Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Με τον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν που ζούμε αυτή την περίοδο η ΟΑΚΚΕ βρέθηκε για τέταρτη φορά σε σύγκρουση με τη θέση που πήραν οι περισσότεροι δημοκρατικοί φιλελεύθεροι υπέρ μιας δυτικής στρατιωτικής επέμβασης ενάντια σε μια χώρα του τρίτου κόσμου που έχει μια τρομοκρατική δικτατορική κυβέρνηση. Η ΟΑΚΚΕ καταδίκασε αποφασιστικά όλες αυτές τις επιθέσεις σε πρώτο επίπεδο από άποψη αρχής, δηλαδή με το σκεπτικό ότι καμιά χώρα δεν έχει δικαίωμα να επιτεθεί σε μια άλλη για να την «απελευθερώσει» από μια δικτατορία. Αυτό είναι ένα δικαίωμα που έχει μόνο ο ίδιος ο λαός της δοσμένης χώρας και μπορεί να το ασκήσει παίρνοντας όπλα κατ’ αρχήν από τον ίδιο τον εχθρό και τελικά και από έξω.

Το παρακάτω άρθρο μας είναι το πρώτο μετά τον πόλεμο αντιπερισπασμού που άναψε η πουτινική διπλωματία στη Μέση Ανατολή, το οποίο δεν ασχολείται κυρίως με την κεντρική σε αυτόν αντίθεση Ισραήλ-Χαμάς αλλά με την αντίθεση των ρωσόφιλων μουσουλμανικών χωρών με το Ισραήλ και τη Δύση και μάλιστα ουσιαστικότερα με την Ευρώπη. Πιστεύουμε ότι με τη φρικαλεότητά της αντισημιτικής σφαγής της Χαμάς στις 7 του Οκτώβρη που πάγωσε το λαό του Ισραήλ ο ρωσοκινεζικός Άξονας διευκόλυνε την ακροδεξιά ηγεσία Νετανιάχου να απαντήσει με την συνηθισμένη επεκτατική αντιπαλαιστινιακή της λογική (https://www.oakke.gr/global/item/1628-,  https://www.oakke.gr/global/2013-02-16-19-26-19/item/1332-, https://www.oakke.gr/global/2013-02-16-19-23-31/item/397-) ακριβώς για να δώσει στα τσιράκια του Άξονα και στην πλειοψηφία τους τσιράκια και των μουλάδων του Ιράν, το πρόσχημα να επιτεθούν όχι τόσο ενάντια στο Ισραήλ όσο στις δυτικές και μάλιστα κυρίως στις ευρωπαϊκές χώρες.

Οι εκτιμήσεις μας για τις συριακές εξελίξεις, το ότι δηλ. δε συνέβη εκεί το Δεκέμβρη καμία πραγματική αλλαγή καθεστώτος παρά ένα παλατιανό πραξικόπημα ενορχηστρωμένο από τη ρωσική νεοχιτλερική υπερδύναμη και το ότι η τελευταία ενώ παριστάνει την αδυνατισμένη κερδίζει στρατηγικά θέσεις πολύ περισσότερες από όσες διατηρούσε ως χθες, αρχίζουν ήδη να επιβεβαιώνονται.    

Πρώτα-πρώτα επιβεβαιώνεται αυτό που γράφαμε στο άρθρο με τίτλο «ΣΥΡΙΑ: Η ρωσική υπερδύναμη κάνει την πιο μεγάλη της προέλαση στη Μέση Ανατολή την ώρα που η περικυκλωμένη Δύση πανηγυρίζει» σε σχέση με τη φύση του καθεστώτος μετά τις 8 Δεκέμβρη: ότι «η νέα συριακή κρατική εξουσία θα είναι ένα κράμα των πιο ρωσόφιλων στοιχείων της πανίσχυρης παλιάς ασαντικής γραφειοκρατικής μηχανής συν τα ηγετικά στελέχη της Ταχιάτ Ταχρίρ Αλ Σαμ (HTS) κάτω από την ηγεσία της δεύτερης».  

  Οι προσδοκίες όσων πίστεψαν στις υποσχέσεις και στα ιδανικά της λεγόμενης αραβικής «άνοιξης» πολύ γρήγορα διαψεύστηκαν. Ο ισλαμοφασισμός αναδεικνύεται παντού ο μεγάλος νικητής των κινημάτων τα οποία η Δύση χαιρέτισε σαν