Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι η ίδια η Αγγλία, ενώ το πλήγμα έγινε ενάντια σε μια δικιά της στρατιωτική βάση, δεν ανησύχησε. Ακόμα πιο χαρακτηριστικό είναι ότι ενώ έγινε μια τόσο μεγάλη κινητοποίηση από την ελληνική και την κυπριακή πλευρά (βλέπε δύο φρεγάτες και τέσσερα μαχητικά) ώστε να γίνει αυτό το πλήγμα ζήτημα πανευρωπαϊκής άμυνας, η κυπριακή πλευρά βρήκε τη στιγμή αυτή την πιο κατάλληλη για να συγκρουστεί πολιτικά με την Αγγλία, αντί να αναζητήσει τη μεγαλύτερη δυνατή ενότητα μαζί της όπως θα απαιτούσε η συνθήκη μιας κοινής απειλής.
Δηλαδή ο πρόεδρος της Κύπρου Χριστοδουλίδης έθεσε θέμα ιδιοκτησίας, ίσως και παραμονής, των βρετανικών βάσεων στην Κύπρο υπογραμμίζοντας σε δηλώσεις του προς τους δημοσιογράφους «την πιθανότητα να επανεκκινήσουν οι συζητήσεις για τις βάσεις», τονίζοντας ότι «οι όποιες επιθέσεις έχουν γίνει μέχρι στιγμής στην Κύπρο αφορούν αποκλειστικά τις βρετανικές βάσεις». Αυτό το «αποκλειστικά» του Χριστοδουλίδη ήθελε να τονίσει το ότι η Κύπρος στοχοποιήθηκε από το Ιράν εξαιτίας των αγγλικών βάσεων. Αυτή τοποθέτηση έγιβε όταν όλοι γνώριζαν ότι ήταν ο Τραμπ αυτός που εκβίαζε από την πρώτη στιγμή την Αγγλία απαιτώντας να χρησιμοποιήσει τις βάσεις της για την επίθεση του στο Ιράν και ότι αυτή, παρά τους πολύ στενούς πολιτικοστρατιωτικούς της δεσμούς με τις ΗΠΑ, αντιστάθηκε με ένταση σε αυτή την πίεση, και την ίδια στάση υιοθέτησε λίγο μετά όλη η Ευρώπη. Δηλαδή ενώ είναι αλήθεια ότι αποτελεί ένα αποικιακό υπόλειμμα η ιδιοκτησία του εδάφους των βρετανικών βάσεων από το Ενωμένο Βασίλειο και όχι από την Κύπρο, αποτελεί μια διασπαστική αντιευρωπαϊκή κίνηση να βάζει τώρα αυτό το ζήτημα με αυτό τον τρόπο η κυπριακή πλευρά.
Αλλά ακόμα πιο ελεεινή και διασπαστική για την ευρωπαϊκή ενότητα απέναντι στον Αξονα ήταν η στάση της ελληνικής κυβέρνησης με την αποστολή των Πάτριοτ στην Κάρπαθο με πρόσχημα την υπεράσπιση της Κύπρου. Εδώ ο Δένδιας δεν φρόντισε καν να βρει ένα πρόσχημα της προκοπής. Κι αυτό γιατί η απόσταση Καρπάθου-Κύπρου σε ευθεία γραμμή είναι περίπου 613 χιλιόμετρα, ενώ η εμβέλεια του ραντάρ των Πάτριοτ φτάνει τα 170 χλμ. και το βεληνεκές των πυραύλων του τα 150 χλμ. Άρα, υπολείπονται γύρω στα 460 χλμ. για να φτάσει ένας πύραυλος Πάτριοτ στο πιο κοντινό προς την Κάρπαθο σημείο της Κύπρου, ώστε να την προστατέψει. Ειδικά μάλιστα αυτή η κάλυψη δεν έχει νόημα για ένα ντρόουν που έρχεται από τη Μέση Ανατολή, δηλαδή από την ακριβώς αντίθετη περιοχή από εκείνη που ελέγχει ο Πάτριοτ. Χώρια που είναι εντελώς ασύμφορο να χρησιμοποιηθεί ένας πύραυλος Πάτριοτ, που κοστίζει 3-4 εκατομμύρια δολάρια, για να χτυπηθεί ένα ντρόουν που κοστίζει γύρω στα 30.000 δολάρια. Άλλωστε πόσα φτηνά ντρόουν θα μπορούσε να αναχαιτίσει μια συστοιχία Πάτριοτ;
Αφού λοιπόν η αποστολή των Πάτριοτ στην Κάρπαθο εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε να προστατέψει ούτε την Κύπρο ούτε την ανατ. Μεσόγειο, τότε γιατί στάλθηκαν εκεί από το Δένδια βεβαίως με την έγκριση του Μητσοτάκη;
Η απάντηση μπορεί να δοθεί μόνο αν δει κανείς τη γενική εικόνα της τωρινής φάσης που διέρχονται οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, αν δηλαδή ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι σύσσωμο το πολιτικό καθεστώς κάνει ό,τι μπορεί για να απομονώσει την Τουρκία από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, να τορπιλίσει τη συμμετοχή της στη «Συμμαχία των Προθύμων» και στο SAFE και να τη στείλει στα νύχια μιας νότιας αντιευρωπαϊκής συμμαχίας με τη Συρία, το Ιράν και τελικά με τη Ρωσία, αν και με αυτήν η Τουρκία έχει πολύ περισσότερες αντιθέσεις από όσες έχει με την Ευρώπη. Αυτό που ενοχλεί πολύ τη Ρωσία και τους τουρκοφάγους σοβινιστές της χώρας μας είναι ότι από τότε που η Τουρκία βοήθησε στρατιωτικά την Ουκρανία και έκλεισε και τα Στενά, η ΕΕ έκανε στην Τουρκία μεγάλα ανοίγματα ενώ και αυτή, συμπεριλαμβανόμενης της υπό διωγμό δημοκρατικής αντιπολίτευσης, δηλώνει σε κάθε ευκαιρία τη βούλησή της να ενδυναμώσει και να κάνει πιο στενές τις σχέσεις της τόσο με την ΕΕ όσο και με το ΝΑΤΟ.
Η αποστολή των Πάτριοτ στην Κάρπαθο είναι στην ουσία μια μεγάλη προβοκάτσια καθώς παραβιάζει με τον πιο χτυπητό τρόπο την υποχρέωση της Ελλάδας από τις συνθήκες της Λοζάνης και του Παρισιού που έχει υπογράψει να μην στρατιωτικοποιήσει τα Δωδεκάνησα. Η αποστολή έγινε σκόπιμα για να προκαλέσει την οξεία αντίδραση της Τουρκίας. Αυτή για να μην τα χαλάσει με την Ευρώπη αντέδρασε με αρκετά πιο ήπιους τόνους απ’ ό,τι προσδοκούσαν οι ρωσόδουλοι και πρώτος απ όλους ο Δένδιας. Ο εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών είχε αυτή τη φορά δίκιο όταν είπε: «ότι δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ορισμένοι κύκλοι, επιδιώκοντας να εκμεταλλευτούν τις πρόσφατες εξελίξεις στην περιοχή μας και προσπαθώντας σε κάθε ευκαιρία να δηλητηριάσουν τις διμερείς μας σχέσεις με τον σύμμαχό μας στο ΝΑΤΟ, την Ελλάδα, επιχειρούν να δημιουργήσουν ένα νέο τετελεσμένο. Οποιοδήποτε βήμα που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και λαμβάνεται από αυτούς τους κύκλους, οι οποίοι οι ίδιοι κατηγορούν την Τουρκία για αναθεωρητισμό, είναι άκυρο και ανυπόστατο. Ακόμη πιο ειρωνικό είναι το γεγονός ότι η ίδια αυτή νοοτροπία, η οποία στο παρελθόν επιδίωξε τη συλλογική εξόντωση των Τουρκοκυπρίων, συνιδιοκτητών του νησιού, τώρα ισχυρίζεται ότι θα τους προστατεύσει» (σ.σ.: αυτό το τελευταίο αναφέρεται στην πρωτοφανή δήλωση Δένδια ότι οι φρεγάτες και τα μαχητικά που στάλθηκαν στην Κύπρο προστατεύουν και τους Τουρκοκύπριους!).
Ένας αντικειμενικός παρατηρητής θα διαπίστωνε ότι μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και ιδίως μετά τη συμπερίληψή της στη «Συμμαχία των προθύμων» προκειμένου να φτιάξει τις σχέσεις της με την Ευρώπη, η Τουρκία έχει σταματήσει την παλιά πολιτική της να απαντάει στις προκλήσεις των ελλήνων ρωσόφιλων και σοβινιστών με δικούς της τσαμπουκάδες και παράνομες διεκδικήσεις, όπως με τις Γκρίζες ζώνες και με τη μη αναγνώριση οποιασδήποτε υφαλοκρηπίδας στα νησιά. Το αποτέλεσμα είναι μια αρκετά προσεκτική στάση στις σχέσεις της με την Ελλάδα: Έτσι οι υπερπτήσεις πολεμικών της αεροπλάνων πάνω από ελληνικά νησιά έχουν ουσιαστικά μηδενιστεί, ενώ και οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου έχουν μειωθεί στο ελάχιστο.
Σε αυτή την τούρκικη στάση δεν μπορεί να απαντήσει ανοιχτά εχθρικά η ελληνική διπλωματία γιατί αλλιώς θα εκτεθεί στην ΕΕ. Έτσι ψάχνει για ευκαιρίες που θα της επιτρέψουν να χαλάσει την ατμόσφαιρα της ευρωπαϊκής προσέγγισης με την Τουρκία. Αυτό έκανε ο Δένδιας με την αποστολή των Πάτριοτ στην Κάρπαθο πάνω στην ευρω-κυπριακή εκδήλωση ενότητας, χτυπώντας την Τουρκία όχι σε ένα σημείο που είναι αδύναμη πχ με την πόντιση του καλωδίου σε χώρο που η υφαλοκρηπίδα ανήκει στην Ελλάδα, αλλά σε ένα σημείο που η Τουρκία έχει δίκιο και γι αυτό συνήθως αντιδρά πιο έντονα: στην αποστρατιωτικοποίηση των Δωδεκανήσων. Αυτό λέγεται προβοκάτσια και με πατριωτικά χρώματα καλύπτει μια αντιπατριωτική αλλά και αντιευρωπαϊκή και φιλορώσικη πολιτική.
Σκοπός του άρθρου αυτού δεν είναι να αναφερθεί διεξοδικά στο ζήτημα αυτό, αλλά θα ήταν χρήσιμο να ασχοληθούμε με τους όρους της Συνθήκης του Παρισιού του 1947, για να δούμε αν πράγματι οι ελληνικές κυβερνήσεις (ακόμη περισσότερο η σημερινή) τηρούν το Διεθνές Δίκαιο, όπως διαρκώς υποστηρίζουν, και αν πράγματι τιμούν την υπογραφή τους:
«Άρθρον 14: 1. Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρει κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου τας κατωτέρω απαριθμουμένας, ήτοι: Αστυπάλαιαν, Ρόδον, Χάλκην, Κάρπαθον, Κάσον, Τήλον, Νίσυρον, Κάλυμνον, Λέρον, Πάτμον, Λιψόν, Σύμην, Κω και Καστελλόριζον, ως και τας παρακειμένας νησίδας. 2. Αι ανωτέρω νήσοι θα αποστρατιωτικοποιηθώσι και θα παραμείνωσι αποστρατιωτικοποιημέναι» (η επισήμανση δική μας).
Και, για να μην υπάρξει η παραμικρή παρανόηση του όρου «αποστρατιωτικοποίηση», η Συνθήκη αυτή στο Παράρτημα Δ΄ αναφέρει τα εξής: «ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΟΡΩΝ “ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΙΣ” ΚΑΙ “ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ” (ίδε άρθρα 11, 14, 49 και άρθρον 3 του παραρτήματος VI). Εν τη παρούση συνθήκη οι όροι “αποστρατιωτικοποίησις” και “αποστρατιωτικοποιημένος” θα θεωρώνται ως απαγορεύοντες επί του εν λόγω εδάφους και των συναφών χωρικών υδάτων πάσαν ναυτικήν, στρατιωτικήν ή πολεμικής αεροπορίας εγκατάστασιν, οχύρωσιν, και των σχετικών οπλισμών αυτών, τεχνητά, στρατιωτικά, ναυτικά και αεροπορικά εμπόδια· την χρησιμοποίησιν βάσεων υπό στρατιωτικών, ναυτικών ή της πολεμικής αεροπορίας μονάδων ή την μόνιμον ή προσωρινήν στάθμευσιν των αυτών μονάδων· την στρατιωτικήν εκπαίδευσιν πάσης μορφής και την κατασκευήν πολεμικού υλικού».
Τι απαντάει σ’ αυτά η ελληνική κυβέρνηση; Απαντάει ως εξής: «Μονομερείς αιτιάσεις περί αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου είναι ανυπόστατες και έχουν απορριφθεί επανειλημμένως στο σύνολό τους. Το καθεστώς των ελληνικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου διέπεται από τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης του 1923, τη Σύμβαση του Montreux του 1936 και τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947, στην οποία μάλιστα η Τουρκία δεν είναι καν συμβαλλόμενο μέρος. Οι συνθήκες αυτές δεν καταλείπουν καμία αμφιβολία για το καθεστώς των νησιών» (euronews, όπ. π.).
Βλέπουμε λοιπόν πως η ελληνική κυβέρνηση αντιστρέφει την πραγματικότητα όταν μιλάει για τήρηση του Διεθνούς Δικαίου.
Το ότι η εγκατάσταση των Πάτριοτ στην Κάρπαθο είναι μια προβοκάτσια φαίνεται και από κάτι άλλο. Ενώ στο ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των Δωδεκανήσων η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται σε μη συμμόρφωση με το διεθνές δίκαιο και θα περίμενε κανείς να κάνει την αποστολή των Πάτριοτ διακριτικά, για να μη δώσει το περιθώριο στην Τουρκία να αντιδράσει, αυτή έκανε το ακριβώς αντίθετο: φρόντισε με όλες τις τυμπανοκρουσίες να δώσει στη δημοσιότητα βίντεο με τα φορτηγά της αποστολής να κινούνται στο νησί της Καρπάθου, ακριβώς για να προκαλέσει την έντονη αντίδραση της. Μάλιστα για να οξύνει κι άλλο τις διμερείς σχέσεις, έστειλε Πάτριοτ και στη Θράκη, πάλι δηλαδή στα σύνορα με τη Τουρκία, με το πρόσχημα αυτή τη φορά ότι προστατεύει τη Βουλγαρία από ντρόουν! Βέβαια στη Θράκη το ελληνικό κράτος έχει δικαίωμα να εγκαταστήσει όσους Πάτριοτ θέλει. Όμως το ότι το κάνει αυτό τη στιγμή που έχει κάνει την πρόκληση της Καρπάθου και μάλιστα λίγες μέρες αφότου ο Μητσοτάκης έκανε έστω στα λόγια μια επίσκεψη εκτόνωσης αντιθέσεων στην Τουρκία δείχνει ότι οι Πάτριοτ στη Θράκη έχουν σα μόνο στόχο να επιδεινώσουν τις ήδη εύθραυστες σχέσεις των δύο χωρών.
Θυμόμαστε επίσης πως όταν η Ουκρανία ζητούσε από την Ελλάδα Πάτριοτ για να υπερασπιστεί τον εναέριο χώρο της από τους ρώσικους βαλλιστικούς πυραύλους -και μάλιστα ορισμένες νατοϊκές χώρες πίεζαν την Ελλάδα να το κάνει-, ο Μητσοτάκης σφυρούσε αδιάφορα. Τώρα που βρέθηκε η χρυσή δικαιολογία-πρόσχημα του χτυπήματος στην Κύπρο έσπευσε να «προστατέψει» ακόμα και τη Βουλγαρία σ’ ένα δευτερόλεπτο.
Ας αφήσει τα διπλά παιχνίδια της η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Αυτή παριστάνει ότι τάχα ακολουθεί πολιτική ειρήνης την ώρα που μαζί με τους τουρκοφάγους του ΠΑΣΟΚ και τους ρωσόδουλους κλασικούς φασίστες αδειάζει διαρκώς βενζίνη στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Από αυτή τη διεθνή, και όχι την εσωτερική πλευρά, ο «μετριοπαθής» και «ρεαλιστής» Μητσοτάκης είναι πολύ πιο επικίνδυνος από τον Δένδια. Γιατί έχει περάσει όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και στην Τουρκία το παραμύθι ότι ο ίδιος θέλει την ειρήνη αλλά δεν τον αφήνει ο Δένδιας επειδή τάχα αυτός ξεσηκώνει ενάντια στην Τουρκία την κοινή γνώμη. Στην πραγματικότητα μόνο στο ύφος διαφέρει ο Μητσοτάκης από το Δένδια και είναι αυτός σαν πρωθυπουργός που δουλεύει την αντιτούρκικη ατμόσφαιρα σε όλη τη ΝΔ και γενικά στη χώρα. Είναι πολύ λίγα τα ηγετικά στελέχη μέσα στη ΝΔ που θέλουν πραγματικά μια ελληνοτουρκική ειρήνη και δεν τολμάνε να αντιπαρατεθούν στον τάχα φιλοευρωπαίο Μητσοτάκη, οπότε αυτός πείθει και πολλούς δημοκρατικούς ανθρώπους που ακολουθούν τη ΝΔ ότι ο μεγαλύτερος εχθρός της Ελλάδας δεν είναι η Ρωσία, αλλά η Τουρκία.
Έτσι την ώρα που ο προβοκάτορας Τραμπ επικεφαλής μιας υπερδύναμης σε παρακμή και ο Νετανιάχου επικεφαλής ενός Ισραήλ που αυτοκτονεί με την αυταπάτη ότι μπορεί να νικήσει τον αντισημιτισμό στρατιωτικά γιγαντώνοντας τον πολιτικά, κατασκευάζουν το χειρότερο και πιο ρωσόφιλο Ιράν όλων των εποχών, οι δικοί μας ρωσόφιλοι , μαχαιρώνουν γλυκά την Ευρώπη στο μαλακό της υπογάστριο για να μετατρέψουν το φύλακα των Στενών σε εχθρό της. Ταυτόχρονα συστρατεύουν και το Ισραήλ στο αντιευρωπαϊκό μέτωπο τους ενάντια στην Τουρκία επικαλούμενοι τον αντισημιτισμό ενός τμήματος της αστικής της τάξης που πάντως είναι κυρίως εθνικιστικού χαρακτήρα. Είναι επίσης ελάχιστα ωστόσο γνωστό στη χώρα μας ότι το πιο σκληρό αντισημιτικό τμήμα του ΑΚP, η φράξια Ερμπακάν, διασπάστηκε τελευταία από το AKP και απειλεί να το ρίξει από την εξουσία κατηγορώντας το σαν κατευναστικό και ταλαντευόμενο απέναντι στο Ισραήλ.
Με λίγα λόγια ενώ η Ευρώπη απειλείται από την Ανατολή στρατιωτικά, από το Νότο ενεργειακά και από τη Δύση του Τραμπ με διάσπαση, δηλαδή περνάει τις πιο δύσκολες ώρες της ύπαρξης της οι έλληνες κολαούζοι του Πούτιν καταναλώνουν όλη τους την ενέργεια στο να σκαρφίζονται τρόπους να χάσει τα Στενά και την Ανατολική Μεσόγειο.
- Το να έχει ιδιοκτησία στο έδαφος των βάσεων ήταν μια αποικιακού τύπου απαίτηση της Αγγλίας στα 1950 προκειμένου να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της Κύπρου. Σε αυτήν την απαίτηση είχε υποχωρήσει τότε κυρίως η ελληνική αστική τάξη και ανάγκασε και την πιο αδύναμη κυπριακή που έκανε τότε τον εθνικοανεξαρτησιακό της αγώνα να τη δεχτεί.