Η νέα ποιότητα που έχει αυτή η νέα φάση του πολέμου Ιράν-ΗΠΑ

Αυτός λοιπόν ο νέος πόλεμος ενώ αποτελεί τη συνέχεια του προηγούμενου έχει την εξής νέα ποιότητα. Είναι ένας επιθετικός πόλεμος που τον ξεκίνησε αυτή τη φορά το Ιράν που το τερατοποίησε και το ενδυνάμωσε ο προηγούμενος πόλεμος και έτσι το σε επίδοξο καταχτητή - ληστή των Στενών του Ορμούζ και από χθες σε επίδοξο κατακτητή - ληστή και των Στενών του Μπαμπ Ελ Μαντέμπ στην Ερυθρά Θάλασσα μέσω των Χούθι. Έχουμε δηλαδή τώρα στην ουσία έναν πόλεμο του Ιράν, όχι ενάντια στις ΗΠΑ του Τραμπ όσο ενάντια στις 7 υπόλοιπες χώρες του Κόλπου και ευρύτερα ενάντια στις μη πετρελαιοπαραγωγές χώρες του κόσμου. Όλες αυτές έχουν ζωτική ανάγκη να περνάνε οι απαραίτητοι για την ύπαρξη τους υδρογονάνθρακες από το Ορμούζ και το Μπαμπ Ελ Μαντέμπ. Αυτόν τον πόλεμο τον ξεκίνησε ουσιαστικά το Ιράν όταν στις 7 του Ιούλη άρχισε να βομβαρδίζει τα εμπορικά πλοία που περνούσαν βεβαίως χωρίς την άδεια του από το Ορμούζ και μάλιστα από την πλευρά του Ορμούζ όπου βρίσκονται τα χωρικά ύδατα του Ομάν . Με αυτό τον τρόπο η νέα ηγεσία του Ιράν δήλωνε ότι έχει δικαίωμα να ελέγχει ένα μέχρι χθες ανοιχτό θαλάσσιο δρόμο και να επιβάλλει διόδια και μάλιστα επιλεκτικά όπως έχει δείξει ήδη, δηλαδή όχι μόνο να ασκεί επίσημη κρατική ληστεία, αλλά ταυτόχρονα να έχει το δικαίωμα να επιβάλει διακριτική μεταχείριση, ως προς το ύψος των λύτρων, υπέρ των φασιστών συμμάχων του.

Το ότι το Ιράν των μουλάδων αποφάσισε να γίνει γεωπολιτικός ληστής καθόλου όμως δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ του Τραμπ απέκτησαν το δικαίωμα να είναι εκείνες που θα το εμποδίσουν να το κάνει με έναν πόλεμο που πάλι αποφάσισαν μόνες τους και χωρίς να ρωτήσουν κανέναν. Για την ακρίβεια μόνο οι ΗΠΑ του Τραμπ ανάμεσα σε όλα τα κράτη του κόσμου δεν είχαν το δικαίωμα να απαντήσουν στρατιωτικά στην επίθεση αυτή του Ιράν. Όχι μόνο γιατί ήταν εκείνες που το διευκολύναν να κλείσει τα Στενά, τάχα σαν άμυνα, μετά την άδικη επίθεση που του έκαναν, ούτε μόνο γιατί διεξήγαγαν ένα μαθηματικά καταδικασμένο εκ των προτέρων σε ήττα και σε νίκη για τους μουλάδες είδος πολέμου, καθώς αυτό δεν περιλάμβανε καμιά στρατιωτική δύναμη που θα πολεμούσε εναντίον τους στο έδαφος. Ο πιο αποκαλυπτικός λόγος που κάνει άδικο πολιτικά και προβοκατόρικο - δηλαδή προορισμένο να δώσει μια νέα ακόμα νίκη στο Ιράν - το νέο πόλεμο του Τραμπ, ήταν η τοποθέτηση του τελευταίου στις 13 Ιούλη, λίγο αφότου ξεκίνησε ο νέος πόλεμος. Τότε δήλωσε ότι δεν είναι το Ιράν αλλά οι ΗΠΑ που θα πρέπει μα ελέγχουν από δω και μπρος το Ορμούζ και μάλιστα ότι θα εισπράττουν πολλαπλάσια διόδια από όσα το Ιράν, ίσα με το 20% της αξίας του φορτίου κάθε πλοίου. Αυτό σημαίνει περίπου 16 ευρώ το βαρέλι, εκεί που το Ιράν ως τώρα εισέπραττε γύρω στα 1 ως 2 ευρώ το βαρέλι! Αυτήν την πλειοδοσία μεταξύ ληστών την ανακοίνωσε ο προβοκάτορας μόνο και μόνο για να δικαιώσει πολιτικά τη ληστεία των μουλάδων αλλά και να την εμφανίσει ως πιο λογική και πιο ευσπλαχνική από την αμερικάνικη. Κατάργησε δηλαδή έτσι την όποια δίκαιη πλευρά θα μπορούσε να έχει ο νέος δικός του πόλεμος εναντίον τους και ποδοπάτησε ακόμα πιο ωμά από όσο το Ιράν τη θέση αρχής ότι καμιά χώρα δεν μπορεί να επιβάλει οποιαδήποτε διόδια σε ένα διεθνή θαλάσσιο δίαυλο. Την επόμενη μέρα, στις 14 του Ιούλη, φάνηκε σαν ο Τραμπ να απέσυρε αυτή τη ληστρική απαίτηση. Όμως κράτησε ακλόνητη τη ληστρική ουσία της. Είπε συγκεκριμένα ότι αντί να βάλει διόδια θα υποχρεώσει τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες του Κόλπου να κάνουν μεγάλες επενδύσεις στις ΗΠΑ για να τις αποζημιώσουν που πολεμάνε για αυτές για να είναι ανοιχτά τα Στενά!

Οι Τραμπ-Βανς έδωσαν προηγούμενα ένα μεγάλο πολιτικό δώρο στο Ιράν για μπορεί να εξαπολύσει την επίθεση του

Στην πραγματικότητα αυτή την πελώρια πολιτική προσφορά του προς το Ιράν την είχε εγκαινιάσει ο Τραμπ λίγο προηγούμενα μέσω του επικεφαλής των διαπραγματευτών του με το Ιράν, του προστάτη των νεοναζί Groypers και αντισημίτη αντιπρόεδρου Βανς*. Αυτός τους παραχώρησε μια πολύτιμη διατύπωση στη συμφωνία για την κατάπαυση του πυρός. Δηλαδή η ίδια αυτή βραχυχρόνια κατάπαυση του πυρός περιείχε μια επίσημη πολιτική αναγνώριση του δικαιώματος των μουλάδων να ληστεύουν τα πλοία. Αυτή η αναγνώριση βρίσκεται στη βάση του νέου πολέμου. Πρόκειται για την εξής διατύπωση που βρίσκεται στο πέμπτο σημείο του Μνημονίου Κατανόησης (MemorandumofUnderstanding- MOU):

«Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν θα προβεί σε ρυθμίσεις, καταβάλλοντας κάθε δυνατή προσπάθεια, για την ασφαλή διέλευση εμπορικών πλοίων χωρίς χρέωση μόνο για 60 ημέρες, από τον Περσικό Κόλπο προς τη Θάλασσα του Ομάν και αντίστροφa. Η κυκλοφορία των εμπορικών πλοίων θα ξεκινήσει αμέσως, και λαμβάνοντας υπόψη την ανάγκη για την απομάκρυνση των τεχνικών και στρατιωτικών εμποδίων μέσω της αποναρκοθέτησης από την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, θα αποκατασταθεί πλήρως εντός 30 ημερών. Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν θα διεξάγει διάλογο με το Σουλτανάτο του Ομάν για τον καθορισμό της μελλοντικής διοίκησης και του Διαχειριστή Θαλάσσιων Υπηρεσιών του Ορμούζ, σε συζήτηση με άλλα κράτη του Περσικού Κόλπου, σύμφωνα με το εφαρμοστέο διεθνές δίκαιο και τα κυριαρχικά δικαιώματα των παράκτιων κρατών».

Οι φράσεις που έχουμε τονίσει με έντονα γράμματα και υπογράμμιση, ιδιαίτερα η λέξη μόνο στην πρώτη πρόταση λένε έμμεσα πλην σαφώς ότι 60 μέρες μετά από την υπογραφή της συμφωνίας το Ιράν θα μπορεί να εισπράττει διόδια, και να ασκεί τη διοίκηση των Στενών σε συνεννόηση με το Ομάν. Βέβαια αυτό είναι ένα σκανδαλωδώς παράνομο σημείο μιας συμφωνίας μεταξύ δύο χωρών και σαν τέτοιο δεν δεσμεύει καμιά τρίτη χώρα, καθώς καμιά χώρα δεν έχει οποιαδήποτε υποχρέωση να πληρώνει διόδια για έναν ελεύθερο θαλάσσιο δίαυλο. Αυτό το παράνομο σημείο της συμφωνίας είναι το κύριο που επικαλείται σήμερα το Ιράν για τις επιθέσεις που κάνει στα πλοία που δεν του ζητάνε την άδεια για να περάσουν από τα Στενά. Αλλά αυτό το σημείο μπορεί να το επικαλείται το Ιράν μόνο απέναντι στον Τραμπ. Γιατί το Ομάν δεν αναγνώρισε ποτέ αυτό το σημείο της συμφωνίας. Απλά έκανε μια τακτική παραχώρηση στο Ιράν, που δεν έπρεπε να την κάνει γιατί του άνοιξε την όρεξη, με την ελπίδα ότι έτσι θα λειτουργήσει η συμφωνία στην πράξη. Δέχτηκε δηλαδή το «διάλογο» τον οποίο πρόβλεπε το σημείο 5 για μια κοινή «μελλοντική διοίκηση» με το Ιράν, αλλά αναγνώρισε σε αυτήν τη διοίκηση μόνο το δικαίωμα να μπορεί να χρεώνει στα πλοία κάποια ελάχιστα «τεχνικά έξοδα» (συντήρηση φάρων, περιβαλλοντική προστασία κλπ) και όχι τα ληστρικά διόδια που ήθελε το Ιράν. Το Ιράν απέρριψε οργισμένα αυτή την πρόταση του Ομάν. Τότε το Ομάν άφησε όλα τα πλοία, όπως είχε κάθε δικαίωμα, να περνάνε ελεύθερα από τα δικά του 12 μίλια στη νότια πλευρά των Στενών. Αμέσως μετά από αυτή την κίνηση του Ομάν οι μουλάδες χτύπησαν τα πλοία ισχυριζόμενοι εντελώς απατεωνίστικα ότι τάχα η συμφωνία που υπέγραψαν με τις ΗΠΑ δέσμευε στο σημείο 5 το Ομάν να μην απελευθερώσει ούτε τα δικά του χωρικά του ύδατα αφού τάχα δεν είχε συζητήσει προηγούμενα και συμφωνήσει για το ζήτημα αυτό το Ιράν.

Μόλις το Ιράν επιτέθηκε στα πρώτα πλοία που πέρασαν από τον δίαυλο του Ομάν ο Τραμπ απάντησε βομβαρδίζοντας στρατιωτικές βάσεις του Ιράν. Όμως σε αντίθεση με τον προηγούμενο πόλεμο όπου οι ΗΠΑ, μαζί με το Ισραήλ, ήταν η πιο επιθετική και πιο άδικη πλευρά του πολέμου, σε αυτόν το νέο πόλεμο η νέα ηγεσία των μουλάδων είναι ο πιο επιθετικός και πιο άδικος πόλος. Στην ουσία τώρα έχουμε μπροστά μας για πρώτη φορά ένα Ιράν που δρα με την ίδια κατακτητική λογική των δύο ιμπεριαλισμών του νεοχιτλερικού Άξονα που το προστατεύουν, της Ρωσίας και της Κίνας.

Μόνο ένα παγκόσμιο πλατύ δημοκρατικό μέτωπο μπορεί να μπει εμπόδιο στην κατοχή των Στενών, οπότε και στην κυριαρχία στον Κόλπο των μουλάδων ληστών

Το μεγάλο ερώτημα είναι τι κάνουν τώρα οι φιλειρηνικές χώρες και λαοί απέναντι στους ιρανούς ληστές αλλά και απέναντι στον προβοκάτορα Τραμπ. Γιατί όλα δείχνουν ότι ο νέος πόλεμος που αυτός διεξάγει δεν διαφέρει από τον προηγούμενο στο εξής καίριο σημείο: Κανείς στρατός δεν μπορεί να εμποδίσει έναν άλλο να κλείνει θαλάσσια Στενά αν δεν χρησιμοποιήσει το μόνο τρόπο που είναι αναγκαίος -αν και όχι ικανός- για να το πετύχει αυτό, αν δηλαδή δεν πολεμήσει στο έδαφος με πελώρια αριθμητική ισχύ και ταυτόχρονα αποδεχόμενος μεγάλες ανθρώπινές απώλειες. Αυτό όμως το αποκλείει ο αμερικάνικος λαός ειδικά με αυτήν την ηγεσία που επί χρόνια του υποσχόταν ειρήνη και όχι ξένες επεμβάσεις, και βέβαια, ακόμα περισσότερο, το αποκλείει ο ίδιος ο αφοσιωμένος στον Άξονα πρόεδρος.

Δυστυχώς εκεί που έχουν φτάσει τα πράγματα ο μόνος τρόπος για να μην καταλάβουν οι μουλάδες φασίστες και οι πληρεξούσιοι τους τα Στενά είναι ένας πόλεμος, που δεν θα έχουν την ηγεσία του οι ΗΠΑ του προβοκάτορα. Σε έναν τέτοιο πόλεμο την ηγεσία μπορούν να την έχουν μόνο οι χώρες του Περσικού Κόλπου και της Ερυθράς Θάλασσας που στραγγαλίζονται από το κλείσιμο τους και που οι λαοί του Τρίτου Κόσμου, ιδιαίτερα οι αραβικοί λαοί, αναγνωρίζουν το δικαίωμα τους να τον κάνουν. Αυτές τις χώρες μπορούν να τις βοηθήσουν οι εξαρτημένες από ξένους υδρογονάνθρακες βιομηχανικές δημοκρατικές χώρες της Ευρώπης του Δυτικού Ειρηνικού (η Ιαπωνία και η Ν. Κορέα) σε πολιτικό οικονομικό και εξοπλιστικό επίπεδο αλλά όχι να ηγηθούν σε έναν τέτοιο πόλεμο επειδή είναι νωπές οι μνήμες στους αραβικούς λαούς από τις αποικιακές και πρόσφατες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις τους. Όμως όλες αυτές οι χώρες μπορούν και πρέπει να απαντήσουν από τώρα πολιτικά, οικονομικά και με εξοπλισμούς στους ιρανούς ληστές, στους ρωσοκινέζους προστάτες τους και στους τραμπικούς προβοκάτορες, διαμορφώνοντας ένα πολύ πλατύ διεθνές δημοκρατικό μέτωπό αντίστασης. Αυτό το μέτωπο μπορεί να ξεκινήσει με μια πολιτική μάχη στον ΟΗΕ για να καταδικάσει το Ιράν και να προτείνει μέτρα ενάντια του για την με θράσος διακηρυγμένη απόφαση του να ελέγξει τα Στενά. Έτσι θα αποκάλυπτε τους ρωσοκινέζους προστάτες του Ιράν με το βέτο που οπωσδήποτε αυτοί θα βάζανε στο Συμβούλιο Ασφαλείας σε κάθε τέτοια απόφαση. Ένα τέτοιο μέτωπο του Τρίτου με τον Δεύτερο Κόσμο θα μπορούσε να βάλει τις βάσεις από τώρα για τη συγκρότηση μιας διεθνούς πολιτικής και στρατιωτικής δύναμης που παράλληλα με τις διπλωματικές προσπάθειες θα προετοιμαζόταν για να πολεμήσει κάποια στιγμή τον Άξονα και τους προστατευόμενους του και στο νότια και στα ανατολικά μέτωπα. Ένας τέτοιος πόλεμος θα ήταν εθνικοαπελευθερωτικός από την πλευρά των στραγγαλισμένων από το Ιράν υπόλοιπων χωρών του περσικού Κόλπου και όσων χωρών θα πολεμούσαν δίπλα τους με αποκλειστικό σκοπό να ανοίξουν τα Στενά. Εννοείται ότι αυτό το μέτωπο είναι υποχρεωμένο να δείξει το μεγαλύτερο σεβασμό στην εδαφική ακεραιότητα του Ιράν και στη ζωή και στα μέσα παραγωγής του ιρανικού λαού.

Βέβαια σήμερα ένα πλατύ δημοκρατικό μέτωπο, που μπορεί να φτάσει σε ανοιχτό πόλεμο με ένα ληστρικό Ιράν χωρίς την ηγεσία των σημερινών ΗΠΑ επ’ ουδενί θα το ανεχόταν ο προβοκάτορας. Αυτός δεν θέλει κανέναν αντιπερισπασμό όσο διεξάγει το είδος πόλεμου που διευκολύνει τους μουλάδες να πετύχουν τον νέο κύριο στόχο τους που είναι να ελέγξουν για λογαριασμό του Άξονα κυρίως το Ορμούζ. Αυτό δηλαδή που κάνει ο Τραμπ είναι να επαναλαμβάνει, χωρίς προς το παρόν να χρησιμοποιεί το Ισραήλ, εκείνο που έκανε στον τελευταίο πόλεμο: Βομβαρδίζει στρατιωτικές βάσεις και υποδομές και υπόσχεται νίκη την ώρα που οι μουλάδες βομβαρδίζουν με τους καλοκρυμμένους πυραύλους και τους εκτοξευτήρες τους τις χώρες του Κόλπου, που έχουν όλες αμερικάνικες βάσεις επειδή ως τώρα πίστευαν ότι έτσι θα προστατευτούν από το Ιράν. Το αποτέλεσμα είναι ότι αυτές έχουν αρχίσει να ταλαντεύονται όλο και περισσότερο και να αναζητούν συμβιβασμό με τους μουλάδες. Αν το Ιράν πετύχει να ελέγξει τα Στενά ο Άξονας θα μπορεί να εκβιάζει πολιτικά αυτές τις χώρες και μετά όλη τη Μέση Ανατολή. Η στρατηγική του Άξονα, όσο τη βλέπουμε να αναπτύσσεται, είναι να ενώσει το σιίτικο και τον σουνίτικο φασισμό για να υποτάξει όλη τη Μέση Ανατολή στη μεγάλη συμμαχία που προετοιμάζει μεθοδικά ανάμεσα στους μουλάδες του Ιράν και στον σουνίτη ισλαμοναζί, εγκάθετο της Μόσχας και γι’ αυτό προστατευόμενο του Τραμπ, Αλ Σάαρα. Η βασική αρχή διεξαγωγής του πολέμου του Τραμπ είναι να χτυπάει το Ιράν τόσο όσο χρειάζεται ώστε από τη μια οι μουλάδες να αντέχουν, (ενώ θα προσφεύγουν παράλληλα όλο και περισσότερο στη ρωσοκινέζικη προστασία), ενώ από την άλλη θα ανεβαίνουν διαρκώς οι τιμές των υδρογονανθράκων και ο πληθωρισμός στις ΗΠΑ και γενικά στη Δύση, ώστε οι εργαζόμενες μάζες εκεί να απαιτούν από την κυβέρνηση Τραμπ μια κατάπαυση πυρός πάσει θυσία, δηλαδή ικανοποίηση των απαιτήσεων του Ιράν. Μάλιστα ο ενεργειακός εκβιασμός των βιομηχανικών χωρών του β κόσμου, δηλαδή της Ευρώπης και του Δυτικού Ειρηνικού μέσα από μια τέτοια αύξηση τιμών μπορεί αυτή τη φορά να γίνει πιο επώδυνη οικονομικά από όσο αυτή της προηγούμενης φάσης του πόλεμου, επειδή τα παγκόσμια στρατηγικά αποθέματα υδρογονανθράκων έχουν στο μεταξύ μειωθεί ενώ είναι αρκετά κοντά ο χειμώνας στο βόρειο ημισφαίριο.

Κατά την άποψη μας ζούμε μια στιγμή που παρόλη την οικονομική δυσκολία, που έχει για την Ευρώπη ένα ενεργειακό χτύπημα από το Νότο - την ίδια στιγμή που την πιο μεγάλη της απειλή τη δέχεται από την Ανατολή - αυτό της δίνει την ευκαιρία να δεθεί πολιτικά, οικονομικά και αμυντικά βαθύτερα από ποτέ με τον αραβομουσουλμανικό κόσμο που είναι τόσο ευάλωτος στον αντισημιτικό αντιδυτικισμό που προωθεί ο Άξονας. Ως τώρα η Ευρώπη έχει επικεντρωθεί σχεδόν αποκλειστικά στην ανατολική απειλή και αφήνει τον Τραμπ να οργιάζει ανεμπόδιστα στη Μέση Ανατολή. Όμως η Ρωσία περικυκλώνει και επιχειρεί να διασπάσει την Ευρώπη κυρίως από εκεί, επειδή από εκεί είναι πιο ανοχύρωτη και πολιτικά (ειδικά από τον αντισημιτισμό) και οικονομικά. Μάλιστα η Ρωσία έχει αναθέσει στον Τραμπ αλλά και στην επεκτατική ηγετική ομάδα του Ισραήλ που δρα αντικειμενικά σαν προβοκάτορας υπέρ του αντισημιτισμού, το καθήκον να ξεκόψουν ιδιαίτερα την Ευρώπη από τις αραβομουσουλμανικές μάζες. Η Ευρώπη οφείλει να κάνει το αντίθετο: Να ενωθεί με αυτές τις μάζες ιδιαίτερα εκεί που η Ρωσία τη χτυπάει δι’ αντιπροσώπων. Η μάχη ενάντια στο ληστή των Στενών του Ορμούζ και από χθες των Στενών του Μαμπ Ελ Μαντέμπ είναι μια μάχη τόσο ζωτική για την Ευρώπη όσο η μάχη της Ουκρανίας. Η Ευρώπη ενώ πρέπει να συνεχίσει να διαχωρίζεται αποφασιστικά από κάθε πόλεμο υπό την ηγεσία του Τραμπ πρέπει να ενοποιήσει την αντίσταση της σε αυτά τα δυο μέτωπα και όχι να τα ξεχωρίσει. Έτσι, με πρωτοπόρα την πολεμικά και τεχνολογικά έμπειρη στο μοντέρνο πόλεμο Ουκρανία, θα πρέπει να βοηθήσει την άμυνα των αραβικών χωρών απέναντι στους μουλάδες και τους προστάτες τους και να ετοιμαστεί, αν χρειαστεί, ακόμα και να πολεμήσει κάποια στιγμή δίπλα τους ενάντια στο Ιράν, όπως ετοιμάζεται να πολεμήσει τη νεοχιτλερική Ρωσία δίπλα στην Ουκρανία. Ταυτόχρονα σημαίνει ότι η Ευρώπη πρέπει οπωσδήποτε να κερδίσει την Τουρκία σε αυτό το μέτωπο. Όχι μόνο γιατί αυτή κρατάει ακόμα τα Στενά του Βοσπόρου κλειστά στη Ρωσία αλλά γιατί συνδέει τη Μέση Ανατολή και ειδικά το χώρο των υδρογονανθράκων, με την Ευρώπη. Το σχέδιο της Ρωσίας να χρησιμοποιήσει τους πιο σκληρούς τούρκους αντισημίτες και ευρασιατιστές, τους έλληνες σοβινιστές και την ισραηλινή ακροδεξιά για να την απομονώσει από την Ευρώπη, πρέπει να αποτύχει. Εκείνος που πρέπει πρώτα να απομονωθεί και να ηττηθεί στο Νότο είναι το σημερινό χειρότερο Ιράν όλων των εποχών.

*Ο Βανς είναι το αληθινό πρόσωπο του διπρόσωπου Τραμπ. Ο Βανς δηλαδή δεν έχει την ανάγκη να παριστάνει όπως ο Τραμπ ταυτόχρονα τον αρχηγό και των δύο βασικών αντίπαλων ιμπεριαλιστικών τάσεων του ρεπουμπλικανικού κόμματος στις οποίες στηρίζεται η εξουσία του. Αυτές είναι από τη μια η απομονωτιστική που θέλει απόλυτη κυριαρχία βασικά στην αμερικάνικη ήπειρο, που την εκπροσωπεί ο Βάνς, και η οποία είναι αντικειμενικά υπέρ του ρωσοκινεζικού Άξονα, των αντισημιτών και του Ιράν, και από την άλλη είναι η παγκοσμιοποιητική επεμβατική που είναι γενικά κατά του ρωσοκινεζικού Άξονα, , ιδιαίτερα κατά της Κίνας, υπέρ του Ισραήλ κατά και του Ιράν την οποία εκπροσωπεί ο ΥΠΕΞ Ρούμπιο. Σαν εκπρόσωπος μιας μόνο τάσης και όχι δύο αντιθέτων ο Βανς δεν είναι υποχρεωμένος να παριστάνει τον τρελό, όπως ο Τραμπ, που λέει την ίδια στιγμή το ένα πράγμα για να ικανοποιεί τη μια τάση και σε λίγο το αντίθετο του για να ικανοποιεί την άλλη. Στην προκειμένη περίπτωση ο Τραμπ-Βανς δεν μπορούσαν να περάσουν από την τάση Ρούμπιο το δικαίωμα του Ιράν να παίρνει διόδια χωρίς να υποχρεωθούν πρώτα να του κάνουν έναν νέο πόλεμο και να τον χάσουν όπως και τον προηγούμενο με τον οποίο οι μουλάδες κέρδισαν τα πάντα εκτός από τα διόδια, εκτός δηλαδή από τον έλεγχο των υπόλοιπων 7 χωρών του Κόλπου.