Επίσημη σελίδα ΟΑΚΚΕ

 Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Ο διωγμός των δημοσιογράφων της τηλεόρασης (ΣΚΑΙ-ΜΕΓΚΑ-ΑΝΤΕΝΝΑ) μέσα από το ίδιο το υποτιθέμενο συνδικαλιστικό όργανο των δημοσιογράφων τη μια μέρα, και την επόμενη μέσα από την τρομοκρατική εισβολή στα γραφεία του Πρώτου Θέματος μιας αναρχικής ομάδας, ήταν οι δυο πιο χαρακτηριστικές και οι πιο πυκνές χρονικά εκδηλώσεις μιας νέου τύπου επερχόμενης φασιστικής δικτατορίας που έχει αρχίσει να οικοδομείται στη χώρα μας με όχι πολύ θορυβώδη  αλλά σταθερά και καλά υπολογισμένα βήματα. Εκτιμάμε ότι αυτά τα βήματα θα δυναμώσουν και μάλιστα ανεξάρτητα από το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ στις κυβερνήσεις που έρχονται.

Η αναφορά της πρώην εισαγγελέα Εφετών Γ. Τσατάνη στην επιτροπή της Βουλής που διεξάγει την έρευνα για τα πεπραγμένα του καραμανλικού - τσιπρικού Παπαγγελόπουλου, αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (και μετά του σκέτου ΣΥΡΙΖΑ), ότι ακριβώς αυτά που της έλεγε απειλώντας την για να επηρεάσει την εξέλιξη διάφορων υποθέσεων ο συριζανελίτης υπουργός τα έγραψαν αργότερα οι «Πυρήνες της Φωτιάς» σε προκήρυξή τους όταν έβαλαν βόμβα έξω από το σπίτι της, αλλά και η επίθεση του «Ρουβίκωνα» στο σπίτι του δημοσιογράφου του ΣΚΑΪ Άρη Πορτοσάλτε έφεραν ξανά στο προσκήνιο το ζήτημα της ψευτοαριστερής και ψευτοαναρχικής βίας, ψηλής και «χαμηλής» έντασης αντίστοιχα.

Και ξαφνικά η υπόθεση Ηριάννα έγινε ζήτημα πανεθνικής σημασίας και απόλυτο κριτήριο δημοκρατισμού: από τους κυβερνώντες ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μέχρι τους φιλελεύθερους κι από τα υπόγεια του μπρεζνιεφικού Περισσού μέχρι τα καφενεία των Εξαρχείων, το ζήτημα της 29χρονης γυναίκας που κρατείται καταδικασμένη σε 13 χρόνια φυλακή σαν μέλος της «Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς» θεωρήθηκε αυτόματα κορωνίδα της απονιάς των «άτεγκτων καθεστωτικών» δικαστών μπροστά στα αθώα νιάτα.

Σε μια χώρα που η πρόοδος είναι τόσο βαθιά μπερδεμένη με την αντίδραση και τόσο σκληρά προβοκαρισμένη, βλάστησε ένα νέο φρούτο: ένας κνίτικος, δηλαδή δεξιός και σάπιος από πάνω ως κάτω, αλλά «σύγχρονος» και «αγωνιστικός» ψευτοαναρχισμός, ο οποίος ανέλαβε να μαζέψει τάχα τα συντρίμμια μετά τη «μνημονιακή υποχώρηση» του ΣΥΡΙΖΑ και των εθνοφασιστών ΑΝΕΛ συμμάχων του.

Tην 1η του Ιούνη, δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο της ΟΑΚΚΕ μια κριτική, όχι μάλιστα η πρώτη μας, στο παρακλάδι του συριζαϊκού σοσιαλφασιστικού παρακράτους, που ονομάζεται «Αναρχική Ομάδα Ρουβίκωνας» (http://www.oakke.gr/antifasism/2013-02-16-20-19-25/item/828-).

Δεν είναι τυχαίο που οι αναρχοφασίστες του Ρουβίκωνα επέλεξαν να εγκατασταθούν στην Καισαριανή, φτιάχνοντας εκεί το δεύτερο στέκι τους μετά τα Εξάρχεια, αφού ξέρουν ότι εκεί θα έχουν την προστασία της ναυαρχίδας του ψευτοαριστερού φασισμού στην Ελλάδα, του ψευτοΚΚΕ των δολοφόνων του αληθινού ΚΚΕ και του Νίκου Ζαχαριάδη, και του τάχα «πλατιού» συριζοκνίτη δημάρχου Βοσκόπουλου. Ο Ρουβίκωνας δεν είναι παρά ένας κνίτης που αντί για κόκκινο ρόπαλο κρατάει μαυροκόκκινο. Ξέρουν ότι στην Καισαριανή, που την ελέγχει πολιτικά ο Κουτσούμπας, δεν πρόκειται να τους ενοχλήσει κανένας Δήμος και καμιά αστυνομία να κάνουν εκδηλώσεις για να στρατολογούν νέα μέλη, ή για να υποστηρίξουν τον αρχιδολοφόνο Κουφοντίνα, ακόμα και όταν κάνουν μαζικές συγκεντρώσεις χωρίς καμιά προστασία εν μέσω πανδημίας, ακόμα και όταν ετσι δεν δείχνουν τον πιο στοιχειώδη σεβασμό στους κατοίκους της συνοικίας που τους φιλοξενεί.

Εισαγωγή στην αναδημοσίευση ενός παλιότερου κειμένου της Νέας Ανατολής για τη δίκη της “17Ν” και τον Κουφοντίνα

 

Αναδημοσιεύουμε σήμερα ένα σημαντικό άρθρο της Νέας Ανατολής που είχε γραφτεί την 1/9/2003 (φ. 388) με το οποίο η ΟΑΚΚΕ ξεσκέπαζε το αντιδραστικό περιεχόμενο της γραμμής με την οποία ο ήρωας του «επαναστατικού» σοσιαλφασισμού Κουφοντίνας υπεράσπιζε τις δολοφονίες της «17Ν».

 

Πο­λύς κό­σμος με προ­ο­δευ­τι­κές α­νη­συ­χί­ες α­να­ρω­τιέ­ται και προ­βλημα­τί­ζε­ται για το ε­ξής : για­τί ε­νώ η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ­ΝΕΛ συ­νε­χί­ζει με με­γαλύ­τε­ρη έ­ντα­ση την ε­φαρ­μο­γή μέ­τρων πεί­νας και οι­κο­νο­μι­κής α­σφυ­ξί­ας σε σχέ­ση με τις προ­η­γού­με­νες κυ­βερ­νή­σεις των κλασ­σι­κών α­στι­κών κομ­μά­των, η λα­ϊ­κή α­ντί­δρα­ση εί­ναι σε κε­ντρι­κό, αλ­λά εν πολ­λοίς και σε το­πι­κό ε­πί­πε­δο, α­πό υ­πο­τυ­πώ­δης ως α­νύ­παρ­κτη;