Ο πρωθυπουργός του ψευτοΚΚΕ και του ΣΥΝ δίνει τα ΑΕΙ στο σοσιαλφασισμό.

Το νομοσχέδιο που κατεβάζει στη Βουλή ο Καραμανλής είναι η πιο τρανή απόδειξη του γλοιώδους χαρακτήρα της δυτικόφιλης αστικής τάξης. Αυτή όχι μόνο υποχώρησε στις πιέσεις των σοσιαλφασιστών (ψευτοΚΚΕ-ΣΥΝ-ΠΟΣΔΕΠ) και των αντίστοιχων φοιτητικών ταγμάτων εφόδου και έκοψε από το προσχέδιο ότι τους ενοχλούσε, αλλά τους έδωσε περισσότερα από όσα είχανε πριν από τη σημερινή «μεταρρύθμιση». Με δυο λόγια, ο νέος νόμος κάνει ακόμα πιο ισχυρή και πιο κυρίαρχη, από όσο ήταν πριν, την παρασιτική εκπαιδευτική γραφειοκρατία, δηλαδή κάνει ακόμα πιο ισχυρό κοινωνικά και πολιτικά το σοσιαλφασισμό μέσα στα πανεπιστήμια που σημαίνει ότι δυναμώνει τη διάλυση, τη διαφθορά και τον οργανωμένο τραμπουκισμό μέσα τους. Έτσι το νομοσχέδιο που κατατέθηκε όχι μόνο έκοψε όλα τα μέτρα της διεθνούς και εσωτερικής αξιολόγησης ατομικά του κάθε εκπαιδευτικού και εξαφάνισε και κάθε κρατική επέμβαση για τον έλεγχο αυτής της συμμορίας που πρόβλεπε το προσχέδιο (όπως: αξιολόγηση σύμφωνα με πραγματικά πρωτότυπες και ατομικές δημοσιεύσεις, αξιολόγηση από τους φοιτητές, πλατύς δημοκρατικός έλεγχος ικανότητας διδασκαλίας του εκπαιδευτικού, διορισμός Συνηγόρου για την Ανώτατη παιδεία, διορισμός από το κράτος γραμματέα για την οικονομική διαχείριση), αλλά πρόσθεσε μια σειρά μέτρων σύμφωνα με τα οποία οι ίδιες οι ακαδημαϊκές συμμορίες θα έχουν πλέον τον απόλυτο έλεγχο της επιλογής και της προαγωγής των μελών ΔΕΠ, τον βασικό έλεγχο των οικονομικών και τον απόλυτο έλεγχο των λειτουργικών εκπαιδευτικών θεμάτων στα Πανεπιστήμια.
Πρόκειται για μια προδοσία από την υπουργό παιδείας, τους άλλους φιλομεταρρυθμιστές πανεπιστημιακούς και τα άλλα πολιτικά στελέχη της ΝΔ, που όλοι μαζί δέχτηκαν να κουρελιάσουν τις πεποιθήσεις τους και την αξιοπρέπειά τους προκειμένου να κρατήσουν τις θέσεις τους, υποκύπτοντας στον πρωθυπουργό του ψευτοΚΚΕ και του ΣΥΝ.
Αυτήν την προδοσία τους οι φιλομεταρρυθμιστές αστοί προσπαθούν να την κρύψουν πίσω από την διατήρηση της θέσης του προσχεδίου για το άσυλο και για την εκλογή των διοικητικών αρχών (συμμετοχή απ’ ευθείας των φοιτητών στις εκλογές, απλή πλειοψηφία για την άρση του ασύλου). Όμως ποιες εκλογές μπορεί να είναι αντιπροσωπευτικές όταν δεν είναι δημοκρατικές και πως μπορεί να είναι δημοκρατικές όταν τα τάγματα εφόδου έχουν ήδη μεταβάλει τις γενικές συνελεύσεις, τα όργανα ζύμωσης και αποφάσεων των φοιτητών, σε ένα χώρο ψυχολογικής βίας ακόμα και ανοιχτού τραμπουκισμού; Και τι θα γίνει στο μέλλον όταν οι αναθαρρυμένες αυτές νέο-εκοφίτικες συμμορίες, θα έχουν ακόμα πιο μεγάλη εξουσία αφού θα την αντλούν από τις όλο και πιο ενισχυμένες καθηγητικές γραφειοκρατίες του κάθε ΔΕΠ, όπως εκθέσαμε παραπάνω; Και πως κάτω από τέτοιες περιστάσεις είναι δυνατό κάποιος εκλεγμένος, ελέω καθηγητο-φοιτητικών συμμοριών πρύτανης μαζί με κάποιον ανάλογο αντιπρύτανη, να σκεφτούν και να τολμήσουν κάτι ακόμα πιο δύσκολο, να καλέσουν την αστυνομία για να επιβάλει την τάξη στο παρακράτος που ανοιχτά θα κραδαίνει τις σημαίες του λαού και στα κρυφά θα έχει την διακομματική συνεννόηση κορυφής όλου του ρωσόφιλου καθεστώτος;
Στην πραγματικότητα η βία των ταγμάτων εφόδου στα πανεπιστήμια και ευρύτερα δεν μπορεί να νικηθεί με την αντιπαράταξη μιας αστυνομικής βίας από τα έξω, αλλά με την πλατειά εσωτερική δημοκρατική οργάνωση των φοιτητών και με την καταγγελία και τη αποκάλυψη αυτής της βίας στο λαό σαν σοσιαλφασιστικής. Γενικότερα η όποια μεταρρύθμιση στο εκπαιδευτικό σύστημα δεν μπορεί από μόνη της να λύσει το πρόβλημα της βίας. Εκείνο που μπορεί στο βάθος να κάνει είναι να αποκαλύψει νωρίτερα στους φοιτητές και στους δασκάλους τους τον υπεύθυνο της αποσύνθεσης και του εκφασισμού των ΑΕΙ δείχνοντάς τους τι θα μπορούσε να κάνει η δημοκρατική αξιολόγηση και η διαφάνεια στις σπουδές. Αυτή η συνειδητοποίηση θα επιτάχυνε τη συγκρότηση του δημοκρατικού και αναπτυξιακού πόλου στα πανεπιστήμια και θα έδινε μια πελώρια ώθηση στη δημοκρατική αντίσταση στη σοσιαλφασιστική βία. Έτσι κι αλλιώς η πάλη για τον εκδημοκρατισμό στη χώρα αυτή πρέπει να είναι συνολική για να είναι νικηφόρα.