Επίσημη σελίδα ΟΑΚΚΕ

 Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Η ΚΙΡΧΝΕΡ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΤΗΝ ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΩΝ ΥΠΑΙΤΙΩΝ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ ΤΟΥ ’94

Τον Ιού­λη του 1994 η ε­βρα­ϊ­κή κοι­νό­τη­τα του Μπουέ­νος Ά­ι­ρες δέχτη­κε μί­α με­γά­λης κλί­μα­κας δο­λο­φο­νι­κή ε­πί­θε­ση που στοί­χι­σε τη ζω­ή σε 85 ά­τομα τραυ­μα­τί­ζο­ντας ε­κα­το­ντά­δες άλ­λα. Πολ­λά χρό­νια αρ­γό­τε­ρα η ει­σαγ­γε­λί­α της Αρ­γε­ντι­νής κα­τη­γό­ρη­σε για την ε­πί­θε­ση τη Χεζ­μπο­λάχ και το ι­σλα­μο­φα­σιστι­κό Ι­ράν σα χρη­μα­το­δό­τη της και πέ­τυχε την έκ­δο­ση διε­θνούς ε­ντάλ­ματος σύλ­λη­ψης για 6 ά­το­μα.
 Πρό­σφα­τα ό­μως η πρό­ε­δρος της χώ­ρας Κίρ­χνερ, κα­ταπα­τώ­ντας τα πο­ρί­σμα­τα της δι­καιο­σύ­νης, ήρ­θε σε συμ­φω­νί­α με την κυ­βέρ­νη­ση του Ι­ράν για μια άλ­λη α­ντι­με­τώ­πι­ση της υ­πό­θε­σης. Η συμ­φω­νί­α προ­βλέ­πει τη σύ­σταση μιας «ε­πι­τρο­πής α­λή­θειας» που θα α­πο­τε­λεί­ται α­πό διε­θνείς νο­μι­κούς ει­δι­κούς που θα ε­πι­χει­ρή­σουν να α­να­λύ­σουν τα στοι­χεί­α της δολο­φο­νι­κής ε­πί­θε­σης. Αυ­τό ό­μως δυ­σχε­ραί­νει τις πι­θα­νό­τη­τες σύλ­λη­ψης των δρα­στών και ε­γεί­ρει σο­βα­ρά πο­λι­τι­κά ε­ρω­τη­μα­τι­κά.
Συ­γκε­κρι­μέ­να, οι συ­στά­σεις της ε­πι­τρο­πής αυ­τής δε θα έ­χουν δεσμευ­τι­κή ι­σχύ ε­νώ ο­ρι­σμέ­νοι α­πό τους υ­πό­πτους εί­ναι σή­με­ρα α­νώ­τε­ροι α­ξιωμα­τού­χοι της Τε­χε­ρά­νης, ό­πως π.χ. ο ση­με­ρι­νός υ­πουρ­γός ά­μυ­νας Αχ­μά­ντ Βα­χίντι, και η κυ­βέρ­νη­ση του Ι­ράν εί­ναι μάλ­λον α­δύ­νατο ό­τι θα ε­πι­τρέ­ψει την α­νά­κρι­σή τους (Νιου Γιορ­κ Τά­ιμ­ς, 4/3). Η συμ­φω­νί­α με το Ι­ράν ε­πι­κυ­ρώ­θη­κε από το κοι­νο­βού­λιο αλ­λά συ­νά­ντη­σε τις α­ντι­δρά­σεις της α­ντι­πο­λί­τευ­σης και των ε­βρα­ϊ­κών ορ­γα­νώ­σε­ων της χώ­ρας ε­νώ τί­πο­τα δε δεί­χνει ό­τι χαί­ρει μαζι­κής α­πο­δο­χής α­πό το λα­ό.
Η βρό­μι­κη στά­ση της Κίρ­χνερ δεί­χνει πό­σο πο­λύ έ­χουν προ­χω­ρή­σει τα ε­ρεί­σμα­τα του νε­ο­χι­τλε­ρι­κού ρω­σο-κι­νε­ζι­κού ά­ξο­να μέ­σα στη Λα­τι­νι­κή Α­με­ρι­κή αλ­λά και πό­σο ε­πι­κίν­δυ­νο εί­ναι αυ­τό για τους λα­ούς. Δεν εί­ναι μόνο η σύ­μπλευ­ση με το Ι­ράν στο θέ­μα της α­ντι­ση­μι­τικής δο­λο­φο­νι­κής ε­πί­θεσης. Υ­πάρ­χουν στρα­τιω­τι­κές συμ­φω­νί­ες, με­τα­ξύ των ο­ποί­ων και α­νά­πτυ­ξης βαλλι­στι­κής τε­χνο­λο­γί­ας με τη Βε­νε­ζουέ­λα του σο­σιαλ­φα­σί­στα Τσά­βες και έμμε­σα με την Τε­χε­ρά­νη. Το ό­τι η Κέρ­χνερ και ο Αχ­μα­ντι­νε­τζά­ντ βρέ­θη­καν δί­πλα δί­πλα να υ­μνούν τον Τσά­βες στην κη­δεί­α αυ­τού του με­γά­λου α­ντι­δρα­στικού και πρά­κτο­ρα της που­τι­νι­κής Ρω­σί­ας δεν εί­ναι τυ­χαί­ο. Οι σο­σιαλ­φα­σί­στες του Μπουέ­νος Ά­ι­ρες που χρε­ο­κό­πη­σαν τη χώ­ρα προ­σπα­θούν τώ­ρα να δια­μορ­φώ­σουν έ­να κλί­μα μί­σους για τη Δύ­ση έ­τσι ώ­στε να δέ­σουν την Αργεντινή γε­ρά στο άρ­μα του σο­σια­λι­μπε­ρια­λι­σμού. Γι’ αυ­τό α­να­κι­νούν τη για δε­καε­τί­ες σε ύ­πνω­ση δια­μά­χη για τα Φώ­κλα­ντ με τη Βρε­τα­νί­α που εί­χε ξε­κι­νή­σει η τό­τε δι­κτα­το­ρι­κή κυ­βέρ­νη­ση του Μπουέ­νος Ά­ι­ρες και που δεν α­πο­τε­λού­σε έναν α­ντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κό πό­λε­μο αλ­λά έ­να πρόσ­χη­μα για τη διαιώ­νι­ση της δι­κτα­το­ρί­ας Βι­ντέ­λα που η σο­σιαλ­φα­σι­στι­κή ΕΣ­ΣΔ εί­χε υ­πο­στη­ρί­ξει.
Σι­γά-σι­γά οι λα­οί της Λα­τι­νι­κής Α­με­ρι­κής, που για χρό­νια υ­πέ­φεραν κά­τω α­πό α­με­ρι­κα­νι­κή η­γε­μο­νί­α, θα αρ­χί­σουν να κα­τα­λα­βαί­νουν ό­τι οι νέες ρω­σό­δου­λες και ρω­σόφι­λες η­γε­σί­ες τους θα φέ­ρουν τον φα­σι­σμό και τον πό­λε­μο στην πε­ριο­χή.