ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΟΑΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗ ΣΦΑΓΉ ΣΤΗ

ΝΑΥΠΗΓΟΕΠΙΣΚΕΥΑΣΤΙΚΉ ΖΩΝΗ

Δεν θα αφήσουμε τους δολοφόνους να συνεχίσουν!

Ανάμεσα στους νεκρούς και ο αγαπημένος μας σύντροφος

Ηλίας Ρουσάκης

Αυτή τη φορά το εγκληματικό καθεστώς της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης σκότωσε 8 εργάτες, τους περισσότερους από κάθε άλλη φορά. Ανάμεσά τους είναι και ο σύντροφός μας Ηλίας Ρουσάκης, ηλεκτροσυγκολλητής, μέλος της συνδικαλιστικής παράταξης του ΕΡΓΑΣ και υποψήφιος της ΟΑΚΚΕ στο υπόλοιπο Αττικής στις βουλευτικές εκλογές.

Η ΟΑΚΚΕ θεωρεί υπεύθυνους αυτών των φόνων όπως και των προηγούμενων την εργοδοσία, το κράτος και  το ψευτοΚΚΕ που ελέγχει τη διοίκηση των Σωματείων της Ζώνης.

Η εργοδοσία, που αποτελείται από τους επισκευαστές και τους εφοπλιστές, έχει την κύρια άμεση και ποινική ευθύνη για το φονικό. Αυτή ενδιαφέρεται για τη φτήνια και την ταχύτητα της επισκευής και δεν παίρνει τα μέτρα ασφάλειας που ξέρει ότι οφείλει να παίρνει και που θα μπορούσε να παίρνει, αρκεί να πλήρωνε παραπάνω σε χρήμα και σε χρόνο επισκευής. Στο τελευταίο φονικό για παράδειγμα οι πιο πολλοί εργάτες πέθαναν από ασφυξία γιατί δούλευαν στα διπύθμενα που είναι στενά σκοτεινά χωρίσματα στο κάτω μέρος του πλοίου και έτσι δεν μπόρεσαν να διαφύγουν όταν σημειώθηκε έκρηξη και μετά πυρκαγιά. Θα διέφευγαν αν είχαν γίνει όπως έπρεπε ανοίγματα στα εξωτερικά τοιχώματα του πλοίου για απευθείας έξοδο προς τη θάλασσα. Αυτές τις εξόδους οι κάπως σοβαροί εργολάβοι τις απαιτούν από τους εφοπλιστές προκειμένου να κάνουν την επισκευή, ιδιαίτερα στα πιο επικίνδυνα πλοία που είναι εκείνα που μεταφέρουν αέριο, όπως ήταν και αυτό. Αλλά οι εφοπλιστές προτιμούν τον πιο φτηνό εργολάβο σε βάρος της ασφάλειας. Επίσης οι κανονισμοί επιβάλλουν να αφαιρείται πριν από κάθε εργασία που γίνεται με φλόγα κάθε εύφλεκτη επιφάνεια όπως αυτή της πολυουρεθάνης με την οποία ήταν σκεπασμένος ο χώρος δουλειάς. Η πολυουρεθάνη δεν αφαιρέθηκε. Επίσης ο νεκρός σύντροφός μας λίγες μέρες αλλά και ώρες πριν το θάνατό του έκφρασε σε συνάδελφό του την ανησυχία του επειδή υπήρχε πετρέλαιο στα διπύθμενα που δεν είχε καθαριστεί όπως έπρεπε.

Εννοείται ότι ο τεχνικός ασφάλειας που τοποθετείται στο πλοίο από τον εργολάβο και που είναι υπεύθυνος για την επιβολή αυτών των μέτρων κάνει τελικά ότι προστάζει το συμφέρον του εργοδότη. Αυτό έγινε και τώρα. Ο τεχνικός ασφαλείας συνελήφθη, αν και συχνά αυτοί αθωώνονται στη συνέχεια. Επίσης δεν παθαίνουν τίποτα οι εφοπλιστές που έχουν τα καράβια τους ασφαλισμένα και που σήμερα φτιάχνουν περιουσίες μέσα από ένα ταξίδι αλλά δεν δίνουν δεκάρα για τη ζωή των εργατών.

Από την άλλη το κράτος αρνείται να πάρει τα αναγκαία μέτρα, θεσμικά και πρακτικά ώστε να ελέγξει την ασφάλεια των εργασιών σε κάθε φάση τους, ιδιαίτερα την πυρασφάλεια που η έλλειψή της σχετίζεται με τη συντριπτική πλειοψηφία των θανάτων στη Ζώνη. Το κράτος ήταν ο μόνος παράγοντας στη Ζώνη σήμερα που θα μπορούσε να εξασφαλίζει διαρκή παρουσία αρκετών πυροσβεστών και ειδικών πυρασφαλείας αφού αυτή δεν εξασφαλίζεται από κάποια κεντρική Διοίκηση όπως συμβαίνει σε όλα τα οργανωμένα ναυπηγεία, όπου γι αυτόν ακριβώς το λόγο δεν σημειώνονται τέτοιας έκτασης και  συχνότητας ατυχήματα. Επίσης το κράτος έχει ευθύνη για τα ατυχήματα-εγκλήματα της Ζώνης επειδή δεν τιμωρεί με βαριά πρόστιμα την εργοδοσία, εργολάβους και εφοπλιστές, και κάθε άλλο υπεύθυνο γι αυτά.

Τέλος το κράτος έχει άμεση και συγκεκριμένη ευθύνη για κάθε ατύχημα μέσω των ειδικευμένων κρατικών εκπροσώπων (ένας του Υπουργείου Εργασίας, ένας του Υπουργείου Ναυτιλίας και ένας του ΤΕΕ) που συμμετέχουν στο θεσμοθετημένο από το κράτος όργανο επίβλεψης της τήρησης των μέτρων ασφάλειας που είναι η πενταμελής Επιτροπή Τήρησης των Μέτρων Υγιεινής και Ασφάλειας, που πιο γνωστή στη Ζώνη είναι σαν Πενταμελής Επιτροπή. Αυτή η επιτροπή δεν είναι από πάνω στα πλοία, δεν επιτηρεί δηλαδή στενά τα πιο επικίνδυνα πλοία και τα πιο επικίνδυνα σημεία των επισκευών. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η Πενταμελής ευθύνεται για το ότι επέτρεψε εργασίες στα διπύθμενα του πλοίου και μάλιστα ενός αεράδικου χωρίς θυρίδες διαφυγής, τις επέτρεψε με χρήση φλόγας προπανίου-οξυγόνου σε ένα χώρο όπου υπήρχε τεράστια επένδυση από το πολύ εύφλεκτο μονωτικό υλικό που είναι η πολυουρεθάνη. Είναι ασύλληπτο ότι η Πενταμελής δεν πάτησε το πόδι της στο επικίνδυνο αυτό πλοίο-βόμβα από τις 8 του Ιούλη.

Η Διοίκηση του Σωματείου Μετάλλου έχει τεράστια και άμεση, τουλάχιστον ηθική, ευθύνη για τα εγκλήματα γιατί έχει και αυτή 2 μέλη στην Πενταμελή (τα οποία διορίζει η ίδια και δεν αφήνει τους εργάτες της Ζώνης να τα ορίσουν με εκλογές).  Όταν η Διοίκηση του Σωματείου Μετάλλου βρίσκεται μπροστά σε ηθικές ή και ποινικές ευθύνες διατείνεται ότι τα δύο μέλη που διορίζει στην Πενταμελή δεν είναι ειδικοί οπότε δεν έχουν ποτέ ευθύνη για κανένα ατύχημα, αλλά απλά είναι εκεί για να ελέγχουν τους άλλους ειδικούς της Πενταμελούς να μη χρηματίζονται από την εργοδοσία. Αλλά αφού αφού δεν είναι ειδικοί, πως είναι δυνατόν να εμποδίζουν το χρηματισμό των ειδικών; Γιατί ο χρηματισμός δεν γίνεται ποτέ μπροστά σε κόσμο και στη διάρκεια μιας επιθεώρησης, αλλά κατ ιδίαν. Δεν μπορεί δηλαδή να εμποδίσει κανείς το χρηματισμό ενός ειδικού με το να βρίσκεται διαρκώς δίπλα του αλλά με το να γίνει ο ίδιος σε μεγάλο βαθμό ειδικός, ή με το να διορίσει σαν σύμβουλό του έναν ειδικό που να του έχει εμπιστοσύνη. Αν δεν μπορεί να κάνει ούτε το ένα ούτε το άλλο τότε πρέπει να παραιτηθεί. Αλλά εδώ στη Ζώνη οι δύο της Πενταμελούς όχι μόνο δεν παραιτούνται παρόλο που μοιράζονται τουλάχιστον την ηθική ευθύνη για δεκάδες νεκρούς συναδέλφους τους, αλλά έχουν αποσπάσει τη μεγαλύτερη εξουσία στην Πενταμελή χάρη στη συνδικαλιστική τους ισχύ και τη σέρνουν όπου αυτοί θέλουν και με τον τρόπο που θα περιγράψουμε παρακάτω. Πάντως στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν χρειαζόταν να είναι κανείς ειδικός για να ξέρει ότι έπρεπε να ανοιχτούν έξοδοι διαφυγής στα διπύθμενα ενός αεράδικου ή ενός γκαζάδικου, ότι δεν επιτρέπεται φλόγα δίπλα σε πολυουρεθάνη, κλπ. Ένα αληθινό εργατικό σωματείο δεν θα επέτρεπε μια τέτοια επισκευή σε ένα τέτοιο καράβι και αν ποτέ την επέτρεπε θα ξενυχτούσε κυριολεκτικά πάνω του με πρώτα και καλύτερα τα συνδικαλιστικά στελέχη της Πενταμελούς.

Όλες οι παραπάνω ευθύνες δεν είναι απλά ευθύνες που αναλογούν σε φυσικά και νομικά πρόσωπα καθώς και σε θεσμικά όργανα, αλλά είναι σε τελική ανάλυση πολιτικές ευθύνες. Στην περίπτωση της Ζώνης υπάρχει ένα ολόκληρο πολιτικό καθεστώς που είναι υπεύθυνο για τις μαζικές σφαγές. Σε αυτό ανήκουν οι ηγετικές ομάδες και των 5 κοινοβουλευτικών κομμάτων που επί χρόνια ανέχονται το εγκληματικό καθεστώς εργασίας και γενικότερα παραγωγικής οργάνωσης στη Ζώνη. Όμως την κύρια πολιτική και κομματική ευθύνη για τη γενική κατάσταση στη Ζώνη οπότε και για τα ατυχήματα εκεί την έχει ένα από αυτά τα κόμματα, το ψευτοΚΚΕ.

Αυτό το κόμμα μέσω της Διοίκησης του Σωματείου του Μετάλλου, που την ελέγχει σήμερα σχεδόν συντριπτικά με τη βία και με την θεσμοθετημένη νοθεία, έχει γίνει το πραγματικό αφεντικό, ο αληθινός Διευθυντής και διαχειριστής της Ζώνης. Αυτό το αφεντικό κλείνει και ανοίγει τη Ζώνη προκηρύσσοντας απεργία όποτε θέλει και για όποιο λόγο θέλει. Είναι αυτό που ορίζει την λειτουργία και το μέλλον της και αυτό που στην πράξη διατηρεί τη σήψη και την εγκατάλειψή της σύμφωνα με τα στρατηγικά του συμφέροντα ή καλύτερα τα συμφέροντα της υπερδύναμης που υπηρετεί. Αυτήν την ηγεμονική διαχείριση της Ζώνης το ψευτοΚΚΕ την πετυχαίνει με την ανοχή όλου του πολιτικού καθεστώτος και με την συγκεκριμένη ενίσχυση και στήριξη του από τις πιο ισχυρές ηγετικές φράξιες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Για να διατηρεί αυτήν τη θέση ηγεμονίας το ψευτοΚΚΕ θέλει μια Ζώνη ανοργάνωτη με ασήμαντη κεντρική υλικοτεχνική υποδομή που να αποτελείται από μικρά και μεσαία ιδιωτικά κεφάλαια με συχνά τυχοδιωκτικό χαρακτήρα που να μπορεί να τα κάνει ότι θέλει χάρη στη μόνη συγκεντρωμένη δύναμη που υπάρχει στη Ζώνη, τον συνδικαλιστικό στρατό των τραμπούκων του. Αυτά τα μικρά αφεντικά το ψευτοΚΚΕ τα ελέγχει κυρίως με την Πενταμελή Επιτροπή. Δηλαδή σε όσα αφεντικά της αντιστέκονται, που σημαίνει σε εκείνα που αρνούνται να πάρουν στη δουλειά κατά προτεραιότητα τους ανθρώπους της Διοίκησης (που έχουν έτσι πάντα δουλειά ακόμα και στις περιόδους ανεργίας), στέλνει την Πενταμελή για να τους απαιτήσει μέτρα ασφάλειας που δεν θα ζητήσει ποτέ από τους πιο «υπάκουους» εργοδότες και βέβαια τους δικούς του. Να γιατί το ψευτοΚΚΕ δεν θέλει μεγάλες επενδύσεις στη Ζώνη που θα φέρνανε παραγωγικό εκσυγχρονισμό από τη μια μεριά και συγκέντρωση του κεφάλαιου –κρατικού ή ιδιωτικού- από την άλλη, η οποία θα το καταργούσε σαν αφεντικό. Να επίσης γιατί δεν θέλει ούτε κρατικά οργανωμένη πυρασφάλεια που θα του εξουδετέρωνε την Πενταμελή.

Για να διώξει από πάνω του τις δικές του πελώριες τακτικές και στρατηγικές ευθύνες για τα ατυχήματα-σφαγές στη Ζώνη το ψευτοΚΚΕ τις ρίχνει γενικά στο κεφάλαιο και το κυνήγι  του κέρδους. Το ίδιο κάνουν και οι σύμμαχοί του, ο ΣΥΝ και το λαλιωτικό-παπανδρεϊκό κομμάτι του ΠΑΣΟΚ. Όμως όλοι αυτοί δεν μπορούν να εξηγήσουν γιατί δεν υπάρχουν ή υπάρχουν ελάχιστα ατυχήματα στα ναυπηγεία του Σκαραμαγκά, της Ελευσίνας και ακόμα λιγότερα στα δυτικά ευρωπαϊκά ναυπηγεία. Αυτό συμβαίνει όχι γιατί εκεί είναι πιο φιλάνθρωπο το κεφάλαιο αλλά επειδή εκεί είναι πιο συγκεντρωμένη, πιο οργανωμένη και πιο σύγχρονη η μέθοδος παραγωγής, οπότε και πιο οργανωμένα σύγχρονα και επαρκή τα μέτρα ασφάλειας, ιδιαίτερα η πυρασφάλεια. Επίσης εκεί- αν και φιλοεργοδοτικά-  είναι τουλάχιστον λιγότερο φασιστικά τα σωματεία των εργαζομένων.

Η ΟΑΚΚΕ δεν θα ξεχάσει ποτέ αυτό εδώ το μεγαλύτερο έγκλημα της Ζώνης όπως και όλα τα προηγούμενα εγκλήματα. Όμως έχει και μια ξεχωριστή υποχρέωση τιμής απέναντι στο σύντροφό της ανάμεσα στους οχτώ νεκρούς για να μην επιτρέψει να συνεχιστεί άλλο αυτό το θεσμοποιημένο μακελειό. Η ΟΑΚΚΕ έχει την αρχή να μην κάνει καμιά διάκριση ανάμεσα στους φίλους της και στον υπόλοιπο λαό. Και οι οχτώ τελευταίοι νεκροί της Ζώνης και όλοι οι προηγούμενοι είναι παιδιά της ίδιας τάξης, παιδιά του παγκόσμιου προλεταριάτου και γι αυτό δικά μας αδέλφια. Επίσης δεν μιλάμε εδώ με τη συγκίνηση της στιγμής επειδή ο Ηλίας Ρουσάκης, ένα από τα πιο αγαπητά παιδιά της Ζώνης και ένας πολιτικά πολύ ανεπτυγμένος εργάτης στάθηκε πάντα στο πλευρό μας από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης της ΟΑΚΚΕ, ούτε επειδή αφήνει πίσω του πέντε παιδιά κι μάλιστα λίγο αφότου πέθανε και η μητέρα τους η επίσης αγαπημένη μας φίλη Ασπασία. Μιλάμε για μια ξεχωριστή υποχρέωση τιμής επειδή ο Ηλίας ήταν από τους λίγους μέσα στη Ζώνη που τόλμαγε να υψώνει το ανάστημα του και την τίμια φωνή του ενάντια σε όλα τα αφεντικά, δηλαδή και ενάντια στους άμεσους εργοδότες, τους εργολάβους, και ενάντια στο κόμμα-μεγάλο αφεντικό και δυνάστη της Ζώνης για όλα τα ζητήματα και ιδιαίτερα για το ζήτημα της ασφάλειας. Πραγματικά πολλοί λίγοι  είχαν το θάρρος να στηρίξουν την προκήρυξη του ΕΡΓΑΣ στην προηγούμενη μεγάλη σφαγή του Σέηλορ η οποία κατήγγειλε σαν συνυπεύθυνο του εγκλήματος όχι μόνο τη εργοδοσία αλλά και την Πενταμελή και τη Διοίκηση του Σωματείου και γι αυτό αντιμετώπισε την πιο μεγάλη οργή των τραμπούκων της.

Είναι λοιπόν και από υποχρέωση στο σύντροφο που έπεσε που οφείλουμε να φέρουμε σε πέρας τον αγώνα του για να τελειώσει και η μεγάλη σφαγή στη Ζώνη. Η υπόθεση της ασφάλειας στη δουλειά πρέπει να πάρει στη Ζώνη την πρωταρχική θέση που της αξίζει. Αυτό σημαίνει:

Πρώτον: Η εργοδοσία πρέπει να υποχρεωθεί να παίρνει όλα τα κατάλληλα  μέτρα από δω μπρος και στα πλαίσια αυτά να πληρώνει και πολύ-πολύ ακριβά από κάθε άποψη και όχι φτηνά, όπως γίνεται ως τώρα, για τα τέτοια εγκλήματά της. Ιδιαίτερα πρέπει να πληρώσει για το τελευταίο αυτό έγκλημά της.

Δεύτερο: Το κράτος πρέπει επίσημα να αναλάβει το ίδιο την άμεση ευθύνη της ασφάλειας στη Ζώνη, ιδιαίτερα της πυρασφάλειας, και όχι να την εναποθέτει στον απλό και αμφίβολο έλεγχο μιας πανίσχυρης αλλά ανεύθυνης και λειψής επιτροπής σαν την Πενταμελή. Επίσης είναι το κράτος που πρέπει να αναλάβει άμεσα μέτρα για τον εκσυγχρονισμό της Ζώνης που είναι τελικά αδύνατος δίχως τη συγκέντρωση και τον εκσυγχρονισμό της παραγωγικής διαδικασίας, δίχως δηλαδή την «ναυπηγειοποίηση» του Περάματος.

Τρίτο και το σπουδαιότερο: Οι εργάτες της Ζώνης πρέπει να πάρουν στα χέρια τους το Σωματείο τους. Τίποτα δηλαδή από τα δύο προηγούμενα δεν θα γίνει αν το Σωματείο δεν φύγει από τα χέρια των αδίστακτων και άπληστων νεοκαπιταλιστών και πρακτόρων του Περισσού. Για να γίνει αυτό πρέπει να πάψει το Σωματείο να είναι κλαδικό του Μετάλλου όλης της Αττικής οπότε το ψευτοΚΚΕ παίρνει πάντα την πλειοψηφία του ΔΣ. Γιατί στις εκλογές (που κρατάνε 3 έως 4 βδομάδες!)  ψηφίζουν όλοι οι κνίτες πραγματικοί ή ψεύτικοι μεταλλεργάτες της Αττικής καθώς σε καμιά συνδικαλιστική αντιπολίτευση η Διοίκηση δεν επιτρέπει να ελέγξει τα μητρώα του Συνδικάτου Μετάλλου. Πρέπει λοιπόν το Σωματείο να γίνει Σωματείο της Ζώνης στο οποίο να ψηφίζουν μόνο οι εργάτες της Ζώνης και να είναι Σωματείο των εργατών. Μόνο έτσι η όποια Πενταμελής θα γίνει όργανο επίβλεψης της ασφάλειας και όχι όργανο διαιώνισης μιας κομματικής δικτατορίας, όργανο διαιώνισης της μικρής παραγωγής και της διαφθοράς, όργανο δηλαδή διαιώνισης και δυναμώματος των συνθηκών της φτηνής σάρκας και του φτηνού θανάτου για το μεγάλο εφοπλιστικό κεφάλαιο και τον κάθε ιμπεριαλισμό. Ένα πραγματικό εργατικό σωματείο χρωστάμε πάνω απ όλα στους νεκρούς μεταλλεργάτες και για ένα τέτοιο σωματείο πάλευε και ο αγαπημένος μας σύντροφος.

Αθήνα 26.7.2008