Επειδή κουβαλάει επίσης το στίγμα ότι ο Μανιαδάκης, επικεφαλής των μηχανισμών ασφαλείας της δικτατορίας του Μεταξά, επέλεξε να παραδώσει τη συντριπτική πλειονότητα των κομμουνιστών και αντιφασιστών πολιτικών κρατουμένων στις ναζιστικές αρχές Κατοχής (με εμβληματικότερη την παράδοση του Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ, Νίκου Ζαχαριάδη), ο ακροδεξιός ταγματαλητισμός προσπαθεί, χρησιμοποιώντας τις συκοφαντίες του χρεοκοπημένου τροτσκισμού, να πετάξει από πάνω του τη σχετική ευθύνη, ισχυριζόμενος ότι οι κομμουνιστές πολιτικοί κρατούμενοι της Ακροναυπλίας, πολλοί από τους οποίους αργότερα εκτελέστηκαν στην Καισαριανή, μπορούσαν να δραπετεύσουν, αλλά δεν το έπραξαν, επειδή τάχα θεωρούσαν τους Γερμανούς κατακτητές φιλική δύναμη λόγω του συμφώνου μη επίθεσης Σοβιετικής Ένωσης - Γερμανίας (Ρίμπεντροπ - Μολότοφ), που βρισκόταν ακόμη τυπικά σε ισχύ. Πρόκειται για αντιιστορικές γελοιότητες ελάχιστα πειστικές, δεδομένου ότι η Ακροναυπλία είχε δεχτεί τη γραμμή του Α’ Γράμματος του Νίκου Ζαχαριάδη, που καλούσε τους κομμουνιστές να συμμετάσχουν πρωτοπόρα στον αμυντικό πόλεμο ενάντια στον ιταλικό φασισμό τον Οχτώβρη του ‘40 και, μάλιστα, με επιστολή των Γ. Ιωαννίδη - Κ. Θέου είχε ζητήσει οι κρατούμενοι να μεταβούν στο μέτωπο και να πολεμήσουν. Δεκάδες στελέχη του ΚΚΕ, εξάλλου, απέδρασαν από διάφορους νησιωτικούς τόπους εξορίας με την κατάρρευση του μετώπου και την αποχώρηση του βασιλιά και της κυβέρνησης του (έφυγαν για το Κάιρο), γεγονός που συντέλεσε στο ξαναστήσιμο του ΚΚΕ, ήδη από τον Ιούλιο του 1941, με τη συγκρότηση της Νέας Κεντρικής Επιτροπής.

Μιλάμε περισσότερο για την άμεση προσπάθεια του ψευτοΚΚΕ του Κουτσούμπα να οικειοποιηθεί τη μνήμη των 200 εκτελεσμένων ηρώων, μελών του πραγματικού ΚΚΕ, όταν πολιτικά στέκεται εντελώς στον αντίποδα τους. Δεν εννοούμε εδώ απλώς τη γενική εκ μέρους μας καταγγελία ότι το συγκεκριμένο κόμμα είναι ένα εντελώς διαφορετικό κόμμα από το παλιό ΚΚΕ, ένα πρακτορείο του ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού που στήθηκε το 1961, με το λεγόμενο “8ο Συνέδριο”, μετά τη διάλυση όλων των κομματικών οργανώσεων του ΚΚΕ το 1958 και στην Ελλάδα και στην πολιτική προσφυγιά. Αυτά τα έχει καταγγείλει το μ-λ κίνημα ήδη από τη δεκαετία του ‘60 και η ΟΑΚΚΕ στεντόρεια από την ίδρυσή της το 1985. Εννοούμε κυρίως την ξετσίπωτη πια την τελευταία 20ετία αναθεώρηση και άρνηση, εκ μέρους αυτού του πολιτικά εκτρωματικού πρακτορείου, της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα μας και ειδικά την ανοιχτή άρνηση εκ μέρους του ως λαθεμένης όλης της πολιτικοϊδεολογικής γραμμής με την οποία το ΚΚΕ (και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα της εποχής της Γ΄ Διεθνούς ευρύτερα) έστησε τα αντιφασιστικά, εθνικοαπελευθερωτικά και αντιιμπεριαλιστικά του μέτωπα, που το έκαναν πραγματικά μαζικό, εθνικό κόμμα, εξυψώνοντάς το στη συνείδηση του πιο ανήσυχου, πρωτοπόρου και προοδευτικού τμήματος του λαού μας. Αυτό οδήγησε δεκάδες χιλιάδες εργάτες, αγρότες, υπαλλήλους και διανοούμενους, τον ανθό του νεοελληνικού έθνους, να δέσουν τη μοίρα τους μαζί του και να υποβληθούν τόσο από το δυτικό ιμπεριαλισμό και τη ντόπια άρχουσα τάξη, όσο αργότερα και από το ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό σε ανείπωτα μαρτύρια, επειδή πάλεψαν για “μια καινούργια Ελλάδα της Δουλειάς, της Λεφτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση και από κάθε εκμετάλλευση, μ’ έναν πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό”, όπως σάλπιζε το ‘40 ο Ν. Ζαχαριάδης.

Το ψευτοΚΚΕ, με τη συνέργεια των ρώσικων αφεντικών του και του ελληνικού αστικού πολιτικού κόσμου, ξεκινώντας από τον Καραμανλή τον Α’, έχει υπεξαιρέσει τα σύμβολα και ποζάρει ως η τάχα “αδιαμφισβήτητη” ιστορική συνέχεια του παλιού ΚΚΕ, έχοντας δώσει στην αστική τάξη το 1974 τη μέγιστη εγγύηση εγκατάλειψης κάθε κομμουνιστικής επαναστατικής ιδεολογίας και δράσης, που είναι η εγκατάλειψη του προλεταριακού διεθνισμού. Αυτό το έκανε αλλάζοντας σιωπηρά τη θέση του για την ύπαρξη εθνικής μακεδονικής και εθνικής τουρκικής μειονότητας στη χώρα. Αυτό το αμιγώς καθεστωτικό κόμμα, “εθνικό” όχι με την έννοια του κόμματος μαζών που εκφράζει τους πόθους και τις βαθύτερες διαθέσεις των πιο πρωτοπόρων δυνάμεων του έθνους, αλλά με την έννοια των αγαστών σχέσεων με τον εκάστοτε πρόεδρο Δημοκρατίας, αρχιεπίσκοπο, αρχηγό του στρατού και της αστυνομίας, έχει το θράσος να διεκδικεί από το φιλικό του ελληνικό κράτος, αφού αποκτήσει τα φωτογραφικά ντοκουμέντα του μαρτυρίου των 200, να τα παραδώσει στον Περισσό ή έστω στους ελεγχόμενους από αυτόν δήμους.

Η άρνηση της ΕΑΜικής γραμμής και των λαϊκών αντιφασιστικών μετώπων είναι στον πυρήνα της δεξιάς σοσιαλφασιστικής, φιλοναζιστικής γραμμής του ψευτοΚΚΕ

Δεν σκοπεύουμε εδώ να κάνουμε μια εξαντλητική, λεπτομερή κριτική της γραμμής και ανάλυσης του ψευτοΚΚΕ για την ιστορία του παλιού ΚΚΕ. Αυτό θα το κάνουμε σε μια πορεία χρόνου, σε συνδυασμό με τη δική μας ανάλυση κύρια για την ηρωική δεκαετία του ‘40, υπό το φως του μαρξισμού-λενινισμού-μαοϊσμού και της πείρας που έχει συσσωρευτεί από το 1950, όταν στη Γ΄ Συνδιάσκεψή του το παλιό ΚΚΕ έκανε μια πρώτη, αρκετά γερή και στέρεα αποτίμηση εκείνων των χρόνων. Θα σταθούμε αποκλειστικά στις αδρές γραμμές, που όμως δίνουν καθαρό το περίγραμμα της σοσιαλφασιστικής, ακροδεξιάς αναθεώρησης της επαναστατικής γραμμής της Κομμουνιστικής Διεθνούς και του πραγματικού ΚΚΕ από τους ρωσόδουλους, καθεστωτικούς παραχαράκτες του Περισσού.

Το ερώτημα εδώ είναι: ως φορείς και εκπρόσωποι ποιας πολιτικής γραμμής βάδισαν χαμογελαστοί προς τον θάνατο από τα βόλια των ναζί οι 200 ήρωες της Καισαριανής το Μάη του 44; Και πόση σχέση έχει αυτή η γραμμή με εκείνη του κόμματος που, ντυμένο με τα ρούχα του πραγματικού ΚΚΕ, το οποίο σκότωσε, υποδύεται σήμερα τον ιδιοκτήτη της μνήμης τους, δηλαδή του ψευτοΚΚΕ;

Ήδη μετά την ήττα από τον Κόκκινο Στρατό στο Στάλινγκραντ, ο πόλεμος για τη χιτλερική Γερμανία είχε πάρει την κάτω βόλτα και λίγο αργότερα, με την απόβαση στη Νορμανδία, θα άνοιγε ο δρόμος για την οριστική συντριβή της. Ήδη λοιπόν από τα μέσα του 43, οι Γερμανοί προσπάθησαν και στην Ελλάδα και αλλού να συγκροτήσουν το δικό τους “πλατύ” μέτωπο, με τις πιο αντιδραστικές ανά χώρα δυνάμεις, στο όνομα της αντιμετώπισης του “κομμουνιστικού κινδύνου”. Αυτή για την Ελλάδα ήταν η εποχή του περάσματος από την “κυβέρνηση” του ναζιστή Λογοθετόπουλου σε εκείνη του αραχνιασμένου, παλαιοδεξιού αντικομμουνιστή Ράλλη και στη συγκρότηση των Ταγμάτων Ασφαλείας, κυρίως με απότακτους βενιζελικούς αξιωματικούς που μάλιστα αρχικά ήταν και αντιμοναρχικοί εκτός από αντικομμουνιστές (πράγμα που άλλαξε στην πορεία).

Σ’ αυτή τη συνθήκη, οι Γερμανοί προσπαθούσαν να διασπάσουν τις αγγλόφιλες και γενικά της μη ΕΑΜικές αντιστασιακές δυνάμεις στην Ελλάδα, στο όνομα του “ενιαίου αντικομμουνιστικού αγώνα”, εκμεταλλευόμενοι και τις πραγματικές συγκρούσεις μεταξύ ΕΑΜ και ΕΔΕΣ, ΕΚΚΑ κλπ. Η τακτική τους οδήγησε και σε σημαντικές επιτυχίες, όπως η διάσπαση του ΕΔΕΣ Αθήνας μεταξύ του ταγματασφαλίτικου, προδοτικού ΕΔΕΣ και του αγωνιστικού ΕΔΕΣ των ηρώων αντιφασιστών Γιαννακόπουλου και Λίτινα.

Τόσο το ΕΑΜ όσο και η αγγλόφιλη, αντιχιτλερική κυβέρνηση του Καΐρου στην προπαγάνδα τους χτυπούσαν αυτές τις προσπάθειες των ναζήδων, καταδικάζοντας και καλώντας σε αλύπητο χτύπημα στα Τάγματα Ασφαλείας και σε κάθε συνεργάτη του κατακτητή. Ειδικά το ΕΑΜ, με καθοδηγητικό του πυρήνα το ΚΚΕ, υπότασσε όλη την πολιτική του στο στόχο της εθνικής απελευθέρωσης και σε αυτή τη βάση συσπείρωνε τις μάζες των μελών και οπαδών του (παρά τις σημαντικές οπορτουνιστικές παρεκκλίσεις ακόμη και ανώτερων καθοδηγητικών στελεχών τόσο του Κόμματος όσο και του ΕΛΑΣ, που όμως ποτέ δεν έγιναν κεντρική κομματική και εαμίτικη γραμμή). Και, σε κάθε περίπτωση, το ΚΚΕ χτυπούσε επίσης αλύπητα την τροτσκιστική συνθηματολογία περί “ταξικού πολέμου για τη σοσιαλιστική επανάσταση” εν μέσω ναζιστικής κατοχής ως αντικειμενικά πεμπτοφαλαγγίτικη, διασπαστική και τελικά εγκληματική, αφού αντικειμενικά έβαζε εμπόδια στο πλάτεμα του μετώπου των δυνάμεων που μάχονταν για την ήττα του Άξονα, άρα χτυπούσε, καθυστερούσε και υπονόμευε τη μάχη και για την εθνική απελευθέρωση της Ελλάδας και για τη νίκη του παγκόσμιου αντιφασιστικού στρατοπέδου. Αυτή η γραμμή του ΚΚΕ αποδεικνυόταν αυτονόητα ορθή μέσα από το γεγονός ότι οι τροτσκιστικές φράξιες που την υποστήριζαν (και μάλιστα δεν εξέφραζαν ούτε καν την πλειοψηφία μέσα στον τροτσκισμό), όπως ήταν φυσικό, δεν ενοχλούνταν καθόλου από τους γερμανοϊταλούς φασίστες (γνωστή είναι η περίπτωση του Στίνα, που είχε αρχικά συλληφθεί και αφέθηκε στη συνέχεια ελεύθερος). Κάθε λογικός άνθρωπος καταλάβαινε τότε (και καταλαβαίνει ακόμη περισσότερο σήμερα) ότι η πάλη για τη λαοκρατία και παραπέρα για το σοσιαλισμό γινόταν μια χίμαιρα όσο το ναζιστικό τέρας ήταν ακόμη ζωντανό και δάγκωνε χώρες, έθνη και λαούς.

Ανάλογη θέση είχε στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου (μετά την επίθεση της Γερμανίας κατά της ΕΣΣΔ) και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα σε παγκόσμια κλίμακα, όπως φαίνεται από την αλληλογραφία του Δημητρόφ με τον Τίτο, τον Μάο κλπ., όπου επέμενε με επίταση να χρησιμοποιούνται πλατιά αντιφασιστικά και εθνικοαπελευθερωτικά συνθήματα και σύμβολα, ακριβώς για να μη βρίσκουν ευκαιρία οι δυνάμεις του Άξονα να συσπειρώνουν δυνάμεις σε αντικομμουνιστική βάση. Ο Δημητρόφ είχε καλέσει π.χ. το ΚΚ Γιουγκοσλαβίας να μετονομάσει την “Προλεταριακή Ταξιαρχία” του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της χώρας, καθώς το όνομά της ενδεχομένως να διασπούσε το αντιφασιστικό μέτωπο με τις αστικές αντιχιτλερικές δυνάμεις και να στένευε τα όρια του αντιναζιστικού μετώπου.

Σε όλα αυτά τι απαντά το ψευτοΚΚΕ με τις “νέες επεξεργασίες” του, όπως αυτές εγκρίθηκαν από Πανελλαδική του Συνδιάσκεψη (δεύτερο ισχυρότερο σώμα μετά το κομματικό συνέδριο, που συγκλήθηκε μετά από σχετικές αποφάσεις του “19ου” και του “20ού” συνεδρίων του) το 2018, με αντικείμενο την έγκριση του περιεχομένου του “Δοκιμίου” της επίσημης κομματικής ιστορίας του; Ούτε λίγο ούτε πολύ, διαγράφει μονοκοντυλιά ως λαθεμένη όλη τη γραμμή της Κομμουνιστικής Διεθνούς (ΚΔ) και του ΚΚΕ από το 7ο Συνέδριο της ΚΔ το 1935, χαρακτηρίζει άδικο και από τις δύο πλευρές τον πόλεμο Ελλάδας-Ιταλίας του 1940-41 (στην ουσία και τον πόλεμο Ελλάδας-Γερμανίας το 41), χαρακτηρίζει ιμπεριαλιστικό και από τις δύο πλευρές (Γερμανία και Βρετανία-ΗΠΑ) καθ΄ όλη τη διάρκειά του τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, θεωρώντας τον δίκαιο αποκλειστικά από πλευράς της ΕΣΣΔ (πράγμα που δεν ισχυρίστηκε ποτέ η ίδια η Σοβιετική Ένωση), ενώ πετάει στον κάλαθο των αχρήστων τόσο το Α’ Γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη, που έδωσε κατεύθυνση στους κομμουνιστές για ολάκερη την περίοδο 40-45 όσο και όλη την γενική πολιτική γραμμή πάνω στην οποία στήθηκε όλη η εποποιία της Εθνικής Αντίστασης, ηγεμόνας της οποίας υπήρξε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, με κύριο αιμοδότη και καθοδηγητή το παλιό, μεγάλο ΚΚΕ.

Χαρακτηριστικά, στα “Βασικά συμπεράσματα της πάλης του ΚΚΕ από την Κατοχή έως τη Βάρκιζα“ του εγκεκριμένου από την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του 2018 Δοκιμίου Ιστορίας του, το ψευτοΚΚΕ αναφέρει:

“Το ΚΚΕ δεν αντιμετώπισε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα ως κρίκο για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας, αλλά αποσυνέδεσε την πάλη ενάντια στους κατακτητές από την πάλη για την ανατροπή της αστικής εξουσίας. Ανεξάρτητα από την ονομασία που έδινε στο λεγόμενο «μεταβατικό στάδιο» προς τον σοσιαλισμό (λαϊκή δημοκρατία ή λαοκρατία) ή στη λεγόμενη μεταβατική κυβέρνηση (αντιφασιστική, δημοκρατική), εξ αντικειμένου εγκλώβιζε τη λαϊκή πάλη σε μια μορφή της αστικής εξουσίας, έστω της κοινοβουλευτικής αστικής δημοκρατίας.

Στην περίοδο 1941-1944 υπήρξε ξένη κατοχή, αναστολή της εθνοκρατικής ανεξαρτησίας της Ελλάδας. Το ζήτημα της ανεξαρτησίας αφορούσε και την εργατιά - αγροτιά, αλλά και την αστική τάξη και το Παλάτι, από τη σκοπιά της θέσης που είχαν στη νομή της αστικής εξουσίας.

Η δράση κατά της ξένης κατοχής ήταν συνυφασμένη με το ταξικό συμφέρον κάθε κοινωνικής δύναμης. Ο απελευθερωτικός αγώνας ή θα συνδεόταν με τον αγώνα κατάκτησης - εδραίωσης της εργατικής εξουσίας και των συμμάχων της, οπότε θα καταργούνταν γενικά οι σχέσεις ανισοτιμίας και εξάρτησης, ή θα οδηγούσε στην εδραίωση της αστικής εξουσίας με νέους, καλύτερους ή χειρότερους όρους, όσον αφορά τη θέση της χώρας στο ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Ο πόλεμος του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ με τα Τάγματα Ασφαλείας ήταν πόλεμος ταξικός. Η εθνικοαπελευθερωτική χροιά που προσλάμβανε, εξαιτίας της κοινής δράσης των ταγματασφαλιτών με τη γερμανική διοίκηση, δεν ακύρωνε τα ταξικά χαρακτηριστικά του. Τον ίδιο ταξικό χαρακτήρα είχε και η ένοπλη σύγκρουση με τις μη γερμανόφιλες αστικές δυνάμεις, τον ΕΔΕΣ, την ΕΚΚΑ κ.ά.

Ωστόσο, όσες φορές το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ υποχρεώθηκε να αντιμετωπίσει τις τελευταίες ένοπλα (ΕΔΕΣ, ΕΚΚΑ κ.ά.), το έκανε με κεντρικό άξονα τις παρασπονδίες τους στον αντικατοχικό αγώνα. Δεν τις αντιμετώπισε ως αντίπαλες ταξικές δυνάμεις με τη στήριξη της Βρετανίας”.

Και παρακάτω:

“Στην ανάλυση που γινόταν συνυπήρχε και το γεγονός ότι η Μ. Βρετανία ήταν σύμμαχος στον αντιφασιστικό αγώνα και δεν θεωρούνταν ο πιο επικίνδυνος και ισχυρός ταξικός εχθρός, που συμμάχησε με την ΕΣΣΔ συγκυριακά. Γεννιούνταν, λοιπόν, και αυταπάτες σχετικά με τις προθέσεις της βρετανικής πολιτικής να συντρίψει το ΕΑΜικό κίνημα”.

Εδώ το συμπέρασμα που αβίαστα βγαίνει από το πόνημα των πουτινόδουλων “φωστήρων” του Περισσού είναι ότι οι ταγματασφαλίτες δεν ήταν τίποτε το ξεχωριστά εγκληματικό ή εθνοπροδοτικό, αλλά απλοί εκπρόσωποι της αστικής εξουσίας στη χώρα, χωρίς καμία διάκριση για το αν πρόκειται για περίοδο πολέμου ή ειρήνης, κατοχής ή εθνικής λευτεριάς, φασισμού ή δημοκρατίας. Πιο απλά, ο κνίτης εδώ δικαιώνει και αθωώνει στο δικαστήριο της Ιστορίας την εθνοπροδοσία του ταγματασφαλιτισμού, αφού σβήνει την κόκκινη γραμμή που χώριζε κάθε τίμιο πατριώτη από το εσμό της εθνοπροδοσίας, τους πουλημένους φονιάδες που έκαιγαν χωριά και σκότωναν γυναικόπαιδα με μεγαλύτερο πάθος κι από τους ίδιους τους Γερμανούς, υπό την καθοδήγηση των SS και της Γκεστάπο. Αυτή η θέση είναι ο καθρέφτης των νεοταγματασφαλιτών του ψευτοΚΚΕ.

Ακόμη και στο ζήτημα των συγκρούσεων του ΕΑΜ με ΕΔΕΣ και ΕΚΚΑ (αλλά και με άλλες δυνάμεις, όπως τον Ελληνικό Στρατό (ΕΣ) στην Πελοπόννησο, τα ΑΑΑ των Σαράφη-Κωστόπουλου πριν την ένταξη του πρώτου στον ΕΛΑΣ κ.ά.), το ψευτοΚΚΕ δε δέχεται καν τη γραμμή της γενικής συνεργασίας κατά του ναζί κατακτητή, έστω και με κάποιες συγκρούσεις με βάση παρασπονδίες των μη ΕΑΜικών δυνάμεων σε αυτή την πάλη (που γενικά έπρεπε να αποφεύγεται όσο ήταν εφικτό), αλλά δικαιώνει τις χειρότερες δυνάμεις μέσα στις συγκεκριμένες οργανώσεις (π.χ. Δεδούσης της ΕΚΚΑ που ενώθηκε με τα Τάγματα Ασφαλείας στην Πάτρα, δυνάμεις του ΕΣ που ενώθηκαν με τα ΤΑ του Παπαδόγκωνα στην Τρίπολη, προδοτικός ΕΔΕΣ Αθήνας κλπ.) που ενώθηκαν με τις δυνάμεις Κατοχής στο όνομα ακριβώς του αντικομμουνιστικού αγώνα και της μετακατοχικής “προστασίας του καθεστώτος από τους κομμουνιστές”, δηλαδή της θέσης τους ότι το ΕΑΜ και το ΚΚΕ δεν έκαναν εθνικη αντίσταση αλλά απλώς ταξική επανάσταση, όπως ακριβώς προτείνει ως “γραμμή νίκης” σήμερα το ψευτοΚΚΕ!

Θα εκτελούσαν ποτέ οι Γερμανοί του 200, εάν αυτοί οι σεμνοί γίγαντες της λευτεριάς, το κόμμα και το εθνικό τους μέτωπο είχαν την τάχα “πρωτοπόρα ταξική” γραμμή που προτείνει το ψευτοΚΚΕ ως “τη μόνη νικηφόρα για την εργατική εξουσία”; Σίγουρα όχι, αφού η γραμμή αυτή ντροπαλά και χωρίς να δηλώνεται σημαίνει ουσιαστική ΜΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον κατακτητή και “ταξικό εμφύλιο” αποκλειστικά με τις ντόπιες αστικές δυνάμεις. Με τέτοια γραμμή, το παλιό ΚΚΕ θα είχε καταστεί παρίας της ελευθερόφιλης ανθρωπότητας, θα είχε καταγγελθεί πρώτα και κύρια από την ίδια την ΕΣΣΔ και την Κομμουνιστική Διεθνή, φυσικά δεν θα είχε συσπειρώσει γύρω του κανέναν άλλο πλην της στενής επιρροής του και σίγουρα θα είχε πάθει το μεγαλύτερο αίσχος στην ιστορία του, από το οποίο δύσκολα θα είχε ανακάμψει, αφού θα βρισκόταν σε άτυπη “αντιαγγλική - αντιπλουτοκρατική” συμμαχία με τους χιτλερικούς. Εκεί οδηγεί καρφί η γραμμή και η ανάλυση του Περισσού για την Αντίσταση.

Νωρίτερα, το 2015, σε έκδοση του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του, με τίτλο “Το ΚΚΕ στον ελληνοϊταλικό πόλεμο 1940-41”, από το επίσημο εκδοτικό του, “Σύγχρονη Εποχή”, το ψευτοΚΚΕ σημειώνει μεταξύ άλλων:

“Στον Β΄ Παγκόσμιο μόνο η ΕΣΣΔ αγωνιζόταν από δίκαιες θέσεις. Έκανε πρώτα απ’ όλα πόλεμο υπεράσπισης της εργατικής εξουσίας, άρα της σοσιαλιστικής πατρίδας, πόλεμο αντικαπιταλιστικό. Δίκαιο πόλεμο έκαναν και τα ΚΚ όπου γης, όπως και τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στα οποία ηγούνταν τα ΚΚ. Η εντύπωση που διαμορφώθηκε και με ευθύνη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, ότι μετά από την αντιχιτλερική - αντιαξονική συμμαχία, έκαναν δίκαιο, φιλολαϊκό πόλεμο και οι ΗΠΑ - Μ. Βρετανία - Γαλλία του Ντε Γκολ, είναι πλασματική (... η υπογράμμιση δική μας) έκαναν πόλεμο αντιλαϊκό ακόμη και όταν συμμάχησαν με τη Σοβιετική Ένωση κι αυτό επιβεβαιώνεται πρώτα απ όλα από τον εκμεταλλευτικό χαρακτήρα αυτών των κρατών, από το ότι λήστευαν χώρες και λαούς μέσω του αποικιοκρατικού συστήματος (...) οι ΗΠΑ, ενώ διαρκούσε η συμμαχία με τη Σοβιετική Ένωση και ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει, έριξαν δυο ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι” (σελ. 18-19).

Στην εκτίμησή του για το Α’ Γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη, το ψευτοΚΚΕ αποφαίνεται, κατεδαφίζοντάς το: “Στο Α’ γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη, ο πόλεμος χαρακτηριζόταν εθνικοαπελευθερωτικός απ’ την πλευρά της Ελλάδας και όχι ιμπεριαλιστικός και από τις δύο πλευρές. Αποτελούσε αντίφαση ότι ο σωστός στόχος που ετίθετο στο γράμμα για ““μια καινούργια Ελλάδα της Δουλειάς, της Λεφτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση και από κάθε εκμετάλλευση, μ’ έναν πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό” συνυπήρχε με τη φράση “στο πόλεμο αυτό που διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά”. Αυτή η φράση αποτύπωνε το συσχετισμό δυνάμεων εκείνης της περιόδου, αλλά δε συνέβαλε στην αλλαγή σε μια πορεία. (...) Και οι δυο αστικές τάξεις και οι κυβερνήσεις τους συγκρούονταν, όχι όμως για τα συμφέροντα των εργατικών τάξεων της Ελλάδας και της Ιταλίας, οι οποίες θα έπρεπε να ακολουθήσουν το δικό τους δρόμο για την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας κι όχι αυτόν της καπιταλιστικής εθνικής ενότητας” (σελ. 150). (Η υπογράμμιση δική μας)

Εδώ το ψευτοΚΚΕ επαναλαμβάνει, με περισσότερο αντικαπιταλιστικό λούστρο, την κριτική του Κουοουσίνεν, της χρουστοφικής “Επιτροπής των 6 κομμάτων” και των Κολιγιάννη - Παρτσαλίδη στην 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ του 1956, στην οποία ο ρώσικος σοσιαλφασισμός καθαίρεσε το Νίκο Ζαχαριάδη από ΓΓ του ΚΚΕ, στην πρώτη πράξη της διάλυσης του κόμματος που ακολούθησε. Οι κνίτες ρίχουν έτσι λάσπη στον εθνικό τίτλο τιμής για το παλιό ΚΚΕ να έχει λάβει, με την πένα του αρχηγού του, θέση μάχης από την πρώτη στιγμή στις επάλξεις της αντιφασιστικής και αντιναζιστικής πάλης.

Παράλληλα, το ψευτοΚΚΕ χαρακτηρίζει ως σωστή τη γραμμή της ΠΚΕ, της “Παλιάς Κεντρικής Επιτροπής” του ΚΚΕ (Πλουμπίδης - Παπαγιάννης - Κτιστάκης - Βιτσαρά - Κανάκης - Ελληνούδης), η οποία, επηρεασμένη από τις τότε θέσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς, που προσπαθούσε να συνδυάσει την παλιά λαϊκομετωπική πολιτική με την πραγματικότητα που είχε διαμορφώσει το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότοφ, είχε λάβει εντελώς λαθεμένη θέση για τον πόλεμο, θεωρώντας το Α’ γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη πλαστό.

Το μανιφέστο της ΠΚΕ, στις 7 του Δεκέμβρη 1940, γράφει:

“Με διαταγή του ντόπιου εφοπλιστικού κεφαλαίου και των ξένων του αφεντικών, χιλιάδες ναυτεργάτες, παιδιά του λαού μας, στάλθηκαν από τη βασιλομεταξική σπείρα να δοκιμάσουν την φρίκη του πολέμου. (...) Για να κρατήσει της εξουσίας το λουφέ η δικτατορική σπείρα, για να σώσουν οι Εγγλέζοι πλουτοκράτες την παγκόσμια κυριαρχία τους..., τραβήχτηκε στον πιο εγκληματικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο ο λαός μας.

“Ο πόλεμος αυτός που προκλήθηκε απ' τη βασιλομεταξική σπείρα, που διατάχτηκε απ' τους Εγγλέζους ιμπεριαλιστές, δεν μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με την υπεράσπιση της πατρίδας. Ούτε είναι βέβαια “πόλεμος κατά του φασισμού, όπως δήλωσε κυνικά ο αρχιφασίστας Μεταξάς-δήμιος του λαού μας. Μα ούτε και πόλεμος για την απελευθέρωση των ελληνικών μειονοτήτων της Αλβανίας απ' το ζυγό του ιταλικού φασισμού και της αλβανικής αστικοτσιφλικάδικης κλίκας. Γι αυτό ο πόλεμος αυτός δεν μπορεί νάχει καμιά σχέση με την ελευθερία.

“Με ραδιουργίες, απάτες, πλαστογραφώντας το τιμημένο όνομα του ΚΚΕ, και τις υπογραφές των φυλακισμένων ηρωικών ηγετών του σ.σ. Ζαχαριάδη, Νεφελούδη, Παρτσαλίδη, Σιάντου, πλαστογραφώντας το όργανό του το”Ριζοσπάστη, σας τραβάνε να χύνετε, δίχως να το καταλαβαίνετε, άδικα το αίμα σας...

“Για να σωθούμε...Πρέπει γι αυτό πρώτα-πρώτα ν' ανατρέψουμε τη βασιλομεταξική σπείρα που μας έμπλεξε στον πόλεμο.

“Καλούμε ολόκληρο τον εργαζόμενο λαό να σχηματίσει αδελφωμένος με το στρατό το Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας-ειρήνης ν' απαιτήσει άμεσα Γενική πολιτική αμνηστία! Να αναδείξει Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας-ειρήνης... Να δηλώσει πως κάθε είδους διαφορά με τους γειτονικούς λαούς μπορεί να λυθεί αδελφικά κ' ειρηνικά...”

Και σε έκκληση που δημοσιεύτηκε στο “Ριζοσπάστη” στις 18 του Μάρτη 1941:

“Η Κεντρική Επιτροπή καλεί τους φαντάρους, τους ναύτες και τους αεροπόρους μας να πάρουν στα χέρια τους τις διοικήσεις των μονάδων τους εκλέγοντας προσωρινές επιτροπές, που να αντιπροσωπεύουν όλους, απ' το στρατιώτη μέχρι το στρατηγό, όσοι συμφωνούν σε τούτο το πρόγραμμα δράσης. Να προτείνουν ειρήνη στους απέναντι και να απαιτήσουν, απ' το άλλο παραίτηση της κυβέρνησης, σχηματισμό προσωρινής αντιπολεμικής αντιδικτατορικής κυβέρνησης Μετώπου εθνικής σωτηρίας-ειρήνης, σταμάτημα του πολέμου, ακύρωση των πολιτικών και στρατιωτικών συμφωνιών που κλείστηκαν με τους εγγλέζους και προσανατολισμό της χώρας προς τη Σοβιετική Ένωση.”

Το ψευτοΚΚΕ, μολονότι τα ίδια τα στελέχη της ΠΚΕ, που ήταν τίμιοι κομμουνιστές, που απλώς ακολουθούσαν μηχανιστικά τη γραμμή της Κομμουνιστικής Διεθνούς του 39-41 (και μάλιστα της πρώτης φάσης αυτής της περιόδου, αφού ήδη από τα τέλη του 40 η ΚΔ στήριζε την αντίσταση μικρών χωρών όπως η Ελλάδα στο γερμανοϊταλικό φασιστικό μπλοκ), έκαναν κατοπινά αυτοκριτική και έγιναν δεκτά στο κόμμα, που αρχικά τα είχε καταγγείλει ως “χαφιέδες και πεμπτοφαλαγγίτες” (π.χ. ο Κτιστάκης έπεσε ηρωικά από τα βόλια των Γερμανών στην Κρήτη ως γραμματέας της Κ.Ο. του ΚΚΕ εκεί το 1944, η Βιτσαρά πέθανε παράνομη στην Αθήνα το 48 κλπ.) και έκαναν μάλιστα ατομικές εκθέσεις στον Ν. Ζαχαριάδη το καλοκαίρι του 46, έρχεται σήμερα να δικαιώσει την αποκηρυγμένη από τους ίδιους θέση τους:

“Συμπερασματικά, η θέση της “Παλιάς ΚΕ” ( Μανιφέστο 7 Δεκέμβρη 1940), ήταν σωστή, όσον αφορά την εκτίμηση για το χαρακτήρα του ιταλοελληνικού πολέμου ως ιμπεριαλιστικού και τη στάση της γενικά απέναντι στην κυβέρνηση Μεταξά, δίχως να είναι πάντα επεξεργασμένη η τακτική της, καθώς και οι μορφές πάλης που πρόκρινε κάθε φορά. Ταυτόχρονα, η στρατηγική που εξέφραζε (Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας και κυβέρνηση του Μετώπου), αναδείκνυε τις αντιφάσεις της στρατηγικής του ΚΚΕ, πρωταρχικά τις αντιφάσεις της στρατηγικής του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.”

“Τελικά η εμβέλεια των θέσεων της “Παλιάς ΚΕ” ήταν μικρή.... καθώς και της επίθεσης που δέχτηκε από σημαντικές δυνάμεις του ΚΚΕ (σ.σ Κατηγορήθηκε για τροτσκισμό!!). (...) Εκ των πραγμάτων, η “Παλιά ΚΕ” έδινε μια πολύ δύσκολη μάχη από θέση κατά πολύ υποδεέστερη όσον αφορά την κομματική απήχηση, σε σύγκριση με το κύρος του Ν. Ζαχαριάδη, αλλά και των Νεφελούδη-Παρτσαλίδη, καθώς και της Ακροναυπλίας. Στις φυλακές της τελευταίας βρίσκονταν δεκάδες γνωστά οργανωτικά και συνδικαλιστικά στελέχη, καθώς και η μισή κοινοβουλευτική ομάδα του ΚΚΕ”. (σελ. 157).

Ίδιες θέσεις εκφράζει το ψευτοΚΚΕ και στην πιο πρόσφατη ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ 80 ΧΡΟΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ Β' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ τον Μάιο του 2025.

Οι θέσεις του ψευτοΚΚΕ έρχονται σε πλήρη αντίθεση με όλη τη γραμμή του κομμουνιστικού κινήματος τόσο την περίοδο 1935-1939 όσο και κυρίως μεταξύ 1941-1945, όταν η ΚΔ και ο καθοδηγητής της, Γκ. Δημητρόφ, υπό την καθοδήγηση του ΠΚΚ (μπολσεβίκοι) και του Στάλιν τόνιζαν σε όλους τους τόνους ότι χρειαζόταν το πιο φαρδύ μέτωπο για τη συσπείρωση των μαζών σε κάθε χώρα του κόσμου ενάντια στον ναζιφασιστικό Άξονα Γερμανίας - Ιαπωνίας - Ιταλίας και σε κάθε σύμμαχό του.

Χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω τηλεγράφημα της Κομιντέρν προς το ΚΚ Αγγλίας στις 24 Ιουνίου του 1941, δύο ημέρες μετά τη ναζιστική εισβολή στην ΕΣΣΔ:

“Η δήλωσή σας περιέχει δύο σφάλματα που πρέπει να διορθωθούν. Πρώτον, η προδοτική επίθεση στην ΕΣΣΔ από τον γερμανικό φασισμό δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως πόλεμος μεταξύ δύο συστημάτων — του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού. Το να χαρακτηρίζεται ο γερμανοσοβιετικός πόλεμος με αυτούς τους όρους ισοδυναμεί με το να βοηθά κανείς τον Χίτλερ να συσπειρώσει τα αντισοβιετικά στοιχεία στις καπιταλιστικές χώρες γύρω από την υπόθεσή του. Ο σοβιετικός λαός διεξάγει έναν πατριωτικό πόλεμο για την υπεράσπιση της δικής του χώρας ενάντια στη φασιστική βαρβαρότητα, χωρίς να επιβάλλει το δικό του σοσιαλιστικό σύστημα σε κανέναν. Όλοι οι λαοί έχουν συμφέρον από τη νίκη του σοβιετικού λαού, συμπεριλαμβανομένων και των Άγγλων, οι οποίοι αγωνίζονται για μια δίκαιη ειρήνη, ελευθερία και ανεξαρτησία. Δεύτερον, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, συνεχίζοντας τον πόλεμό της εναντίον της Γερμανίας, η Αγγλία υποστηρίζει τον δίκαιο πόλεμο του σοβιετικού λαού. Επομένως, οι επιθέσεις σας κατά του Τσόρτσιλ μετά την τελευταία του ομιλία είναι εσφαλμένες. Ο προσανατολισμός των δηλώσεών σας θα πρέπει να στρέφεται εναντίον των συνθηκολογητικών, αντισοβιετικών στοιχείων. Η απαίτηση για αντικατάσταση της κυβέρνησης του Τσόρτσιλ με μια λαϊκή κυβέρνηση στην παρούσα κατάσταση σημαίνει ότι παίζετε το παιχνίδι των φιλοχιτλερικών, αντισοβιετικών στοιχείων της Αγγλίας”.

Γνωστή είναι άλλωστε και η οριστική τοποθέτηση του Στάλιν για τον χαρακτήρα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ολόκληρη την περίοδο 1939-1945, την οποία έχουν δημοσιεύσει και στο παρελθόν, διατυπωμένη στις αρχές του 1946:

«ΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΩΝ ΨΗΦΟΦΟΡΩΝ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΣΤΑΛΙΝ

9 Φλεβάρη 1946

Επομένως, σαν αποτέλεσμα της πρώτης κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος της παγκόσμιας οικονομίας ξέσπασε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, σαν αποτέλεσμα της δεύτερης κρίσης ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος είναι αντίγραφο του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου. Αντίθετα, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος διαφέρει ουσιαστικά ως προς το χαρακτήρα του από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρέπει να έχουμε υπόψη ότι τα κύρια φασιστικά κράτη – Γερμανία, Ιαπωνία, Ιταλία – προτού επιτεθούν στις συμμαχικές χώρες, εξάλειψαν στις χώρες τους τα τελευταία υπολείμματα των αστικοδημοκρατικών ελευθεριών, εγκαθίδρυσαν σκληρό τρομοκρατικό καθεστώς, καταπάτησαν την αρχή της κυριαρχίας και της ελεύθερης ανάπτυξης των μικρών χωρών, κήρυξαν την πολιτική αρπαγής ξένων εδαφών ως δική τους πολιτική και διακήρυξαν δημόσια ότι επιδιώκουν την παγκόσμια κυριαρχία και την επέκταση του φασιστικού καθεστώτος σε όλο τον κόσμο και μάλιστα με την κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας και των κεντρικών περιοχών της Κίνας τα κράτη του άξονα έδειξαν ότι είναι έτοιμα να πραγματοποιήσουν την απειλή υποδούλωσης όλων των φιλελεύθερων λαών. Λόγω αυτού του γεγονότος ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ενάντια στα κράτη του άξονα, σε διάκριση με τον Α΄ «Παγκόσμιο Πόλεμο, προσέλαβε εξαρχής ακόμα το χαρακτήρα αντιφασιστικού, απελευθερωτικού πολέμου, ένα από τα καθήκοντα του οποίου ήταν επίσης η αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών. Η είσοδος της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο ενάντια στα κράτη του άξονα μπορούσε μόνο να ενισχύσει και, πράγματι ενίσχυσε τον αντιφασιστικό και απελευθερωτικό χαρακτήρα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

Σ΄ αυτό ακριβώς το έδαφος διαμορφώθηκε ο αντιφασιστικός συνασπισμός της Σοβιετικής Ένωσης, των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, της Μεγάλης Βρετανίας και άλλων φιλελεύθερων κρατών, ο οποίος έπαιξε αργότερα αποφασιστικό ρόλο στην υπόθεση της συντριβής των ενόπλων δυνάμεων των κρατών του άξονα. (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας)

Έτσι έχουν τα πράγματα με το ζήτημα της προέλευσης και του χαρακτήρα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου».

Σε ιδεολογικό επίπεδο, πρόκειται από πλευράς του Περισσού για την πρακτική υπαγωγή όλων των αντιθέσεων στην πράγματι βασική αντίθεση κεφάλαιο-εργασία ή σε πολιτικό επίπεδο στην αντίθεση αστική τάξη-εργατική τάξη. Ο «αντικαπιταλιστικός» οπορτουνισμός είναι οικονομίστικος, δουλεύει κύρια στο ιδεολογικό επίπεδο και εκφράζει τον ριζοσπαστικό γενικά τον μικροαστικό και τον λούμπεν αντικαπιταλισμό, αν και στην περίπτωση του ψευτοΚΚΕ εκφράζει το ρώσικο νεοχιτλερικό, υπερσυγκεντρωμένο μονοπώλιο. Γι’ αυτό αυτού του είδους ο οπορτουνισμός απεχθάνεται κάθε είδους συμμαχία με την αστική και μικροαστική τάξη και κάθε αστικό μίνιμουμ πρόγραμμα διακυβέρνησης. Τέτοιου είδους αντιδραστικές αντικαπιταλιστικές λογικές βρίσκει κανείς και στη μενσεβίκικη και στη σοσιαλδημοκρατική συνδικαλιστική παράδοση, αλλά και σε κάθε «ταξικίστικη» εργατική αριστοκρατική γραμμή.

Αυτό που χαρακτηρίζει τον «αριστερό» αντικαπιταλισμό, τον οποίο υποδύεται πως ασπάζεται το υπερδεξιό ψευτοΚΚΕ, είναι η πρακτική υποτίμηση από την πλευρά τους τόσο των ενδιάμεσων τάξεων όσο και των ενδοαστικών και κυρίως των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων. Κι αυτό γιατί στο βάθος δεν πιστεύει στην επαναστατική εξουσία της εργατικής τάξης, που στις περισσότερες χώρες μπορεί να στηρίζεται 1ο στην ικανότητα της εργατικής τάξης να γίνει ηγεμονική κοινωνική δύναμη μέσα σε ένα πολύ πλατύ μπλοκ ενδιάμεσων τάξεων και 2ο στην ικανότητά της να αξιοποιήσει την κατάσταση του αδύναμου κρίκου στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, που σημαίνει να εκμεταλλευτεί τις ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις.

Στην ουσία ο τροτσκισμός και ο ακόμη χειρότερος νεοτροτσκισμός αντικαθιστούν τις 4 βασικές αντιθέσεις: ιμπεριαλισμός-καταπιεσμένα έθνη και λαοί, ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, αστική τάξη-προλεταριάτο, καπιταλιστικό-σοσιαλιστικό στρατόπεδο με μία από αυτές, την “αστική τάξη - προλεταριάτο”. Αυτός είναι ο λόγος που τέτοιοι αντικαπιταλιστές μένουν συνήθως έξω από τα εθνικά αντιιμπεριαλιστικά και κυρίως έξω από τα αντιφασιστικά μέτωπα (όταν δεν κινούνται εναντίον τους) και ο λόγος για τον οποίο συνήθως δεν έχουν μια οποιαδήποτε δικιά τους πολιτική. Γι’ αυτό και το ψευτοΚΚΕ υποδύεται το απολίτικο, ουδέτερο ως προς τις αντιθέσεις των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων κόμμα, πράγμα που το κάνει εξαιρετικά αγαπητό στην αστική τάξη, ιδιαίτερα την κλασική παλαιοδεξιά της ΝΔ (και ιδιαίτερα όταν αυτή έχει την εξουσία όπως σήμερα).

Όχι “αριστερισμός”, αλλά ρώσικη ναζιστική ιδεολογία και πολιτική

Πολλοί, ιδιαίτερα πρώην στελέχη και μέλη του ψευτοΚΚΕ που αποχώρησαν από τις γραμμές του την περίοδο 2009-2015, καλώντας σε “μετωπική” συμπόρευση με τον ΣΥΡΙΖΑ και γενικά με τις “αντιμνημονιακές” δυνάμεις και (συνήθως) σε μια πιο ανοιχτά φιλορώσικη πολιτική στο διεθνές πεδίο (καθώς η καθοδήγηση του Περισσού, για κάλυψη, υποδύεται τον “ουδέτερο αντικαπιταλιστή” στη σύγκρουση του ρωσοκινέζικου Άξονα με τους δυτικούς μονοπωλιστές), κάνουν λόγο για “αριστερίστικη” στροφή του κόμματος του Κουτσούμπα.

Όμως είναι πολύ παράδοξο ένα εντελώς καθεστωτικό κόμμα, πλήρως ενταγμένο στους καθεστωτικούς μηχανισμούς εξουσίας, να κάνει “αριστερού” τύπου σεχταρισμούς. Αυτοί συνήθως εμφανίζονται σε περιόδους επαναστατικής πλημμυρίδας (π.χ. στην πρώτη φάση της νίκης της Οχτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης στην Κίνα) και εκφράζουν κύρια μικροαστικά στρώματα που, μεθυσμένα από το επαναστατικό πνεύμα των καιρών, θέλουν να “τελειώνουν” πρόωρα με τις μεταβατικές και ενδιάμεσες μορφές εξουσίας, ιδιοκτησίας, διανομής κλπ. Πίσω τους ακολουθούν κυρίως τμήματα του λιγότερο ειδικευμένου προλεταριάτου, που εκφράζονται ενστικτώδικα από τα συνθήματα άμεσου εξισωτισμού.

Ένα βαθιά αστικό, ρεβιζιονιστικό, πάνω απ΄ όλα σοσιαλφασιστικό πρακτορείο ενός επιθετικού, ναζιστικού τύπου ιμπεριαλισμού όπως εκείνος της σύγχρονης Ρωσίας, το ψευτοΚΚΕ, δε μπορεί να υποφέρει από “αριστερίστικες” ασθένειες γιατί δεν είναι καν αριστερό. Τέτοιες ασθένειες είναι έξω από τη διαλεκτική της ύπαρξής του. Η “υπεραριστερή” του ανάλυση για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ελλάδα και διεθνώς είναι απλή αναπαραγωγή, με μαρξιστικής μορφής λογοκοπία, του πουτινικού ιστορικού αναθεωρητισμού, ο οποίος, χωρίς να χρειάζεται κανένα “αριστερό” πρόσχημα, τραγουδά ακριβώς το ίδιο τραγούδι: αντιφασιστική συμμαχία ΕΣΣΔ-ΗΠΑ-Αγγλίας δεν υπήρξε ποτέ, ΗΠΑ και Βρετανοί ήταν κρυφοσύμμαχοι του Χίτλερ και από μια άποψη χειρότεροι κι από εκείνον, ως πιο οικονομικά ισχυροί, μόνος δίκαιος πόλεμος ήταν εκείνος της ΕΣΣΔ, ο οποίος δεν ήταν αντιφασιστικός αλλά απλά πατριωτικός, μιας ΕΣΣΔ η οποία στην ουσία δεν ήταν τάχα τίποτε άλλο από μια μορφή της “αιώνιας Ρωσίας”, που πάντα κατατροπώνει πολεμικά τους εχθρούς της σε όλη της την ιστορία.

Γιατί όμως το ψευτοΚΚΕ χρειάζεται να ντύνει τη ρώσικη νεοναζιστική, αναθεωρητική της ιστορίας γραμμή του με τόσο χτυπητά (μέχρι γελοιότητας) “αριστερές” φράσεις, ξεπερνώντας ακόμη και τον τροτσκισμό του 40, ο οποίος σε ένα μεγάλο μέρος του δεν ήταν συνειδητά πρακτόρικος, αλλά συχνά ένας απλός δογματικός ακόλουθος της παλιάς λενινιστικής γραμμής “ούτε-ούτε” του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου;

Νομίζουμε ότι αυτό έχει να κάνει με το ρόλο που σκοπεύει να παίξει το ψευτοΚΚΕ εν όψει της γενίκευσης της επίθεσης του ρωσοκινέζικού Άξονα κατά των δημοκρατικών χωρών και λαών του κόσμου. Εκεί δηλαδή που τα συριζέικα και μετωπικά παραπαίδια του Περισσού, οι “διαγραμμένοι” και “διαφωνούντες”, μαζί με όλο το νεοκαραμανλικό, παπανδρεϊκό και τσιπρικό σκυλολόι - και βέβαια με τους ακροδεξιούς και τους ναζήδες - θα φωνάζουν ανοιχτά “ζήτω η Ρωσία και η Κίνα” και θα προβάρουν τη στολή του ταγματασφαλίτη του Πούτιν και του πρόθυμου βασανιστή του, το παλιό, στρατηγικό πρακτορείο της Ρωσίας, το πιο μάλιστα πιστό της, θα έχει ως ρόλο να μπλοκάρει κάθε επαναστατική και προοδευτική πρωτοπορία που θα θέλει ή θα προσπαθεί να αντισταθεί στον νέο ναζισμό, κουνώντας μπροστά της το σκιάχτρο ενός εντελώς αντιδραστικού στο πολιτικό δια ταύτα του ψευτομαρξισμού, που στο όνομα της αντίθεσης “κεφάλαιο - εργασία” θα απορρίπτει κάθε αντικατοχικό, αντιφασιστικό, αντιιμπεριαλιστικό, εθνικοαπελευθερωτικό-πατριωτικό ή δημοκρατικό μέτωπο κατά της πουτινικής κατοχής ως δεξιά παρέκκλιση και πούλημα της εργατικής επανάστασης.

Αυτή τη δουλειά ήδη την κάνει το ψευτοΚΚΕ ασκώντας έμμεσα συντριπτική επιρροή μέσα σε κύκλους των Εξαρχείων και γενικά της ανήσυχης, μικροαστικής και μισοπρολεταριακής αντικαπιταλιστικής νεολαίας που προσεγγίζει τόσο τον αναρχισμό όσο και τον φιλοκνίτικο στολίσκο της “εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς".