρό. Ήταν μία συγκλονιστική και μαζική κινητοποίηση, με παλμό και μαχητικά συνθήματα που φώναζαν συχνά μαζί ουκρανοί και ιρανοί.

Η ΟΑΚΚΕ ήταν εκεί. Δίπλα στους ιρανούς και τους ουκρανούς στάθηκαν σύντροφοι με πλακάτ με συνθήματα υποστήριξης των δύο κινημάτων (“Hitler Putin Hands Off Ukraine”, «Ειρήνη=Καμία Εδαφική Παραχώρηση στον Εισβολέα», “Down with Iranian Ismalofascists”, “Πούτιν, Ξι, Καμενεί θα έχετε το τέλος όλων των ναζί”). Στη διάρκεια της συγκέντρωσης φώναξαν το σύνθημα «Λευτεριά στην Ουκρανία-Στο Ιράν Δημοκρατία» που αποτύπωνε το πνεύμα της ενότητας αυτών των δύο σπουδαίων αγώνων.

Αφιονισμένο το στίφος των ηγετών και των στελεχών της ψευτοαριστεράς, προκειμένου να αντισταθμίσει και να ανακόψει το κύμα συμπάθειας προς το μαρτυρικό λαό της Ουκρανίας, έχει ξεκινήσει από την αρχή του πολέμου τις σχετικοποιήσεις, προκειμένου να βγάλει λάδι τους δολοφόνους, βασανιστές και βιαστές του Κρεμλίνου, που είναι και τα αφεντικά του.

Κλασικότερο των επιχειρημάτων του στίφους αυτού είναι ότι η τωρινή πάνδημη συγκίνηση και κινητοποίηση των λαών (και σε κάποιο βαθμό και κυβερνήσεων) πολλών δημοκρατικών χωρών για την Ουκρανία είναι υποκριτική, αφού οι σημερινοί υπερασπιστές των Ουκρανών έδειξαν τάχα μικρότερη ή καθόλου ευαισθησία για τους πολέμους και το αίμα που χύνεται άφθονο σε άλλα σημεία του πλανήτη. Μολονότι πολλές φορές οι ψευτοαριστεροί, με αρχηγούς τους κνίτες του Περισσού, ξεκινούν μια μακρόσυρτη λίστα των μεταπολεμικών επεμβάσεων και εγκλημάτων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού από την Κορέα του 1950 και δώθε, συχνά -και προκειμένου να μοιάζουν πιο πειστικοί- μιλούν πολύ για σχετικά πιο πρόσφατες συγκρούσεις (ή παλιότερες που συνεχίζονται και στο σήμερα).

Αναφέρονται έτσι εκείνες σε Υεμένη και Παλαιστίνη, ενώ θυμούνται συχνά και τη «Γιουγκοσλαβία». Με τη λέξη αυτή δεν εννοούν την πολυεθνική Γιουγκοσλαβία του 1945-1991, αλλά το σέρβικο έκτρωμα της «μικρής Γιουγκοσλαβίας», δηλαδή εκείνης των Σερβίας - Μαυροβουνίου (από την οποία οι Μαυροβούνιοι απέδρασαν αμέσως μόλις τους δόθηκε η ευκαιρία, το 2006) που βομβαρδίστηκε από το ΝΑΤΟ το 1999.

Ο ιρανικός λαός προσπαθεί εδώ και μισό αιώνα με αλλεπάλληλες εξεγέρσεις να απαλλαχτεί από το φασιστικό και διεφθαρμένο ισλαμικό καθεστώς. Έχει πληρώσει κάθε φορά σκληρά με το αίμα και τα βασανιστήρια των καλύτερων παιδιών του χωρίς να έχει ως τώρα καταφέρει αυτή την απαλλαγή. Όμως έχει καταφέρει με κάθε τέτοια απόπειρα του να το κλονίσει όλο και περισσότερο και να το οδηγήσει σε μια ανεπίστρεπτη εσωτερική παρακμή και σε μια παγκόσμια ανυποληψία. Το τελευταίο τέτοιο μεγάλο κίνημα, το πιο δημοκρατικό και το πιο εχθρικό συνολικά στους μουλάδες ήταν αυτό του 2022 με το συγκλονιστικό σύνθημα «γυναίκες, ζωή, ελευθερία». Εκείνο ωστόσο που δεν κατάφερε ως τώρα κανένα από αυτά τα κινήματα ήταν να αναδείξει μια ηγεσία που θα μπορούσε να ενώσει το λαό σε ένα πλατύ αντιφασιστικό κίνημα και να τον οδηγήσει στη νίκη με το μόνο δυνατό τρόπο, τον ένοπλο και παρατεταμένο λαϊκό αγώνα. Λέμε ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος γιατί το καθεστώς των μουλάδων του Ιράν παρόλη την παρακμή και τη διεθνή του απομόνωση έχει ένα πελώριο στρατηγικό στήριγμα: το νεοχιτλερικό Άξονα Ρωσίας-Κίνας που δεν θα το αφήσει να πέσει στα χέρια του δημοκρατικού λαού του χωρίς να χρησιμοποιήσει τουλάχιστον την ίδια βία που χρησιμοποίησε κατά της ένοπλης δημοκρατικής εξέγερσης της Συρίας. Αν βέβαια ο Άξονας νίκησε αυτή την αντίσταση και τελικά έφερε στην εξουσία της Συρίας σαν απελευθερωτές τους ισλαμοναζί της Αλ Κάιντα αυτό οφείλεται αποκλειστικά στην πολιτική τυφλότητα και τη γουρουνοπετσιά των δυτικών, κυρίως των αμερικάνων ιμπεριαλιστών που με πρόεδρο τότε τον μοιραίο Ομπάμα υπονόμευσαν πολλαπλά τη μεγαλειώδη ένοπλη εξέγερση.

H ματαίωση από το Δήμο της Αθήνας της παραχώρησης μιας αίθουσας του σαν βήμα για την ομιλία του πρεσβευτή του αιματοβαμμένου καθεστώτος των μουλάδων του Ιράν αποτελεί μια πολύ σημαντική νίκη για τους δημοκράτες αντιφασίστες της χώρας μας. Αυτή ήρθε σαν αποτέλεσμα της καμπάνιας διαμαρτυρίας της ΟΑΚΚΕ ενάντια σε αυτήν την παραχώρηση με την επιστολή που έστειλε στο Δήμο της Αθήνας και τη θερμή υποστήριξη που δώσανε στην καμπάνια πολλές εκατοντάδες δημοκράτες εξοργισμένοι με αυτήν την παραχώρηση. Όμως αυτή η μάχη ξεκίνησε από τους Ιρανούς πρόσφυγες και μετανάστες οι οποίοι μας ενημέρωσαν για αυτή την εκδήλωση και ταυτόχρονα οργάνωσαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από την αίθουσα στην οποία θα πραγματοποιούταν.

Θέλουμε ωστόσο να επισημάνουμε ότι αυτή είναι μόνο μια τακτική δημοκρατική επιτυχία. Γιατί η δημαρχία ναι μεν ματαίωσε την εκδήλωση, αλλά επικαλέστηκε «τεχνικούς λόγους», δηλαδή προσχηματικούς. Κι αυτό το έκανε γιατί από τη μια μεριά δεν μπορούσε να δικαιολογήσει στον ελληνικό λαό, και πιο πολύ στους λαούς της Ευρώπης ότι έδωσε βήμα στον εκπρόσωπο ενός φασιστικού κράτους ειδικά τη στιγμή που αυτό έχει τα χέρια του βυθισμένα στο αίμα δεκάδων χιλιάδων άοπλων δημοκρατών, ενώ από την άλλη δεν ήθελε με τίποτα να συγκρουστεί με αυτό το καθεστώς ακόμα και στην πιο κτηνώδη στιγμή του. Αυτή η στάση δεν είναι ιδιομορφία ενός Δήμου, αλλά μιας Ελλάδας που οι πολιτικές της ηγεσίες αφήνουν συνειδητά να δυναμώνουν τα τέρατα του φαιού και του «αριστερού» φασισμού, επειδή διατηρούν στο βάθος εξαιρετικές σχέσεις με τους διεθνείς προστάτες αυτών των τεράτων, δηλαδή με τους Πούτιν, Ξι και Τραμπ.

Η ελπίδα αυτής της χώρας έγκειται στο εξής: Ότι ο ελληνικός λαός μπορεί να ακολουθήσει για ένα διάστημα κάποια από αυτά τα τέρατα καθώς η ζωή του ασταμάτητα φτωχαίνει και αυτά, όπως κάνει πάντα ο φασισμός, του υπόσχονται ανακούφιση. Όμως στη σύγχρονη ιστορία του έχει αποδείξει ότι διαθέτει μια ισχυρή άμυνα: Δεν ακολουθεί μαζικά δικτάτορες. Αυτό ήταν και το βασικό μήνυμα που πήραμε από τη ματαίωση αυτής της εκδήλωσης. Πολλοί περισσότεροι άνθρωποι θύμωσαν με τους διοργανωτές της και υποστήριξαν με θέρμη την καμπάνια ακύρωσης βήματος στους σφαγείς από όσους είναι γενικά κοντά μας και στηρίζουν τις θέσεις μας. Κυρίως όμως, εξαιρετικά ελάχιστοι τους υποστήριξαν.

Με μεγάλη επιτυχία έγινε χθες στο ξενοδοχείο Αρίων η συγκέντρωση-συζήτηση που διοργάνωσε η ιρανική κοινότητα και οι αντιφασίστες συμπαραστάτες. Οι βασικοί ομιλητές, η ιρανή δημοσιογράφος Ναζία Ματανί, ο ιρανός μεταφραστής ελληνικής λογοτεχνίας Ριμπουάρ Κομπαντί και ο γραμματέας της ΚΕ της ΟΑΚΚΕ Ηλίας Ζαφειρόπουλος ανέπτυξαν ο καθένας μια διαφορετική πλευρά του κεντρικού θέματος της συγκέντρωσης. Η πρώτη ομιλήτρια μίλησε για την κατάσταση των γυναικών στο Ιράν, την εξέγερση και την κτηνώδη καθεστωτική βία. Ο δεύτερος ομιλητής μίλησε για την απογοητευτική αντιμετώπιση που είχε ο αγώνας των ιρανών στην Ελλάδα από τον επίσημο πολιτικό κόσμο και ειδικά την αριστερά. Ο τρίτος ομιλητής προσπάθησε κυρίως να εξηγήσει το ζήτημα αυτό με παγκόσμιους και τοπικούς όρους ενώ ανέδειξε τη σημασία της ενότητας της ιρανικής δημοκρατικής εξέγερσης και του ουκρανικού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.