Στη τελετή του αποχαιρετισμού εκφώνησε επικήδειο η αγαπημένη του κόρη Αθανασία που μίλησε με τα πιο θερμά λόγια για τη ζωή και τη μεγάλη προσφορά του πατέρα της στην ίδια την οικογένεια του, στον κοινωνικό του περίγυρο, στην εκπαιδευτική του δραστηριότητα, στους αγώνες του στην πολιτική και στο συνδικαλισμό, για την αγάπη του για τον αθλητισμό, για την αστείρευτη δύναμη του και τη μαχητικότητα που τον χαρακτήρισαν σε όλες τις δραστηριότητες του. «Αποτελούσε πάντα ένα πρότυπο για εμένα, μια μορφή αγωνιστή που παρά τις δυσκολίες δεν το έβαζε ποτέ κάτω. Πήγαινε πάντα κόντρα στον εχθρό και μέχρι σήμερα κόντρα και στον θάνατο» είπε. Μίλησε για το πως έζησε η ίδια την πολιτική του δράση και το μεγάλο αγώνα που έδωσε στην πάλη για την αποκατάσταση των απολυμένων των Λιπασμάτων: «Πέρα όμως από διακεκριμένος εκπαιδευτικός πάντα αποτελούσε για εκείνον μεγάλη επιτυχία η πορεία του με την ΟΑΚΚΕ και ο αγώνας τον Λιπασμάτων. Η ιστορική αυτή παρακαταθήκη ήταν ένα γεγονός που θα αναφερόταν σχεδόν σε όλες τις συζητήσεις που είχαν στόχο την ανασκόπηση του παρελθόντος, και η χαρά των ανθρώπων που δικαιώθηκαν αποτέλεσε για εκείνον αρωγό ζωής.» Τέλος με μεγάλη συγκίνηση αναφέρθηκε στην τρομερή πάλη που έδωσε με τον καρκίνο: «Εγώ λοιπόν αλλά και εσείς ελπίζω μαζί μου θα επιλέξω να θυμάμαι τον πατέρα μου σαν μαχητή. Σαν τον άνθρωπο που αντίκρισε το θάνατο στα μάτια και ποτέ του δεν τον φοβήθηκε. Σαν τον άνθρωπο που γνώριζε ότι οι πιθανότητες δεν ήταν με το μέρος του αλλά κατάφερε να είναι νικητής για 3 μισή χρόνια και να συνεχίζει να είναι ενεργός στις δραστηριότητες του. Κατάφερε να αποτελεί ομιλητής σε Συνέδρια της ΕΜΕ και του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής μεταξύ των θεραπειών του αλλά κυρίως να ολοκληρώσει τις διδακτορικές σπουδές που πάντα επιθυμούσε. Για αυτό και σήμερα δεν είμαι εδώ για να τον αποχαιρετήσω καθώς ποτέ δε θα φύγει από τις μνήμες μας και τις καρδιές μας. Είμαι εδώ για να του πω ένα μεγάλο ευχαριστώ που χάρις εκείνον και την μητέρα μου κατάφερα να είμαι μια κόρη που μέχρι σήμερα αλλά και για πάντα θα είναι περήφανη για τους γονείς της».
Εκ μέρους της ΚΕ της ΟΑΚΚΕ εκφώνησε στη συνέχεια αποχαιρετισμό και ο σ. γραμματέας της ΚΕ Ηλίας Ζαφειρόπουλος ο οποίος αναφέρθηκε κυρίως στην πολιτική διαδρομή και τη μεγάλη συνεισφορά του συντρόφου στο εργατικό, κομμουνιστικό και δημοκρατικό αντιφασιστικό κίνημα (δημοσιεύεται ολόκληρη η ομιλία πιο κάτω). Τα λόγια και των δύο αποχαιρετισμών αγκαλιάστηκαν με θερμά χειροκροτήματα και συγκίνηση από όσους συγκεντρώθηκαν για να τιμήσουν τη μνήμη του συντρόφου.
Ακολούθησε η μεταφορά της σορού του για αποτέφρωση στη Ριτσώνα σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία, που την συνόδεψαν οι πιο στενοί συγγενείς και φίλοι του και αντιπροσωπία της ΟΑΚΚΕ.
Η παρακαταθήκη του συντρόφου θα μείνει ζωντανή για να μας δίνει αισιοδοξία και δύναμη για τους δύσκολους αλλά μεγάλους και τελικά νικηφόρους αγώνες που έρχονται.
Ακολουθεί ο αποχαιρετισμός του σ. Η. Ζαφειρόπουλου:
<<Αγαπημένε μας σύντροφε Γιάννη,
Ενώ όλα έδειχναν εδώ και καιρό ότι το τέλος έρχεται αδυσώπητο, ήταν ένας αιφνιδιασμός για μας το να μην βρίσκεσαι όπως πάντα, μαζί μας, στην πρώτη γραμμή μιας μάχης. Είναι τώρα που γίνεται τόσο αισθητή η δύναμη της παρουσίας σου και πάνω απ’ όλα η δύναμη της αισιοδοξίας σου, που ήταν πάντα και θα παραμείνει μια έμπνευση για όλους μας, ιδιαίτερα στην μάχη την τόσο γενναία που έδωσες με το θάνατο ως τις τελευταίες σου ανάσες.
Και δεν μιλάμε εδώ απλά για την αισιοδοξία ενός ανθρώπινου χαρακτήρα, αλλά για την αισιοδοξία που στηριζόταν στην κατανόηση του κόσμου και στην πεποίθηση ότι αυτός είναι προορισμένος να αλλάξει μέσα από τη μαζική πάλη των ίδιων των καταπιεσμένων. Το ακόμα πιο σημαντικό με το Γιάννη είναι ότι είχε τη δύναμη και στο βάθος τη διορατικότητα να είναι αισιόδοξος ακριβώς σε μια περίοδο που προχωράει με μεγάλα βήματα όχι η επανάσταση αλλά η αντεπανάσταση. Η δυσκολία μάλιστα αυτής της εποχής έγκειται ότι αυτή η αντεπανάσταση σηκώνει σημαίες ενάντια τάχα στο κατεστημένο και υπέρ της πατρίδας ή ακόμα πιο ύπουλα σηκώνει κόκκινες επαναστατικές σημαίες υπέρ τάχα της φτωχολογιάς. Όλες αυτές οι κάλπικες σημαίες, ήξερε καλά ο Γιάννης και το πάλευε, θέλουν να ανεβάσουν στην εξουσία ότι το πιο αρπακτικό και πιο δικτατορικό υπάρχει στο σύγχρονο κόσμο. Ο Γιάννης υπεράσπισε αποφασιστικά τη θέση του μαρξισμού-λενινισμού-μαοϊσμού ότι αυτή η αντεπανάσταση επειδή κυριάρχησε εδώ και μισό αιώνα στις δυο μεγάλες σοσιαλιστικές χώρες στην ΕΣΣΔ και αργότερα στην Κίνα και τις μετέτρεψε στο αντίθετο τους, δηλαδή σε δικτατορίες πολεμικού χιτλερικού τύπου, ταυτόχρονα μετέτρεψε όλα τα παλιά Κομμουνιστικά Κόμματα και τα περισσότερα αντιιμπεριαλιστικά κινήματα σε εργαλεία αυτού του νέου φασισμού και χιτλερισμού.
Είναι σε αυτό το πιο ύπουλο είδος απάτης και φασισμού που στάθηκε απέναντι ο Γιάννης σ όλη του τη ζωή, από τότε που ήταν κιόλας φοιτητής στην Πάτρα συμμετέχοντας στην εκεί εξέγερση του Πολυτεχνείου, ενώ πολύ πιο συνειδητά συνέχισε σε αυτό το δρόμο αργότερα όταν μετά από μια σειρά σκληρές εσωτερικές ιδεολογικές μάχες και διασπάσεις, που σάρωσαν την εξωκοινοβουλευτική αριστερά έγινε μέλος ιδρυτικό της ΟΑΚΚΕ.
Έτσι ο Γιάννης δεν πήγε με το πλειοψηφικό ρεύμα αλλά διάλεξε το πολύ δύσκολο δρόμο να προχωρήσει μαζί με μια μικρή πολιτική μειοψηφία ενάντια σε μια δίχως χαρακτήρα ελληνική αστική τάξη και ενάντια στους ακόμα πιο ισχυρούς δήθεν σωτήρες του λαού που είναι εγκάθετοι των ανατολικών φασισμών που ανέφερα πριν. Ο σύντροφος Γιάννης είχε το σθένος να το κάνει αυτό επειδή, ενώ δεν ανήκε κοινωνικά στο προλεταριάτο, μπορούσε να το νιώσει, να δεθεί με αυτό και να αντλήσει δύναμη και γνώση από αυτό. Ήξερε σαν μαρξιστής πολύ καλά ότι είναι άλλο πράγμα ο προλετάριος που έχει παρασυρθεί από τις κάλπικες επαναστατικές και δήθεν «αντισυστημικές» σημαίες και άλλο ο συνειδητός καταπιεστής και εκμεταλλευτής που παριστάνει το φίλο του λαού και των φτωχών. Επίσης ήξερε πως είναι άλλο πράγμα ο αστός δημοκράτης που παρά την πλευρά του της εκμετάλλευσης δεν μισεί τη χώρα του και άλλο ο συνειδητός φασίστας και σοσιαλφασίστας που θέλει την καταστροφή και την υποδούλωση της χώρας του στους νέους Χίτλερ. Γι’ αυτό ο Γιάννης μαχητικός υπερασπιστής του πλατιού αντιφασιστικού δημοκρατικού μετώπου ήταν πολύ αγαπητός στους ανθρώπους που τον γνώρισαν και που είχαν πάντα τη φροντίδα και την αφοσίωσή του, ανεξάρτητα από τις πολιτικές ιδέες τους και τις όποιες ιδεολογικές περιπλανήσεις τους.
Γι αυτό τον αγάπησαν και τον εμπιστεύτηκαν και οι εργάτες του εργοστασίου των λιπασμάτων στη Δραπετσώνα. Κάποτε θα γίνει ευρύτερα γνωστός ο πολύχρονος, ηρωικός αγώνας που αυτοί δώσανε όταν το ψεύτικο ΚΚΕ με απατηλά περιβαλλοντικά προσχήματα και σε συνεργασία με επίσης αντιβιομηχανικές αστικές δυνάμεις, κατάφερε και έκλεισε το εργοστάσιο και τους πέταξε στην ανεργία. Σαν κόμμα παλέψαμε δίπλα τους για να μην κλείσει το εργοστάσιο, αλλά αφού το κράτος το έκλεισε, παλέψαμε μαζί τους για την αποζημίωση- αποκατάσταση τους από αυτό το κράτος. Ο αγώνας των λιπασμάτων κράτησε πάνω από 10 χρόνια και στη διάρκειά του ο Γιάννης αφοσιώθηκε με τόση ζέση, με τόσο πάθος σε αυτόν ώστε οι εργάτες τον αναγνωρίσαν σαν έναν από τους ίδιους, σαν έναν από τους πιο δικούς τους ανθρώπους, τον περιέβαλαν με την εμπιστοσύνη τους, και σε κρίσιμες στιγμές τον έκαναν εκπρόσωπο τους απέναντι στις αρχές τόσο στην Ελλάδα όσο και στο Ευρωκοινοβούλιο όπου κατέφυγαν και τελικά κέρδισαν όλα όσα διεκδικούσαν. Αυτή την τόσο τιμητική αναγνώριση δείχνει εκεί έξω το στεφάνι που κατέθεσαν εδώ οι συναγωνιστές του από τα Λιπάσματα και γράφει: «Τα Λιπάσματα είναι εδώ». Αυτή είναι η πιο μεγάλη τιμή για έναν άνθρωπο που πίστεψε στην εργατική τάξη.
Παράλληλα με όλες αυτές τις πολιτικές και συνδικαλιστικές μάχες ο σύντροφος ανέπτυξε και το μακρύ εκπαιδευτικό του έργο. Σε αυτό, σε μια τελική φάση, έβαλε στο κέντρο της δραστηριότητας του την διδασκαλία των μαθηματικών σε παιδιά με μαθησιακά προβλήματα και εμβάθυνε στον τρόπο με τον οποίο γενικά θα πρέπει να διδάσκονται τα μαθηματικά. Από το κρεβάτι όπου έσβηνε τις τελευταίες ώρες του και ενώ μόλις ανέπνεε μου μιλούσε με θέρμη για το πως τα μαθηματικά θα πρέπει να διδάσκονται με κύριο εργαλείο την παραμερισμένη σήμερα γεωμετρία και να ενώνονται με την επιστήμη της φυσικής και με το πείραμα. Δηλαδή ο Γιάννης έδινε ταυτόχρονα μαθήματα υλιστικής διαλεκτικής στην εκπαίδευση, μαθήματα φροντίδας για την καλυτέρευση της ζωής των εργαζομένων καθώς και μαθήματα πραγματικού πατριωτισμού για την υλική και πνευματική πρόοδο αυτής της παραγωγικά και μορφωτικά σαμποταρισμένης χώρας.
Όσο περνάει ο καιρός σύντροφε Γιάννη η προσφορά σου στο λαό μας και στο πραγματικό εργατικό κίνημα όχι μόνο δεν θα χάνεται, αλλά θα μεγαλώνει. Θα φροντίσουμε κι εμείς γι αυτό και όλοι οι φίλοι σου, οι στενοί αγαπημένοι σου, η αγαπημένη σου Βάσω, η αγαπημένη σου Αθανασία, που είχαν την ευτυχία να ζήσουν δίπλα σου. Άνθρωποι σαν εσένα δεν πεθαίνουν. Ζουν για πάντα στις καρδιές και στο μυαλό μας. Έτσι άλλωστε γίνεται και σιγά- σιγά, χρόνο με το χρόνο όλοι μαζί οι τίμιοι αγωνιστές που φεύγουν από τη ζωή, να ρέουν σαν ζωογόνα δύναμη μέσα στις φλέβες του λαού ώσπου το έργο τους να δώσει τους πλούσιους καρπούς του. Γεια σου Γιάννη. Γεια σου μαχητή. Γεια σου αγαπημένε μας σύντροφε>>.