Επίσημη σελίδα ΟΑΚΚΕ

 Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

ΜΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΔΥΟ ΧΩΡΕΣ ΠΟΥ ΒΓΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ -Πλήρης επιβεβαίωση των θέσεων της ΟΑΚΚΕ για το σαμποτάζ

 

Έ­να πο­λύ συ­χνό φαι­νό­με­νο των τε­λευ­ταί­ων μη­νών στη χώ­ρα μας εί­ναι οι θριαμ­βο­λο­γί­ες της κυ­βέρ­νη­σης για ε­πί­τευ­ξη πρω­το­γε­νούς πλε­ο­νά­σματος. Πα­ρό­λες ό­μως τις ια­χές θριάμ­βου, εί­ναι κοι­νή η δια­πί­στω­ση του ελ­λη­νικού λα­ού ό­τι οι συν­θή­κες δια­βί­ω­σής του μέ­ρα τη μέ­ρα χει­ρο­τε­ρεύ­ουν πα­ρά βελ­τιώ­νο­νται,

ό­πως θα πε­ρί­με­νε κα­νείς με­τά το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα. Άλ­λωστε, εί­ναι κλα­σι­κό δείγ­μα α­ντί­φα­σης των ελ­λη­νι­κών κυ­βερ­νή­σε­ων α­πό τη μια να εμ­φα­νί­ζε­ται βελ­τί­ω­ση των οι­κο­νο­μι­κών δει­κτών και α­πό την άλ­λη η κα­θημε­ρι­νή ε­πι­βί­ω­ση του λα­ού να δυ­σκο­λεύ­ει α­κό­μη πε­ρισ­σό­τε­ρο.

Αν λά­βει μά­λιστα κα­νείς υ­πό­ψη του και τον σχε­δόν κα­θη­με­ρι­νό πια κα­ται­γι­σμό δη­μο­σιευμά­των (βλέ­πε­τε, πρέ­πει να προ­ε­τοι­μά­σουν τη λε­γό­με­νη κοι­νή γνώ­μη για τη λαίλα­πα που έρ­χε­ται) για μεί­ω­ση των ε­πι­κου­ρι­κών συ­ντά­ξε­ων α­πό τον Ιού­λη και μεί­ω­ση των κύ­ριων συ­ντά­ξε­ων α­πό το Γε­νά­ρη του 2015, τό­τε η υ­πο­τι­θέ­με­νη α­νάκαμ­ψη κα­τα­ντά τρα­γι­κό α­νέκ­δο­το.

 

Η α­λή­θεια για την πραγ­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση της οι­κο­νο­μί­ας α­πο­τυ­πώνε­ται στους δεί­κτες που η ρω­σό­δου­λη κυ­βέρ­νη­ση Σα­μα­ρά-Βε­νι­ζέ­λου θέ­λει με ε­πι­μέ­λεια να κρύ­ψει, και κυ­ρί­ως στον το­μέ­α των ε­ξα­γω­γών, ε­ξαι­ρου­μέ­νων των ε­ξα­γω­γών πε­τρε­λαί­ου (θα α­να­φερ­θού­με πα­ρα­κά­τω σ’ αυ­τό το ζή­τη­μα).
H α­ντι­μνη­μο­νια­κή α­νοι­χτά “ρώ­σι­κη” α­ντι­πο­λί­τευ­ση ε­πί­σης δεν α­ποδέ­χε­ται τον κυ­βερ­νη­τι­κό ι­σχυ­ρι­σμό για πραγ­μα­τι­κό πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα και προ­βλέ­πει νέ­α μέ­τρα και βά­θαι­μα της ε­ξα­θλί­ω­σης. Η δια­φο­ρά εί­ναι ό­τι εμείς α­πο­δί­δου­με το α­διέ­ξο­δο και την ε­ξα­θλί­ω­ση στο πα­ρα­γω­γι­κό σα­μπο­τάζ στο ο­ποί­ο πρω­το­στα­τούν τα α­ντι­μνη­μο­νια­κά κόμ­μα­τα, ε­νώ τα τε­λευ­ταί­α α­ποδί­δουν το α­διέ­ξο­δο και την ε­ξα­θλί­ω­ση στο μνη­μό­νιο και κυ­ρί­ως στο ό­τι δεν μας χα­ρί­ζε­ται το χρέ­ος. Στο ζή­τη­μα αυ­τό και κυ­βέρ­νη­ση και α­ντι­πο­λί­τευ­ση συμ­φω­νούν. Ό­λο αυ­τό για να μι­σή­σουν οι μά­ζες πε­ρισ­σό­τε­ρο τη Δύ­ση και να πάνε με τη Ρω­σί­α. Η α­λή­θεια ό­μως εί­ναι ό­τι το μνη­μό­νιο μό­νο δευ­τερευό­ντως και μό­νο σε κά­ποιες πλευ­ρές του ευ­θύ­νε­ται για το βά­θαι­μα της κρί­σης, ό­σο για το χρέ­ος αυ­τό με­γα­λώ­νει και δεν μειώ­νε­ται λό­γω α­κρι­βώς του πα­ρα­γω­γι­κού σα­μπο­τάζ.

Αυ­τό α­πο­κα­λύ­πτε­ται στη σύ­γκρι­ση των βα­σι­κών δει­κτών της ελ­λη­νικής οι­κο­νο­μί­ας με αυ­τούς δύ­ο άλ­λων ευ­ρω­πα­ϊ­κών χω­ρών, που υ­πό­γρα­ψαν μνημό­νια την ί­δια πε­ρί­που πε­ρί­ο­δο με τη χώ­ρα μας και εί­ναι χώ­ρες οι­κο­νο­μι­κά συ­γκρί­σι­μες με τη δι­κή μας: της Ιρ­λαν­δί­ας και της Πορ­το­γα­λί­ας, στις ο­ποί­ες δεν έ­γι­νε ε­κτε­τα­μέ­νο σα­μπο­τάζ ό­πως ε­δώ. Εί­ναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ό­τι στα δελ­τί­α ει­δή­σε­ων ή στις εκ­πο­μπές λό­γου της τη­λε­ό­ρα­σης το γε­γο­νός της πρόσφα­της ε­ξό­δου και των δύ­ο αυ­τών χω­ρών α­πό τα προ­γράμ­μα­τα προ­σαρ­μο­γής (που κι ε­κεί μια α­ντί­στοι­χη τρό­ι­κα τα εκ­πό­νη­σε) δεν έ­γι­νε πο­τέ κε­ντρι­κό θέ­μα. Κι αυ­τό για­τί έ­τσι θα α­πο­κα­λυπτό­ταν η πι­κρή α­λή­θεια ό­τι η Ελ­λά­δα εί­ναι μια “ει­δι­κή πε­ρί­πτω­ση”, ε­νώ, ό­ταν οι δύ­ο αυ­τές χώ­ρες έ­μπαι­ναν (λί­γο με­τά τη δι­κή μας) στο δι­κό τους πρό­γραμ­μα προ­σαρ­μο­γής, σύσ­σω­μος ο ελ­λη­νι­κός Τύ­πος και η τη­λε­ό­ρα­ση πρό­βαλ­λαν σχε­δόν δι­θυ­ραμ­βι­κά και χαι­ρέ­κα­κα το γεγο­νός αυ­τό, θέ­λο­ντας να δεί­ξουν το α­κρι­βώς α­ντί­θε­το: ό­τι η Ελ­λά­δα δεν ή­ταν ει­δική πε­ρί­πτω­ση, το μαύ­ρο πρό­βα­το της Ε­Ε, αλ­λά ό­τι ό­λη η Ευ­ρω­ζώ­νη έ­μπαι­νε σε μια βα­θιά και γε­νι­κή κα­πι­τα­λι­στι­κή κρί­ση χρέ­ους. Α­νέ­με­ναν μά­λι­στα με κρυ­φή χα­ρά να μπουν σε πρό­γραμ­μα προσαρ­μο­γής η Ι­σπα­νί­α, η Ι­τα­λί­α, α­κό­μη κι η Γαλ­λί­α, ο­πό­τε θα βυ­θι­ζό­ταν αύ­ταν­δρο ο­λό­κλη­ρο το ευ­ρω­πα­ϊ­κό οι­κο­δό­μη­μα και πά­νω στα ε­ρεί­πιά του θα έρ­χο­νταν η Ρω­σί­α και η Κί­να να ε­πι­βά­λουν τους ό­ρους τους (που δε θα ή­ταν μό­νο οι­κο­νο­μι­κοί, βέ­βαια).
Ας έρ­θου­με ό­μως στα στοι­χεί­α.

Οι οικονομικοί δείκτες μιλάνε πια μόνοι τους

Η Ιρ­λαν­δί­α λοι­πόν μπή­κε σε πρό­γραμ­μα προ­σαρ­μο­γής το Νο­έμ­βρη του 2010 και χρη­μα­το­δο­τή­θη­κε με 85 δις ευ­ρώ (58% του Α­ΕΠ της). Μέ­χρι να βγει α­πό το πρόγραμ­μα (τέ­λη του 2013), το Α­ΕΠ της αυ­ξή­θη­κε κα­τά 1,7%, οι ε­πεν­δύ­σεις κα­τά 8,3%, και οι ε­ξα­γω­γές της αυ­ξή­θη­καν κα­τά 12,6%.
Η Πορ­το­γα­λί­α μπή­κε στο πρό­γραμ­μα τον Α­πρί­λη του 2011 και χρη­μα­το­δοτή­θη­κε με 78 δις ευ­ρώ (46% του Α­ΕΠ της). Μέ­χρι να βγει α­πό το πρό­γραμ­μα (5 Μά­η του 2014), το Α­ΕΠ της μειώ­θη­κε κα­τά 3,4%, οι ε­πεν­δύ­σεις κα­τά 19,2%, η α­νερ­γί­α αυ­ξή­θη­κε από 12% σε 16,5% (4,5 μο­νά­δες), οι ε­ξα­γω­γές της ό­μως αυ­ξή­θη­καν κα­τά 24,6%.
Η χώ­ρα μας μπή­κε σε πρό­γραμ­μα προ­σαρ­μο­γής το Μά­η του 2010 και χρη­ματο­δο­τή­θη­κε αρ­χι­κά με 110 δις ευ­ρώ και αρ­γό­τε­ρα με άλ­λα 130 δις ευ­ρώ, συ­νο­λι­κά 125% του Α­ΕΠ της (πο­λύ με­γα­λύ­τε­ρο πο­σο­στό α­πό την Ιρ­λαν­δί­α και την Πορ­το­γα­λία). Α­πό το πρό­γραμ­μα αυ­τό κα­νείς δεν ξέ­ρει πό­τε α­κρι­βώς θα βγει ή αν θα βγει α­πό αυ­τό και θα μπει σε νέ­ο κ.ο.κ. Στο διά­στη­μα αυ­τό το Α­ΕΠ μειώ­θη­κε πε­ρισ­σότε­ρο από 22%, οι ε­πεν­δύ­σεις μειώ­θη­καν κα­τά 46% και η α­νερ­γί­α αυ­ξή­θη­κε θεα­μα­τι­κά α­πό 9,5% σε 27,3% (κι αυ­τό αν δεν συ­νυ­πο­λο­γί­σου­με τα greek statistics, ο­πό­τε η πραγ­ματι­κή α­νερ­γί­α εί­ναι ψη­λό­τε­ρη). Πα­ρό­λα αυ­τά ό­μως οι ε­ξα­γω­γές, ε­νώ το 2010 αυ­ξή­θηκαν κα­τά 6% και με­τά έ­μει­ναν στά­σι­μες, το τε­λευ­ταί­ο 12μη­νο μειώ­θη­καν κα­τά 2,8%.
Ε­νώ δη­λα­δή μειώ­θη­κε το δη­μό­σιο έλ­λειμ­μα οι ε­ξα­γω­γές προ­ϊ­ό­ντων και υ­πη­ρε­σιών μειώ­θη­καν. Και χω­ρίς αυ­ξη­μέ­νες ε­ξα­γω­γές μεί­ω­ση του χρέ­ους και α­νά­καμ­ψη δεν υ­πάρ­χει.

Μή­πως γι’ αυ­τό φταί­νε τί­πο­τε ψη­λοί (!) μι­σθοί των ερ­γα­ζο­μέ­νων, που θα κα­θι­στού­σαν τα προς ε­ξα­γω­γή προ­ϊ­ό­ντα και τις υ­πη­ρε­σί­ες α­κρι­βά για τους ξέ­νους; Κά­θε άλ­λο, α­φού την τριε­τί­α 2012-2014 η τε­λι­κή μεί­ω­ση του κό­στους ερ­γα­σίας α­νά μο­νά­δα προ­ϊ­ό­ντος έ­φτα­σε το 22%, ξε­περ­νώ­ντας α­κό­μη και τις προβλέψεις του 2ου Μνη­μο­νί­ου (15%). Άλ­λω­στε, εί­ναι γνω­στές οι συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας στη χώ­ρα μας έ­τσι ό­πως τις κα­τά­ντη­σε κυ­ρί­ως το πα­ρα­γω­γι­κό σα­μπο­τάζ, που έ­κλεισε χι­λιά­δες ε­πι­χει­ρή­σε­ων και ε­κτό­ξευ­σε την α­νερ­γί­α σε πε­λώ­ρια ύ­ψη αλ­λά και η τρό­ι­κα, που τσά­κι­σε σχεδόν κά­θε προ­στα­τευ­τι­κή ερ­γα­τι­κή νο­μο­θε­σί­α τεί­νουν να φτά­σουν ε­κεί­νες στις ρω­μα­ϊ­κές γα­λέ­ρες. Τα τε­λευ­ταί­α στοι­χεί­α για το κό­στος ερ­γα­σί­ας α­να­φέ­ρο­νται στην έκ­θε­ση του διοι­κη­τή της Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος, ό­που ε­πι­ση­μαί­νε­ται ό­τι η μεί­ω­ση αυ­τή α­ντι­σταθ­μί­στη­κε:
α) α­πό την αύ­ξη­ση των τι­μών των ει­σα­γό­με­νων πρώ­των υ­λών και της ε­νέρ­γειας (βλέ­πε ρω­σι­κή Γκάζ­προμ),
β) α­πό την αύ­ξη­ση των τρα­πε­ζι­κών ε­πι­το­κί­ων και
γ) α­πό τη φο­ρο­λο­γι­κή ε­πι­βά­ρυν­ση.
(Τα δύ­ο τε­λευ­ταί­α βά­ρη εί­ναι δυ­σβά­στα­κτα ει­δι­κά για τις ελ­λη­νικές ε­πι­χει­ρή­σεις, γι’ αυ­τό με­ρι­κές α­πό τις πιο ση­μα­ντι­κές που έ­χουν α­πο­μείνει με­τα­φέ­ρουν την έ­δρα τους στο ε­ξω­τε­ρι­κό, για να έ­χουν φτη­νό δα­νει­σμό και να μπο­ρούν έ­τσι να α­ντα­γω­νί­ζο­νται στα ί­σα τις ο­μό­λο­γές τους ευ­ρω­πα­ϊκές -βλέ­πε Coca Cola και Βιο­χάλ­κο).

Η ι­σορ­ρο­πί­α λοι­πόν στο ι­σο­ζύ­γιο τρε­χου­σών συ­ναλ­λα­γών (ει­σα­γωγές-ε­ξα­γω­γές), για την ο­ποί­α ε­παί­ρε­ται η κυ­βέρ­νη­ση ό­τι εί­ναι έ­να α­πό τα θετι­κά α­πο­τε­λέ­σμα­τα της πο­λι­τι­κής της, δεν ο­φεί­λε­ται -σε α­ντί­θε­ση με τις άλ­λες χώ­ρες της ευ­ρω­πα­ϊ­κής πε­ρι­φέ­ρειας ό­πως εί­δα­με πριν- σε αύξη­ση των ε­ξαγω­γών, δη­λα­δή αύ­ξη­ση της πα­ρα­γω­γής, αλ­λά α­πο­κλει­στι­κά και μό­νο στη μεί­ωση των ει­σα­γω­γών. Αυ­τές δεν ο­φεί­λο­νται μό­νο ό­χι μό­νο στη μεί­ω­ση της κα­τα­νάλω­σης λό­γω της φτώ­χειας στην ο­ποί­α έ­χουν ρί­ξει τον ελ­λη­νι­κό λα­ό, αλ­λά και λό­γω της μεί­ω­σης των πα­ραγωγι­κών ε­πεν­δύ­σε­ων σε μη­χα­νή­μα­τα.
Αυ­τό που δε λέ­ει α­νοι­χτά κα­νείς ευ­ρω­παί­ος α­να­λυ­τής, πα­ρό­τι τα στοι­χεί­α που πα­ρα­θέ­τουν ο­δη­γούν α­βί­α­στα στο συ­μπέ­ρα­σμα αυ­τό, εί­ναι ό­τι η μεί­ω­ση των ελ­λη­νι­κών ε­ξα­γω­γών και γε­νι­κά της πα­ρα­γω­γής στην Ελ­λά­δα ο­φείλε­ται πά­νω απ’ ό­λα στο συ­νει­δη­τό οι­κο­νο­μι­κό σα­μπο­τάζ κυ­βέρ­νη­σης και α­ντιπο­λί­τευ­σης (ε­κτός, βέ­βαια, αν πρό­κει­ται για ε­ξα­γο­ρές α­πό τη Ρω­σί­α, την Κίνα και τους ά­ρα­βες συμ­μά­χους τους ό­πως το Κα­τάρ). Η πε­ρί­πτω­ση του χρυ­σού σε Χαλ­κι­δι­κή, ό­που στα­μά­τη­σε η δια­δι­κα­σί­α της ε­ξό­ρυ­ξης, και Α­λε­ξαν­δρού­πολη εί­ναι κλα­σι­κό πα­ρά­δειγ­μα αυ­τής της πο­λι­τι­κής.
Προς τι λοι­πόν οι θριαμ­βο­λο­γί­ες πε­ρί πρω­το­γε­νούς πλε­ο­νά­σμα­τος; Προ­φα­νώς α­πευ­θύ­νο­νται και στον ελ­λη­νι­κό λα­ό για να στη­ρί­ζει την δή­θεν ευρω­παιό­φι­λη κυ­βέρ­νη­ση, κυ­ρί­ως ό­μως στους (πραγ­μα­τι­κούς!) κου­τό­φρα­γκους ευρω­παί­ους μο­νο­πω­λι­στές, δα­νει­στές, κα­θώς α­πο­τε­λεί συμ­βα­τι­κή υ­πο­χρέ­ω­ση της Ελ­λά­δας, προ­κει­μέ­νου να της μειώ­σουν κι άλ­λο το χρέ­ος (μέ­σω της μεί­ω­σης των ε­πι­το­κί­ων δα­νει­σμού και της ε­πι­μή­κυν­σης α­πο­πλη­ρω­μής του χρέ­ους). Αυ­τό ση­μαί­νει να της δώσουν δη­λα­δή κι άλ­λα λε­φτά, που κι αυ­τά θα χα­θούν, όπως τα προ­η­γού­με­να, στον πί­θο των Δα­να­ΐ­δων, βα­θαί­νο­ντας έ­τσι την ευ­ρω­πα­ϊκή κρί­ση χρέ­ους και δια­σπώ­ντας πα­ρα­πέ­ρα την ε­σω­τε­ρι­κή συ­νο­χή και της Ευ­ρωζώ­νης και της Ε­Ε.
Ό­σα ό­μως λε­φτά και να δώ­σουν οι Ευ­ρω­παί­οι στους ρω­σό­δου­λους μπατα­χτσή­δες, που κυ­βερ­νά­νε τη χώ­ρα μας, ό­σο και να μειώ­σουν τα ε­πι­τό­κια δα­νει­σμού, ό­σες ε­πι­μη­κύν­σεις α­πο­πλη­ρω­μής και να κά­νουν, ό­ποια τα­μεί­α α­νά­πτυξης και να δη­μιουρ­γή­σουν στη χώ­ρα μας και ό­σους Φού­χτελ και να φέ­ρουν για να μας δώ­σουν τα φώ­τα τους, θα πά­νε στα χα­μέ­να: το ελ­λη­νι­κό κρα­τι­κό τέρας που υ­πα­κού­ει στη Ρω­σί­α θα τα κά­νει κομ­μά­τια και θρύ­ψα­λα, βρί­ζο­ντας παράλ­λη­λα την Ευ­ρώ­πη και υ­πο­δει­κνύ­ο­ντάς τη στο λα­ό ως τον κύ­ριο υ­πεύ­θυ­νο για τη φτώ­χεια του.
Γι’ αυ­τό -πέ­ρα α­πό τους άλ­λους λό­γους- χρειά­ζε­ται η ε­νί­σχυ­ση της ΟΑΚ­ΚΕ στις ερ­χό­με­νες ευ­ρω­ε­κλο­γές, του μό­νου πο­λι­τι­κού κόμ­μα­τος που προ­ειδο­ποί­η­σε πριν α­πό πολ­λά χρό­νια το λα­ό για την ε­περ­χό­με­νη κρί­ση, που τον κάλε­σε να α­ντι­τα­χθεί στο πα­ρα­γω­γι­κό σα­μπο­τάζ και που συ­νε­χί­ζει να το κάνει.

Ση­μείω­ση: Τα στοι­χεί­α του άρ­θρου τα α­ντλή­σα­με α­πό το άρ­θρο του Κώστα Καλ­λί­τση “Ιρ­λαν­δί­α, Πορ­το­γα­λί­α, Ελ­λά­δα: τρεις χώ­ρες, δύ­ο πο­λι­τι­κές” (Καθη­με­ρι­νή, 28-4-2014) και κυ­ρί­ως α­πό το σπου­δαί­ο άρ­θρο του κο­ρυ­φαί­ου οι­κο­νο­μο­λόγου Ντά­νιελ Γκρος, διευ­θυ­ντή του Κέ­ντρου Με­λε­τών Ευ­ρω­πα­ϊ­κής Πο­λι­τι­κής, What makes Greece special? (19 Μάρ­τη 2014). Αυ­τός ο τε­λευ­ταί­ος εί­ναι ο μό­νος ση­μα­ντι­κός α­στός οι­κονο­μο­λό­γος που εί­χε α­πό το 2009 α­πο­δώ­σει την ελ­λη­νι­κή κρί­ση σε πα­ρα­γω­γι­κό και μά­λι­στα ε­ξα­γω­γι­κό έλ­λειμ­μα.

Δημοσιεύτηκε στο φ. 496 της Νέας Ανατολής, Μάρτης -Απρίλης 2014